خطاب به خود کودکیام:
فراموش نکن بزرگ هم که شوی، آن آدم غیرمسئول دیروز به همان اندازه غیرمسئول باقی خواهد ماند
همان کسی که دیروز موقع اشک ریختن دستت را رها کرد و تو را با هیولای زندگی تنها گذاشت، فردا هم همین گونه عمل میکند
کسی که انتظار داشتی موقع سختی کنارت باشد و نبود، فردا هم نخواهد بود
آن کسی که نگذاشت کودکی کنی، فردا هم نخواهد گذاشت که بزرگسالی شادی را تجربه کنی
او که وجودش برایت سراسر اضطراب بود و تنش، فردا هم به همین اندازه روحت را چنگ خواهد انداخت
کسی که موقع زمین خوردن سرت فریاد میکشید، فردا هم که زمین خوردی همین اندازه تو را متهم میکند
او که نگذاشت وجود پاک و پرمهر درونت را باور کنی، فردا هم نخواهد گذاشت که با خودِ دوستداشتنیات در صلح بمانی
این جماعت قرار نیست تغییر کنند
پس تا جان داری تقلا کن که از زیر یوغ این اسیرکُشان بیدرد خلاص شوی
نگذار روح نازنینت بیش از این زیر تازیانه ناکسان، رنجیده و فرسوده شود
دیر یا زود روزهای خوب خواهند آمد
و آن وقت، من به احترام تمام لحظاتی که تاب آوردی و ایستادی، تمامقد تعظیم خواهم کرد، عزیزکم!