تلفن زنگ خورد.
آنقدری حالندار بودم که دلم نمیخواست با هیچکس صحبت کنم. در پس آن همه تحقیر دوست داشتم هرکه را میشناسم پس بزنم و فقط تنهایی گز کنم.
اسم روی تلفن را دیدم. اشتباه میکردم؟! دوباره خواندم. کمی فکر کردم تا به یاد آوردم. حوصله هم نداشتم ولی گفتم شاید کمی از این احوال ناخوش به دنیای بهتری پرت شوم.
تلفن را برداشتم: «الو، سلااام. خوبی؟ فکر کردم اشتباهی اسمت را روی گوشی دیدم.»
از آخرین باری که با او حرف میزدم سالها میگذشت. دقیقاً ۴ سال. اما این بار برخلاف ۴ سال قبل حالش خوب بود و سرحال. گلایه نداشت. صدایش پر از امید به زندگی بود. کنجکاو شدم ولی چیزی نگفتم.
از من پرسید.
بی آنکه دلم بخواهد در پس تحقیرهای آن روز از خودم حرف بزنم، مختصر و بریده بریده جواب دادم. تعجب میکرد. مثل همیشه نبودم. من را با خنده و امید میشناخت.
ادامه داد. از خودش پرسیدم. انگار آماده بود که دستاوردهای ۴ سالهاش را به رخم بکشد. حالم از قبل هم بدتر شد. آن از تحقیرهای صبح و این هم از افادههایی که تمامی ندارد. گوش میدادم و به صدایم را معمول و نرمال نگه میداشتم.
چیزی نکشید که فهمیدم اشتباه میکنم. او فقط خوشحال بود از مسیر اشتباهی که ۴ سال برای بازسازی و بهبودش تلاش کرده بود. از مسیری که دوباره از نو ساخته بود. آرام آرام فرکانس امید را از صدای گرمش میگرفتم. یادآوری رؤیاهایی که دقیقاً نمیدانم کجا گمشان کرده بودم داشت جان مرا زنده میکرد.
اول به رو نمیآوردم که چه روز سختی را پشت سر گذراندم. گفتم بگذار آرام آرام از لابهلای حرفهایش گذشته خوشحال و امیدوارم را پیدا کنم. اما نشد. خیلی زودتر از چیزی که گمان میکردم همهچیز را لو دادم. از آن روز گفتم و تلفن او که چقدر به موقع بود. درست در لحظهی منتهای پوچی و یأس.
برایم یادآوری کرد. اینکه از کجا شروع کردم و چه خواستم و به کجا رسیده بودم. تازه فهمیدم که سر کدام پیچ زندگی قافیه را باختهام و به ناکجا رفتهام. ادامه داد: «قرار نیست شبیه آنها شوی. به سمتی برو که قلبت تو را میخواند. همهچیز دست خداست. بسپار.»
جملاتش کلمه به کلمه جان مرا تازه میکرد. هدایتی که درست همان لحظه به آن احتیاج داشتم.
١ ساعت طول کشید.
بعد از آن یکساعت، من مانده بودم و خودم که انگار هزاران ساعت استراحت کرده و خستگی را از جان به در کرده و آماده است برای زندگی که سر همان پیچی که اشتباهی دور زدم انتظار مرا میکشید.
نفس کشیدم. بعد از ۴ سال این من بودم که نفس میکشیدم. خودم. خودی که میشناختمش. خودی که دوستش داشتم. دور زدم و به سر همان پیچ رسیدم. این بار مسیر را از نو انتخاب کردم.
من باور دارم که ما از پس هر انتخاب دوباره زاده میشویم. از پس هر بازگشت یک بار دیگر با خود مرور میکنیم که: «این بار به سمتی خواهیم رفت که قلبمان ما را فرا میخواند»