مبانی قدرت و مشروعیت

به طور کلی انسان ها چهار دسته اند:

1- انسان های ضعیف و شریف

2- انسان های ضعیف و شرور

3- انسان های قوی و شریف

4- انسان های قوی و شرور

در داستان ها و افسانه ها و همینطور در زندگی روزمره بارها با هر چهار تیپ مواجه و آشنا شده ایم.

ضعیف و شریف شخصی است که چارچوب های اخلاقی را تا حد توان رعایت می کند و همواره تلاش می کند آزارش به دیگران نرسد.

ضعیف و شرور شخصی است که در قید و بند اخلاقیات نیست و هر کجا فرصتی دست دهد برای انتفاع خودش هر بلایی ممکن است سر دیگران بیاورد.

وجه اشتراک این دو در ضعیف بودن است و به همین دلیل معمولا به سادگی قابل تشخیص از هم نیستند. چون افراد ضعیف معمولا فرصت و قدرت زیاده خواهی را ندارند و لذا در حالت پیش فرض همه به نظر شریف و بی آزار دیده می شوند و تنها در بزنگاه ها و مواقع استثنائی است که شرافت افراد ضعیف ممکن است سنگ محک بخورد.

به عنوان مثال، افرادی که تا دیروز عجز و لابه می کردند که چطور به دلیل ضعف و دوری از مراکز قدرت، مورد ظلم و ستم صاحبان قدرت قرار گرفته اند، در اولین فرصتی که خود را قدرتمند می بینند دست به فجیع ترین جنایات و ظالمانه ترین برخوردها می زنند. از سلاخی و زنده سوزاندن مامور پلیس، تا تخریب اموال خصوصی و عمومی و تجاوز به عنف و غیره.

در مقابل آنها اما اشخاص قوی به سادگی قابل شناسایی و تمیز از هم هستند و تشخیص قوی شریف از قوی شرور کار دشواری نیست. چون اشخاص قوی محدودیت های کمتری در کنشگری داشته و آزادی عمل بیشتری در انتخاب رفتارهای خود دارند.

قوی شریف نه تنها آزارش به دیگران نمی رسد، بلکه قدرت خود را برای حمایت از انسان های ضعیف شریف استخدام می نماید.

قوی شرور نه تنها از ضعیف شریف حمایت نمی کند، بلکه اقدام به آزار و اذیت آنان هم می نماید.

در نظام بین الملل پس از جنگ جهانی دوم، موجودیتی ساخته شد به اسم «اسرائیل».

اسرائیل همیشه در روایت های رسمی رسانه های غربی به عنوان «ضعیف» تعریف شده است. این ماهیت «ضعیف» با تمسک به قصه های مظلومیت یهودیان در اردوگاه های فاشیست های آلمان و داستان کشتار 6 میلیون یهودی در همان دوره ساخته و پرداخته شده است. به این ترتیب، دولت های غربی حمایت خود از اسرائیل را به عنوان حمایت قوی از ضعیف به افکار عمومی عرضه می کنند.

این در حالی است که جنایات بی پایان اسرائیل علیه جمعیت فلسطینیان و سایر جمعیت های منطقه ای، ثابت می کند اسرائیل موجودیتی شرور است و نه شریف.

به این ترتیب چنانچه ماهیت شرور اسرائیل در افکار عمومی برجسته شود، حامیان اسرائیل هم به جای «قوی شریف» تبدیل به «قوی شرور» خواهند شد.

و دقیقا در همین لحظه است که دوئل میان خیر و شر در عرصه بین المللی شکل می گیرد.

یعنی تمام پیچیدگی های ژئوپلیتیک و اقتصاد سیاسی به پس زمینه رانده شده و تنها چیزی که در پیش زمینه مشاهده می شود همین تقابل میان خیر مطلق با شر مطلق است.

اینگونه است که می بینیم آمریکا که بیش از 20 سال با شعار «گسترش دموکراسی» و «حمایت از حقوق اقلیت ها» و «پاسداری از حقوق بشر» در منطقه خاورمیانه مشغول ترکتازی و لشکری کشی و ماجراجویی بود، ناگهان تبدیل به همان ضد قهرمان و قدرتمند شروری می شود که دیگر حتی با منطق سود و زیان و فایده و ضرر هم محاسبه گری نمی کند. بلکه فقط و فقط در راستای گسترش شر و سیاهی و مبارزه علیه عدالت و نور حرکت می کند.

از نگاه مشاهده کننده عام، آمریکا با هیچ منطق سودجویانه ای نباید به حمایت از اسرائیل ادامه دهد. اما می بینیم که این حمایت کماکان ادامه دارد، و لذا تنها نتیجه ای که می توان از آن گرفت همین است که آمریکا دقیقا همان «شیطان بزرگ» است و لاغیر.

پس از وقوع حماسه 7 اکتبر، دیدیم که انصارالله یمن مستقیما در حمایت از فلسطین و غزه با اسرائیل و آمریکا درگیر شد. این حمایت از مظلوم در برابر ظالم، اولا موجب افزایش اقتدار و اعتبار انصارالله یمن شد. و ثانیا تبدیل به سرمایه اخلاقی و منبع مشروعیت انصارالله گردید که امروز در تقابل میان انصارالله در برابر عربستان و متحدان آن خصوصا پاکستان و ترکیه اهمیت بسیاری پیدا کرده است.

