ما همان نسلی بودیم که در روزهای قبلی جنگ دوام آوردیم و به خودمان قول دادیم که به امید روزهای بهتر حال خودمان را خوب نگه داریم و زنده بمانیم، امید را زنده نگاه داریم!
این بار همه خستهایم
از همهچیز
و مهمتر از همه از ناآرامیهایی که تمامی ندارد و آدمهایی که قلدریشان حال خوش یک جهان را بر هم زده است
ما شاید خسته هم نباشیم
بریدهایم
گمان میکنیم که دیگر چیزی برای از دست دادن نیست و ما ماندهایم و این جانِ نیمهجان که نمیداند چهها خواهد دید
خطاب به خودم آیندهمان
که یقین دارم در آیندهای که دیر نیست این متن را دوباره خواهد خواند:
ما امروز باز هم دوام میآوریم
تا به دنیا نشان دهیم که سختجانتر از آن بودیم که تسلیم حال بدی شویم که روزگار ناساز بر ما تحمیل کرد
ما امروز باز هم میخندیم، به امید قهقههایی که روزی که خیلی هم دیر نیست از ته دل سر خواهیم داد
ما امروز دست بر زانو میگذاریم و برمیخیزیم چون یقین داریم که این حال بد دیری نپاید و روزهای خوب در همین نزدیکی انتظار ما را میکشند
ما امروز اشک میریزیم ولی قلبمان را روشن نگاه میداریم برای ایرانِ جان که دوست دارد روشنایی همواره در جان مردمش جاری باشد
هرچه بشود
هراندازه ایران زخمی شود
ما جان خود را زنده و روشن نگاه میداریم
برای ایرانی که بابت التیام زخمهایش به همه ما نیاز خواهد داشت
ما دوباره سبز میشویم:)