یک وسیلهای هست به نام «بلایندرز» که اطراف چشمهای اسب بسته میشود تا موقع تاختن، معطوف به محرکهای محیطی نشود و فقط به رو به رو نگاه کند.
این وسیله مواقعی استفاده میشود که اسب قرار است در یک محیط شلوغ و پر هیاهو بتازد. هرچه فرصتهای محیطی بیشتر باشد ضرورت استفاده از بلایندرز بالا میرود.
اسب بیچاره چه هیجاناتی را از دست میدهد، فقط برای آنکه وادارش کرده اند به رو به رو نگاه کند. حیوان زبانبسته درمانده از توجه به همهجا، بی آنکه نگاه کج کند فقط به سویی میرود که صاحبش میخواهد. فقط به همان سو که صاحبش به او اجازهی نگاه کردن میدهد.
من فکر میکنم شاید خیلی وقتها ما هم بلایندرز میبندیم. شاید هم دیگران برایمان بستهاند.
ما به رو به رو نگاه میکنیم و گلایه میکنیم و گلایه میکنیم و گلایه میکنیم تا یادمان میرود که ما اسب نیستیم! اختیار داریم. قدرت آن را داریم که بلایندرزی که برایمان بستهاند را وا کنیم و دور بیندازیم و همه فرصتها را نگاه کنیم.
شاید هم از یک جایی جامعه به ما وانمود کرد کسی که بلایندرزش را وا کند آن یاغی نافرجامی است که محکوم است به شکست! پس با بلایندرز جلو برو تا محبوب جهان باشی!
به نظرم بلند شو و یک بار در آینه نگاه کن. اگر به تو هم بلایندرز بستهاند زودتر بازش کن و دورش بینداز. تو به آن هیچ احتیاجی نداری!
حیف نیست این چند روزه دنیا را مثل اسب زندگی کنی؟!