رژیم سعودی که همواره سعی می کرد با زیرکی خود را حامی مردم فلسطین نشان دهد، اکنون در موقعیتی قرار گرفته که از یکسو با دشمنان اسرائیل وارد جنگ شده و نتیجتا طبق قاعده «منفی در منفی» دوست اسرائیل محسوب می شود. و از سوی دیگر چنان در موقعیت استیصال قرار گرفته که به واقع دست کمک به سوی اسرائیل و آمریکا دراز کرده و به همین دلیل بیشتر جایگاه خود را در جبهه باطل علیه حق تثبیت نموده است.

به همین منوال، طالبان در افغانستان که افتخار شکست دادن آمریکا را حتی پیش از انصارالله یمن بدست آورده است، اکنون در واکنش به ورود پاکستان به جنگ با انصارالله یمن با عربستان، اقدام به باز کردن جبهه ای دیگر علیه پاکستان نموده است.

جالب تر اینجاست که طالبان در اصل توسط پاکستان و با پول و حمایت عربستان تربیت و سازماندهی شده بود. ولی می بینیم که در مرحله آخر، با چرخش عربستان به سمت پذیرش کامل سیادت نیروهای شر، نیروی انقلابی طالبان هم به محور مقاومت متصل شده است.

اگر به عقب برگردیم، همان زمانی که انقلاب اسلامی در ایران برای اولین بار نظم استعماری سایکس پیکو را به چالش کشید، همزمان جرقه های انقلاب هم در افغانستان و هم در عربستان زده شد. در افغانستان ابتدا انقلابیون مارکسیست از طریق کودتا به قدرت رسیدند، ولی در ادامه افغانستان هم دستخوش انقلاب اسلامی شد.

انقلاب اسلامی افغانستان خود حاصل برآیند انقلاب اسلامی در ایران و عربستان بود.

در عربستان همزمان با ایران جنبش های انقلابی اسلامی سر بر افراشتند. لیکن رژیم سعودی موفق شد با مدیریت منابع رانتی خود، آتش انقلاب جهادگرایان وهابی و سنی را به دیگر مناطق خاورمیانه و خارج از عربستان هدایت کند. اولین مقصد پاکستان و افغانستان بود. اما این سیاست در ادامه به عراق و سوریه رسید و موجب تشکیل داعش شد.

در سال 2017 بود که محمد بن سلمان به مقام ولایت عهدی عربستان سعودی نایل گردید، و از همان زمان اجرای سیاست های لیبرال را در پادشاهی سعودی در پیش گرفت.

چرخش رژیم سعودی به سمت لیبرالیسم، به معنای گسست قطعی از نیروهای انقلابی در منطقه خاورمیانه بود. و تعجبی ندارد که نیروهای انقلابی که حمایت عربستان را از دست داده بودند، به سمت ایران گرایش پیدا کرده و به صورت نامحسوس و غیر علنی به شبکه نفوذ منطقه ای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی متصل شدند.

حمایت طالبان از انصارالله یمن مصداق بارز این بازآرایی پیمان های منطقه ای است. و ای بسا روزی معلوم شود سقوط بشار اسد و صعود حکومت جولانی در سوریه هم در واقع ناشی از یک گاوبندی حساب شده در همین راستا بوده باشد.

اکنون مشاهده می کنیم هر دو مولفه قدرت و مشروعیت در یک راستا قرار گرفته اند.

قدرت برآمده از شبکه نفوذ منطقه ای است که به برکت ده ها و صدها میلیارد دلار رانت حاصل از ناترازی بنزین و گازوئیل و حامل های انرژی در ایران، از نیل تا جیحون و از قفقاز تا شاخ آفریقا را در چارچوب انقلاب اسلامی به خط کرده است.

و مشروعیت بر آمده از نبرد حق علیه باطل، که جبهه باطل آن را یک قوی شرور به اسم آمریکا (و اروپا) و یک ضعیف شرور به اسم اسرائیل تشکیل داده اند. و جبهه حق هم تمام بازیگرانی که به طور علنی و آشکار با این محور شرارت درگیر شده اند.

بنابراین، رژیم ها و دولت های منطقه ای که با استعمارگران غربی از در سازش وارد شده اند، به دلیل گسست از منابع قدرت بومی و منطقه ای، ناچارا دست استمداد به سوی محور شرارت آمریکا و اسرائیل دراز کرده و نتیجتا مشروعیت خود را هم از دست می دهند.

صحنه طوری چیده شده که رژیم ها و دولت های منطقه ای تنها دو گزینه در پیش رو دارند:

1- بپذیرند بخشی از ممالک محروسه ایران شوند تا از شر اسرائیل و آمریکا در امان باشند.

2- تلاش کنند بخشی از ممالک محروسه اسرائیل باشند، با این خیال خام که از این طریق می توانند از گزند ضربات ایران در امان باشند.

با شکست قطعی و خروج آمریکا از منطقه خاورمیانه، گزینه دوم بکلی منتفی خواهد شد و دیگر چاره ای جز پذیرش گزینه اول باقی نخواهد ماند.