اوایل گمان میکردم بدون تو دوام نمیآورم!
چقدر سخت و عجیب میشود زندگی بدون تو.
آدمهایی که سعی داشتم جایگزین تو کنم و نمیشد.
مدتها اشک ریختن باعث شده بود گمان کنم زندگی قرار است بعد از تو متوقف شود و من بمانم و روزهایی که معلوم نیست چطور خواهد گذشت!
چرا دروغ بگویم؟!
هنوز که هنوز است شیرینی قدم زدنهای هر روزمان را به خاطر میآورم، حرفهای بیانتها و باهم بودنمان. روشنتر از روز. انگار که همین امروز بود.
ولی فهمیدم که ممکن بود هر اتفاق دیگری این باهم بودن را تمام کند. چیزی شبیه به دوری مسافت، مرگ یا هر اتفاق دیگری.
پس من بدون تو خوب میمانم. نه برای آنکه دلتنگت نمیشوم. برای آنکه زندگی یک بار جریان دارد و قاعده این زندگی آن است که تنها بودن و خوش بودن را یاد بگیرم.
پس ممنونم که بخشی از سفر من را در این زندگی با وجودت زیبا کردی. ممنون که با وجودت من را به خودم شناساندی. ممنونم به خاطر تمام روزهایی که بودی و با بودنت فهمیدم حال خوب دقیقاً چه مختصاتی دارد.
بعد از این وظیفه من است که این زندگی را تنهایی روشن و زیبا کنم. قول میدهم این وظیفه را به خوبی به انجام برسانم.
فقط برایت یک آرزو دارم.
تو هم آنقدر خوب بمان که با دیدن تنها ماندنت مطمئن باشم که من هم سهم کوچکی در حال خوب امروزت داشتم رفیق.