انقلاب یعنی تغییر نظام توزیع رانت و بر هم زدن نظم موجود قبلی و برقراری ساز و کاری جدید. به این ترتیب انقلاب همیشه به معنای محرومیت یک عده از دریافت رانت، و بهره مندی عده ای دیگر از آن است.
بدیهی است کسانی که از رانت بهره مند هستند علاقه ای به انقلاب و بر هم زدن وضع موجود ندارند. انقلابیون همیشه از طبقات و اقشار محروم و کم بهره مند بوده و هستند و خواهند بود. لذا طبیعی است که در سطح اجتماعی، ملتی که بطور کلی در رفاه و آسایش بوده و اقشار مختلف نسبت به جایگاه اجتماعی خود قانع باشند هرگز ماهیت انقلابی پیدا نخواهد کرد.
نکته بسیار مهم اینجاست که مطالبه رانت یک واقعیت اجتماعی طبیعی و اجتناب ناپذیر است که هیچ ارتباط مستقیمی با تولید ندارد. یعنی اخذ رانت مطلوب همه اقشار اجتماعی است، صرفنظر از سهمی که هر قشر ممکن است در فرایند تولید و میزان بهره وری تولید داشته باشد.
نظریات اقتصاد سیاسی با این فرض اولیه آغاز شدند که طبقات اجتماعی با توجه به نقشی که در فرایند تولید دارند نسبت به مالکیت ابزارها و محصولات تولیدی استحقاق پیدا می کنند. اما جالب اینجاست که انتها و نهایت تاریخچه اقتصاد سیاسی به نظریات مارکسیستی می رسد که در دوران خود منشاء انرژی نیروهای انقلابی برای تصاحب رانت و برهم زدن نظام توزیع رانت در اقتصاد به شدت مولد سرمایه داری شد. یعنی در حالی که نظام سرمایه داری همواره به دنبال افزایش بهره وری و تقویت نیروهای مولد و گسترش خروجی تولید بوده است، اقتصادهای کمونیستی و سوسیالیستی مبنای خود را بر بازتوزیع رانت گذاشتند که ذاتا موجب افت بهره وری تولید و کاهش خروجی تولید می شود.
نکته جالب در این مطلب آنجاست که تمایل نظام سرمایه داری به افزایش بهره وری موجب رشد مازاد اقتصادی و نتیجتا تورم شدید در حجم رانت موجود در اقتصاد می شود. و نظام سرمایه داری از این رانت برای تخدیر و تسکین جامعه و زدودن تمایلات انقلابی استفاده می کند.
اما تمایل نظام های کمونیستی به توزیع رانت موجب افت بهره وری و کاهش مازاد اقتصادی و نتیجتا انقباض رانت در اقتصاد شده و به همین علت، انرژی انقلاب را حفظ کرده و موجب ولع بیشتر برای صدور انقلاب به جوامع دیگر و نتیجتا تصاحب منابع جدید رانت می شود.
البته این پدیده به هیچ وجه جدید و حاصل اندیشه های مارکسیستی و جنبش های کمونیستی نیست. بلکه از ابتدای تاریخ بشر همین پدیده وجود داشته و برخی جوامع در حوزه تولید و اقتصاد مولد تخصص یافته و برخی دیگر در حوزه سلحشوری و دلاوری و ترکتازی و تصاحب رانت حاصل از تولید گروه اول.
و همانطور که ابن خلدون مشاهده کرد، جوامع سلحشور با تسلط بر جوامع مولد، قدرت گرفته و تشکیل امپراطوری می داده اند، ولی در طول زمان بر اثر ازدیاد ثروت و رفاه ماهیت سلحشور و انقلابی گذشته را از دست داده و دچار ضعف و زوال شده و مغلوب نیروهای انقلابی نوظهور شده اند.
این موضوع در خصوص دولت کمونیستی اتحاد جماهیر شوروی به شکل بسیار واضح و در بازه زمانی نسبتا کوتاهی مشاهده می شود. به طوری که ابتدا شاهد انقلاب اکتبر در سال 1917 بودیم که دولت انقلابی حاصل از آن با سرعتی خیره کننده به یک ابرقدرت جهانی تبدیل شد. ولی با همان سرعت خیره کننده، خصلت و ماهیت انقلابی خود را از دست داد و از درون فروپاشید.
