بعضیها بیآنکه بدانند، بیآنکه بخواهند، عشق خودشان را در قالب تنفر بروز میدهند.
عجیب است. نه؟
آنها دیوانهوار عاشق میشوند. آنقدر که نمیخواهند ثانیهای از تو دل بکنند. آنقدر که تو را در یک قفس محبوس میکنند و میخواهند که تو برای خودشان باشی. برای خودشان بمانی.
تقریباً هیچ وقت نفهمیدم که چرا و چطور این اتفاق میافتد؟ به قول بچههای روانشناسی، سازوکار این مسئله هنوز مبهم است.
ولی هرچه که هست جذاب است.
قصه آنجا سخت میشود که تو میبایست بفهمی که همه آنچه او نشان میدهد از سر عشق است.
شاید هم تعبیر قشنگ به تبع فیلم "Obsession" همین باشد، «وسواس».
آنها آنقدر عاشق میشوند که وسواسگونه ما را میخواهند. با تمام مختصات وجودیمان.
ولی چه فرقی میکند که اسمش چه باشد، عشق یا تنفر یا وسواس؟
زندگی ما مختل میشود.
به خصوص جایی که نمیخواهیم این عشق را ناکام گذاریم و این مهر را با گسست مواجه سازیم.
ما تبدیل میشویم به عروسک خیمهشب بازی آنها. آنقدری که نمیدانیم و نمیفهمیم که از کجا تصمیم گرفتیم شخص دیگری باشیم تا رضایت خاطر آنها جلب شود.
ما اظهار ناتوانی میکنیم تا عاشق دیوانه خیالش راحت باشد که ما دربند و گرفتار و محتاج اوییم.
ما تا یک جا نقش بازی میکنیم ولی از جایی به بعد واقعا تبدیل میشویم به همان درماندهای که به لطف و مهر صاحبش محتاج است.
ما فقط جایی به خود میآییم که آن عاشق دیوانه، ناتوانی ما را به رخ میکشد. ناتوانی که خودش به ما القا کرد و ما برای دلخوشی او در وجودمان پروراندیم.
آن لحظه جایی است که جز تنفر چیزی دیده نمیشود. عشق لعنتی در سایه سیاه تنفر خودنمایی میکند و مثل یک سیلی ما را از خواب دیرینه بیدار میکند.
بیداری بعد از این خواب شیرینترین موهبتی است که نصیبمان میشود.
اگر شما هم دوست دارید زندگیتان را زندگی کنید سایه این عشق وسواسگونه را از زندگیتان دور کنید. حتی عاشق را ناراحت کنید، البته اگر نتوانستید معنای حقیقی زندگی را به او یادآور شوید.
امید و روزهای سپید در پس این تاریکی انتظار دیرین شما را میکشد.