نمیدانم چند ساله بودم فهمیدم که وجودم برایت ارزش نیست. تو فقط دوست داری هرچه سریعتر از دست من خلاص شوی! به هر شکلی.
کاش فقط نمیگذاشتی اینقدر زود بفهمم.
ثانیههایی را که با کلامت تحقیرم میکردی را هنوز به یاد میآورم. دقیق و با جزئیات.
روزهایی که بابت چیزهایی تحقیرم میکردی که خودت عاملشان بودی.
یادت هست که چقدر زود مرا به دنیای بزرگسالی کشاندی؟!
یادت میآید که دغدغههای دختر ١٣ ساله را چطور به حد یک دختر ٣٠ ساله کشاندی و چه اندازه مرا تحت اضطرابی قرار دادی که برایم خیلی خیلی زود بود.
من با آن اضطراب لعنتی بزرگ شدم.
آن چیزی که مرا به اضطراب میانداخت اتفاق افتاد.
میدانی چرا؟
چون تو نگذاشتی به وقتش آنقدری از زندگی بفهمم که آن اتفاق لعنتی هرگز در دنیای واقعی محقق نشود.
هنوز هم روزهایی که برای رفتن من از کنارت دعا میکنی، در کمال ناباوریات من به نبودن فکر میکنم. نبودن در کنار تو، نه! نبودن در جهانی که تو هستی.
تو شاید هم ندانی، شاید هم آن اندازه درک نکنی - که حتما همینطور است- ولی من را بابت بودن و نفس کشیدن در این دنیا معذب میکنی!
من دیگر آنقدر از تو خستهام که حتی نمیتوانم اشک بریزم. فقط تمام تلاشم را برای نبودن میکنم. قول میدهم. حالا نبودن در کنار تو یا نبودن در دنیای تو!