
به ساعت دیواری اتاقم نگاهی انداختم ، اصلا نمیدانم که چه اتفاقی قرار است رخ دهد ، دارم کتابم را با دقت مطالعه می کنم که ناگهان از راه پله ها صدای شکستن شیشه و صدای گریه بچه ام میاید . کسی که عزیزترین کس ام می باشد . او بازهم صدایش بیشتر و بیشتر میشود ، من مشغول کتاب خواندن هستم ، اما ذهنم بسیار درگیر شده ، از پله های اتاق بالا میروم ، به در نگاه می کنم که شیشه خورده ها از زیر در ریخته شده . اما وقتی در اتاق را باز می کنم ، ناگهان میبینم که پنجره ای باز است و باد سردی میزند و پرده بر هوا میرقصد، اما بچه ام را نمیابم ، زار و زار گریه می کنم و همونجا از خونه خارج میشوم ، و به خودم میگویم تا وقتی که بچه ام را پیدا نکرده ام. هیچوقت به خانه بر نمیگردم ، از خانه بیرون میروم و با لباسی بد قیافه و صورتی زشت به طرف کوچه ها میروم ، رد خون همجای پیاده رو را فرا گرفته است .
دارم با ترس میدوم و میدوم و رد خون را دنبال می کنم. به طرف خیابان میروم و از کوچه های محله خودمان که آرامستان نام دارد بیرون میایم و از کوچه شهید بابلی به طرف خیابان تهرانسر میروم . خیابان خیلی عظیم است . رد خون همه جا را فرا گرفته ،ولی من بازهم به راه خود ادامه میدهم تا جایی که رد خون ها قطع میشود ، نمیدانم تا اینجا را که آمده ام موثر بوده یا نه ، تا به خودم میام میبینم که ، ایوای ، عینکم رو توی خونه جا گذاشته ام اما پیدا کردن بچه ام سهراب از این چیزا مهم تر است .
ناگهان به کف خیابون باز هم نگاه می کنم ، رد خونی دیگر وجود ندارد ، حتما از کورنگی است که دارم و همین دارد مرا هر روز و هر شب عذاب می دهد ، به طرف خیابون میروم ، ناگهان خودرو ها بوق میزنند و من یکهو به یکیشان اصابت می کنم و بر هوا پرتاب میشم ، دست و پایم و سرم میشکند و بیهوش میشوم .
الان من در حالت بیهوشی هستم ، دنیای جهنمی و سردی را که در خواب هایم میدیدم را دیگر نمیبینم ، هوا بالعکس سرد است و من دارم زندگی ام را در حالت بیهوشی ام سر می کنم ، که ناگهان ضربه ی محلکی به طرف زیر معده من اصابت می کند ، یک نفر مرا صدا میزند ، ضربه ای را به زیر شکمم زده تا مرا بیدار کند ، و حسابی هم به اون مکانی که ضربه زده آسیب وارد شده است .
-دکتر شما چی میفرمایید بهوش اومدن
-برگه ی ترخیص اش را بدهید ، مردک سه ماه رو مفت و مجانی اینجا گذرونده . ولی اشکال نداره شانس اوردی جوون ، مت با بقیه خانم دکتر ها فرق می کنم .
ناگهان چشمانم درشت میشود ، عه ، خانم دکتره چقدر زیباست. چقدر مهربونه ، چقدر با وقار حرف میزنه ، حتما باید زن خونه دار خوبی باشه
-یعنی چی خانم . شما سه ماه زجر نکشیدین که این آقا پول ترخیص اش را نده .
-پول ترخیص اش را نمیده ، ولی باید با من ازدواج کنه
ناگهان چشمانم گرد میشه ، هرچند زن زیبایی است ولی در حد و اندازه فرشته رویا هایم که میخواهم نیست . اونا مرا به طرف سفره عقد میبرن و با بدنی کچ گرفته من را روی سفره عقد مینشونن و مریم خانم بله را میگوید و به ناچار من به هوای اینکه بتوانم پول ترخیص را بدهم با او ازدواج کردم و بالاخره من از دست او رهاشدم ، میپرسید که چرا اینکارم کردین ؟ چون من یک آدم معتاد بدوم که وقتی شیشه می کشیدم توهم برم میداشت که باید به دنبال بچه ام بروم و اورا پیدا کنم. اما سخت در اشتباه بودم .
ما به خانه میرویم و زندگی بدون اعتیاد من دوباره آغاز میگردد .