شد هفت سال.
هفت سال که از روزهای شیرین و خاطرات قدم زدنهای طولانی ما گذشت.
شد هفت سال که دیگر تو را ندارم و من چقدر سادهلوح بودم که گمان میکردم مثل تو را آسان خواهم یافت و چهاندازه مسخره که رفتنت را با آغوش باز بدرقه کردم.
شد هفت سال که دیگر موقع راه رفتن تو در کنارم نیستی و من کسی را ندارم که برایش درد و دل کنم و او بشنود و همراهی کند.
شد هفت سال که دیگر کسی را ندیدم که احساس کنم آینه وجود من است و هرچه را میگویم از عمق جان میفهمد.
شد هفت سال که دیگر کسی نیست که بیاعتنایی به مرا، بیاحترامی به خودش تلقی کند.
شد هفت سال که وقتی میگویم حالم خوب نیست کسی مثل تو من را نمیفهمد و نمیداند که دقیقا منظورم از حال خوب چیست.
شد هفت سال که گاه گداری را با این توهم گذراندم که تو هنوز هم هستی و در کنار هم راه میرویم و حرف میزنیم و میخندیم و گلایه میکنیم و همديگر را آرام میکنیم.
اما امروز بعد از آن هفت سال تصمیم گرفتم که تو برای همیشه باشی. برای همیشه بمانی و خاطرت در جان من تا ابد زنده بماند!
آری، شد هفت سال، ولی دیگر بس است. از این به بعد لطفاً باش. اگر واقعا هم نبودی، لاقل بگذار خاطر من با خیال وجودت روشن بماند.