وقتی اطرافت را آدمهایی احاطه کردند که سعی داشتند با خودبزرگنمایی، تو را به حاشیه برانند؛
وقتی هرچه گفتی و کردی را اشتباه خطاب کردند و از تو یک گناهکار سردرگم ساختند؛
وقتی سعی داشتند تو را به انزوایی بکشانند که برای ترس از قضاوت شدن از مواجهه با آدمها طفره بروی؛
وقتی به اسم راهنمایی و راهکار، بنیان زندگیات را زیر سؤال بردند و از تو یک نابلد بیچاره ساختند؛
وقتی همه کار کردی که زندگیات را بسازی و با تمسخر زحماتت را نابود کردند و در خفا ردپای تو را تا مقصد جستجو کردند!
وقتی از اعتماد و حال خوب تو سوء استفاده کردند و جواب خوبی را با دشمنی و حرص پس دادند؛
وقتی تو تمام تلاشت را کردی که اعتماد از دست رفته را بازیابی و همهچیز را خوب نگهداری ولی خواستند همان آدم ناشایست قبلی باقی بمانند؛
وقتی موفقیتها و حال خوب تو را با خشم نگریستند و به هرقیمتی خواستند تو را پس بزنند و به دستاور تاریکیهای وجودشان افتخار کنند؛
فراموش نکن که این جهان با وجود تو و الگوی منحصر به فرد توست که زیبا میشود. سعی نکن شبیه آنها باشی. حتی سعی نکن تاریکی آنها را خاموش کنی. از تاریکی هم فرار نکن. این گریزهای پُرواهمه، تنها نور وجودت را از روشنایی خواهد انداخت.
پس بایست. محکم و استوار. روایت یک قهرمان را با الگوی خودت خلق کن. نگاهت را به روبهرو برگردان. مزاحمان اطراف قرار نیست تو را از ماراتن زندگی باز نگه دارند. مسیر برای توست و هیچ کس نخواهد توانست تو را در این مسیر بازدارد.
یقین بدار که هیچ تلاشی در این جهان گم نمیشود و هیچ کس قادر نیست این قانون لایتغیر جهان را از کارکرد بیندازد.
وقتی هیچکس تو را باور ندارد، تو خودت را باور کن.
تو تمام جهانی. جهان را چه نیاز وقتی تو خود آنی!