در مورد انقلاب اسلامی در ایران همانطور که پیشتر توضیح داده شد، در سال 1357 رژیم پهلوی به سرکردگی چلمن ترین و بی دست و پا ترین دیکتاتور در تاریخ ایران ناگهان از هم پاشید. ایران که پیش از آن به مدت حدودا نیم قرن به دست یک رژیم بالا به پایین اشغال شده بود ناگهان آزاد شد. و پس از آن به شکل معجزه آسایی دولت طبیعی ایران که در طول نیم قرن قبلی سرکوب شده بود سر بر افراشت و احیا شد.
انقلاب اسلامی بهمن 57 دنباله انقلاب شاه اسماعیل صفوی (رحمت الله علیه) بود که پانصد سال قبل دولت ایران را از طریق ادغام ارکان متضاد آن درون یک نظم متعادل و پویا بنیانگذاری کرده بود.
این بار به جای شاه اسماعیل صفوی، نوبت حضرت امام خمینی (رحمت الله علیه) بود تا همان جایگاه همایونی مرشد کامل را پر کند. و دیدیم که چطور ایران به جای اینکه تجزیه و «ایرانستان» شود، یکپارچه ماند و از بحران های خطیر منجمله جنگ های داخلی و خارجی عبور کرد و روزی که امام راحل به دیار باقی شتافت، یک دولت پایدار و مقتدر و با ثبات از خود به ارث گذاشت. امری که در وصیتنامه سیاسی او هم مورد اشاره صریح واقع شده است.
دوران طولانی ثبات و امنیت و صلح در زمان زعامت رهبر شهید در واقع یادگار شیوه سیاست ورزی حکیمانه امام خمینی بود. لیکن دیدیم که این ثبات و امنیت به تدریج بر اثر بر هم خوردن تعادل داخلی و واگرایی ارکان دولت (به معنای نظام و نه دولت های چهار ساله) به تدریج متزلزل شد تا نهایتا در سال آخر عمر رهبر شهید به جنگ داخلی و خارجی انجامید.
اکنون با نگاه به عقب مشاهده می کنیم دو نیروی سیاسی در ایران در حال کشمکش بودند:
1- یک گروه به دنبال گسترش رفاه اجتماعی و ادغام ایران در نظم جهانی با محوریت آمریکا بود.
2- گروه دوم به دنبال احیای ماهیت انقلابی ملت ایران و بر هم زدن نظم جهانی آمریکایی بود.
و دیدیم که گروه اول به دلایل مختلف منجمله خیانت و خریت همان آمریکاییها، به طرزی مفتضحانه شکست خورده و مغلوب گروه دوم شد.
در زمان حال ماهیت انقلابی دولت ایران مجددا تثبیت شده و نوبت به صدور انقلاب به جوامع و قلمروهای پیرامونی رسیده است.
صدور انقلاب مستلزم اخلال در نظام توزیع رانت در جوامع پیرامونی است. و محاصره دریایی و بسته شدن تنگه های هرمز و باب المندب مهمترین ابزارها در راستای تحقق این مهم هستند.
تورم قیمت اقلام مصرفی و کالاهای اساسی و کاهش ارزش پول و فشارهای معیشتی در ایران، زیر پوشش تحریم ها و فشارهای دیپلماتیک و سیاسی خصمانه دولت تروریستی آمریکا، مشروعیت لازم برای تحمیل این فشارها به قلمروهای پیرامونی ایران و خصوصا جنوب خلیج فارس را ایجاد می کند.
در مرحله بعدی تنها دو حالت امکانپذیر است:
1- تسلیم مطلق و کامل حکومت های محلی در جنوب خلیج فارس در مقابل ایران و تمکین ایشان از سیادت ایران.
2- تغییر رژیم و براندازی حکومت های جنوب خلیج فارس.
هر دو حالت نهایتا به معنای موفقیت صدور انقلاب بوده و ساختار و نظام توزیع رانت در کل منطقه را زیر و رو خواهد کرد.
پس از آن دولت ایران دیگر محدود به جمهوری اسلامی ایران نخواهد بود. بلکه یک بلوک قدرتمند در کل خاورمیانه شکل می گیرد که ماهیتی شبیه به اتحاد جماهیر شوروی و اتحادیه اروپا خواهد داشت.
خبر شرکت کردن سفیر عربستان سعودی در مراسم سوگواری آیت الله العظمی شبیری زنجانی، مرجع تقلید شیعیان، در شهر مقدس قم، تنها یکی از نشانه هایی است که حاکی از تغییرات عمیق در نظم منطقه خاورمیانه است.