سختی را باید تحمل کرد، چون روزهای خوب در پی سختیهایی به دست خواهند آمد که تو با استقبال پذیرای آنها بودی!
آدمهای سخت و ناسازگار را هم باید تحمل کرد، چون قرار نیست همه آدمها باب میل ما و مطابق خواستهمان رفتار کنند.
روزگار ناساز را هم باید تاب آورد، دنیا قرار نیست دائماً بر مدار امیال ما جریان یابد.
ولی مراقب آستانه تابآوریات باش که اگر به اسم قدرت، حد و اندازهاش از دست برود گاه چنان فرسوده میشوی که دیگر هرگز نخواهی توانست دست روی زانو بگذاری و برخیزی.
پس آنجایی که تاب میآوری
آنجایی که سختیها و روزگار ناساز را دوام میآوری تا به زندگی نشان دهی آنقدر سخت و با استقامتی که لایق دیدن روزهای خوب خواهی بود، مراقب آنهایی باش که به اسم تابآوری وجود ننگینشان را تحمل میکنی، همانهایی که به تو القا میکنند به اندازه کافی خوب نیستی و زحماتی که برای زندگی میکشی بیارزش است. کسانی که در پی هرکلام تو را تخریب میکنند تا از وجود له شده تو سکویی بسازند و بر وجود ناکس خود افتخار کنند.
فراموش نکن که این درندگان بیپروا، بیهیچ حد و مرزی تا جایی که توان دارند امید تو را خواهند کشت و بعد از آن با ابهام میپرسند مگر ما چه کردیم؟ از اول هم این آدمِ روزهای سخت نبود. از اول هم معلوم بود که این کاره نیست!
اگر هنوز به اسم تابآوری این ناکسان بیصفت را تحمل میکنی، وقت آن رسیده که قبل از آنکه مثل زباله با تو برخورد کنند، زندگیات را از وجود پلیدشان پاک کنی و به خودت یادآور شوی که قرار نیست وجود معصومت اسیر و شکستهی این فرومایگان شود!
نگران هیچ چیز نباش.
یقین داشته باش که هرآنچه که به ظاهر در پی رهایی از این فرومایگان از دست میدهی، به نحو بهتری برای تو جبران خواهد شد.
وَإِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً فَسَوْفَ يُغْنِيكُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ إِنْ شَاءَ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ. (٢٨ توبه)
و اگر [به سبب قطع رابطه با آنان] از بی نوایی و تنگدستی می ترسید، خدا اگر بخواهد شما را از فضل و احسانش بی نیاز می کند؛ یقیناً خدا دانا و حکیم است.