قبلترها شدیدا برای قانع کردن اطرافیانم تلاش میکردم
هزار دلیل و اماره که فلانی راست میگوید یا نه
صدها قرینه که سوءنیتی پشت رفتارم نبوده
ساعتها حرف میزدم که ثابت کنم کاری که انجام دادهام معلول اتفاقاتی بوده که واقعاً رخ دادنشان از اراده و کنترل من خارج بوده
عجیب است که دیگر همهچیز عادی شده
قضاوت مردم
پیشداوریهایی که بابتش ثانیهای تامل نمیکردند
و....
واقعا برایم تفاوتی نمیکند که فکر کنند من بدترین آدم روی زمین هستم
کوچکترین اهمیتی ندارد که هررفتارم را متضمن سوءنیت بدانند
اینکه به من دروغ بگویند و خیال کنند که من نفهمیدم
اینکه به اسم سیاست هر رفتار غیرانسانی را از خود نشان دهند و کَکشان هم نگزد
و نهایتا اینکه به درستی باور پیدا کنند که من عاشق تنهایی خودم هستم و حضور بیاندازه در جامعه برایم لذتبخش نیست...
و هزار جور باور درست و نادرست دیگر
تقریبا برایم هیچ اهمیتی ندارد
هرجور میخواهند فکر کنند
من بلیط زندگی را که میتوانم با خودم بودن خوش باشم برای این افکار بیهوده نمیسوزانم
من حتی ثانیهای را صرف توضیح خودم به آنها نمیکنم
حق با آنهاست
هر طور فکر کنند لابد درست است دیگر!