از یک جایی تلاش کردم به هیچ وجه دیده نشوم.
در حالی که من همان کسی بودم که برای دیده شدن دست و پا میشکست. از خدا میخواستم فلانی بپرسد و من جواب دهم.
ولی از یک جا تمام این احساس به یک باره فرونشست.
از دیده شدن متنفر شدم.
اینکه برای دیگران توضیح دهم که چه کردهام و قرار است از این پس چه کنم خستهام میکرد.
اینجا بود که خیال کردم من به آن اندازه بالغ شدهام که دیده شدن را دوست ندارم.
گمان میکردم که به چه فهم عمیقی از این جهان رسیدهام که دوست دارم فقط خودم بدانم که چه کردهام و بس.
اما...
واقعیت این نبود.
من از این خسته بودم که وقتی برای دیگران توضیح میدادم که چه کردهام، آنها مسیری را که با هزار زحمت و افت و خیز طی کرده بودم به سخره میگرفتند و برای آن برجی که هیچ بالابری نداشت فوراً بالابر میساختند و با سرعتی که حتی گمان هم نمیکردم از من جلو میزدند.
تا اینجا همهچیز درست بود. اما قصه آن بود که بالابر را خودشان نمیساختند. هزاران نفر دست و پا میکردند که برایشان فوراً بالابر بسازد. آن هم نه برای آنکه از منظره بالای برج لذت ببرند، بلکه برای آنکه به من ثابت کنند پیمودن پلههای برج کار چندان شاقی هم نیست!
عمر خوشحالی من کوتاه بود. خیلی کوتاه. تا میآمدم یک خوشی را جشن بگیرم، دیگری در طبقات بالاتر از من آن را جشن میگرفت و صدای تفاخرش جهان را برمیداشت.
از یکجایی خسته بودم از اینکه یک مشت موجودی که نمیدانم چه باید اسمشان را گذاشت، درست بعد از من همان برج را فتح میکردند و به من ثابت میکردند که کاری که کردم ارزش چندانی نداشته. آنها حتی نمیفهمیدند که تنها دویدن چه اندازه سخت است و هزاران کمک ریز و درشت خود را حتی قایم هم نمیکردند چون خیال میکردند من هم از تمام آنها برخوردار بودهام که به اینجا رسیدم.
این شد که تصمیم گرفتم دیده شدن را کنار بگذارم.
تا آسوده زندگی کنم.
تا بتوانم از خوشیهایی که با زحمت و تنهایی به دست میآورم لذت ببرم.
تا کسی نباشد که با میانبر و فریبکاری زحمات مرا بیارزش کند.
این مسیر را نمیدانم چند وقت است که در پیش گرفتهام ولی حالم را خوب میکند. خیلی خوب. آنقدری که دیگر دوست ندارم دیده شوم.
اما...
این روزها به این فکر میکنم که دیده شدن بخشی از نتیجهبخشی زحمات ماست. خواه ناخواه امروز دیده شدن بخشی از فرمول موفقیت است. همانگونه که علم تمام راه نیست و نتیجه بخشیاش موکول به مهارت است؛ دیدهشدن هم بخش دیگری از فرآیند اثربخشی آن مهارت است.
به این فکر میکنم که شاید از مذمت دیده شدن در خیال خودم کم کنم.
شاید بگذارم برخی چیزها را هم دیگران ببینند و بدانند که این مهارت و روزهای عمر زیسته برباد نرود.
من چه میدانم که بعد از من چند نفر برانگیخته میشوند که همان برج رفته را فتح کنند و مسیر پیموده را با راههای ناصواب طی کنند و از طبقهی بالا برای من دست تکان دهند ولی دیگر دوست ندارم تلاشهایی که برایشان جان خرج کردم برای فرار از این ناکسان، بیهوده از دست رود.
نمیدانم چه موقع زمانش خواهد رسید؟!
ولی شاید در آیندهای که دیر هم نباشد دوباره زندگی را از سرگیرم. دوباره به جمعی برگردم که دوستش میداشتم و دوباره دست از مذمت بیاندازه دیده شدن بردارم!
من نمیدانم که چند سال یا ماه یا روز دیگر در این جهان خواهم زیست. شاید بهتر آن باشد که برجهای فتحشده به نام ما ثبت شود. چه فرقی میکند که چند نفر دیگر آن را فتح کنند. نام اولین نفر تا ابد در یادها خواهد ماند.