هویت ایران با نظام شاهنشاهی به شکل جدایی ناپذیری پیوند خورده. ایران از ابتدای تاریخ خود شاهنشاهی بوده و آنچه در طول تاریخ هزاران ساله از پس اتفاقات و حوادث بزرگ تاریخی همچنان برقرار مانده همین نظام شاهنشاهی است. حوادثی از قبیل حمله اسکندر، حمله اعراب، ظهور قدرت های تُرک، حمله مغول ها، و غیره.
آنچه علیرغم تسلط همه این نیروهای خارجی بر جغرافیای ایران همچنان برقرار باقی مانده و آن نیروهای خارجی را در خود جذب نموده و به آنها ماهیت ایرانی بخشیده دقیقا همین رسم و شیوه شاهنشاهی ایرانی بوده است. به گونه ای که اقوام ترک زبانی که بیش از هزار سال شاهنشاهی های ایرانی را احیا می کردند تداوم شاهنشاهی های پارس ها بودند و هرگز از آن دوران گذشته با عناوینی از قبیل «رژیم قبل» یا «دوران سیاه گذشته» یاد نمی کردند.
شاهنشاهی ترک های سلجوقی افتخار می کرد که مرزهای ایران را به دوران اوج شکوه تاریخی خود در زمان ساسانی و هخامنشی باز گردانده. شاه اسماعیل صفوی که یک ترک زبان مسلمان شیعه بود، نام فرزندش را طهماسب گذاشت تا یادآور شکوه اسطوره های شاهنامه فردوسی باشد. پادشاهان ترک زبان قاجار خود را وارث تاج و تخت جمشید و خسروپرویز می دانستند.
مدرنیته در دوران قاجارها وارد ایران شد. شکست ایران در جنگ های ایران و روسیه بود که عباس میرزا را به فکر لزوم ایجاد تحول در ایران انداخت تا ایران از پیشرفت های مدرنیته عقب نماند. از تاسیس مدرسه دارالفنون تا ایجاد ساختارهای جدید دولتی و لشکری و کشوری. و همین تحولات نهایتا به نقطه ای رسید که با فرمان مظفرالدین شاه قاجار، شاهنشاهی ایران رسما وارد مدرنیته شد و نظام مشروطه در ایران مستقر گردید.
«حاکمیت قانون» به معنا و مفهوم مدرن آن در ایران از زمان امضای فرمان مشروطیت توسط مظفرالدین شاه قاجار شروع شد. مظفرالدین شاه به عنوان پادشاه ایران که در نظام شاهنشاهی ایرانی دارای «فرّه ایزدی» است و «ظل الله» محسوب می شود و لذا هم بر اساس «رسم شاهنشهی» که فردوسی در شاهنامه تعریف کرده و هم از ناحیه شرع اسلام مشمول «اولو الامر» بوده و لذا مشروعیت مطلق داشته، فرمان مشروطیت را امضا کرد و به قانون مشروطه مشروعیت بخشید.
یعنی منشاء مشروعیت «حاکمیت قانون» از این طریق به مشروعیت شاهنشاهی هزاران ساله ایرانی متصل گردید. و لذا بر اساس همان قانون مشروطیت، سلسله قاجار تنها سلسله پادشاهی مشروع در ایران باقی می ماند. یعنی شاهنشاه به قانون اساسی مشروطه مشروعیت بخشید و در عوض قانون اساسی مشروطه هم تداوم سلسله پادشاهی را تضمین نمود. پس تا اینجا اگر کسی پایبند به رسم شاهنشهی ایرانی بود باید حاکمیت قانون اساسی مشروطه را می پذیرفت، و اگر کسی پایبند اصول مدرنیته و حاکمیت قانون بود باید مشروعیت سلسله پادشاهی قاجار را می پذیرفت.
اولین خائن به این دو کسی نبود جز رضاشاه پهلوی.
رضاشاه قبل از اینکه شاه بشود ابتدا به دنبال پایان دادن به رسم هزاران ساله شاهنشاهی و برقراری حکومت جمهوری در ایران بود. پس رضاشاه اولین خائن به اساسی ترین عنصر هویت و ملیت ایرانی بود.
البته رسم شاهنشاهی آنچنان با هویت ایران و ایرانی گره خورده بود که حتی رضاشاه هم نتوانست آن را نابود کند. همان رضاشاهی که بعدا با زور باتوم و آژان قانون کشف حجاب را در ایران اجرا کرد، نتوانست ایران را جمهوری کند. همان رضاشاهی که با تشکیل اولین ارتش مدرن توانست تمام عشایر و قبایل سرکش در سراسر ملک ایران را سرکوب و مطیع کند، نتوانست ایران را جمهوری کند. رضاشاه که مقتدرترین شخصیت در ایران از زمان آغا محمد خان قاجار بود، با همه اقتدارش نتوانست ایران را جمهوری کند.
وقتی دعوا بر سر تبدیل شاهنشاهی ایران به جمهوری ایران بود، رضاشاه بازنده بود و شیخ سید حسن مدرس برنده.
با اینحال هر چند رضاشاه نتوانست ایران را جمهوری کند، ولی اقلا توانست سلسله قاجار را براندازی کند و خودش تاج و تخت را قصب نماید.
اگر رضاشاه به دنبال اصلاح ایران بود، می توانست به شیوه بیسمارک آلمان اقتدارش را درون ساز و کار قانونی مشروطه موجود تعریف نماید. احمدشاه می توانست پادشاه بماند و سلسله قاجار طبق قانون اساسی ادامه پیدا کند. اما رضاشاه به جای رضاشاه می شد همان سردارسپه که با حفظ سمت نخست وزیر هم می شد.
به این ترتیب اولا مشروعیت نهاد سلطنت سست نمی شد که بعد در سال 57 آن افتضاح بالا بیاید، ثانیا مشروعیت قانون اساسی مشروطه زیر سوال نمی رفت که اساسا مساله «حاکمیت قانون» در ایران اینطور که امروز می بینیم بی معنا شود، و ثالثا وقتی خودش با همه استعدادها و توانایی ها و اقتدارش به آخر کار می رسید، آن جایگاه مقتدر به دست فرزند نامقتدر و ضعیفش نمی افتاد که در سال 57 این ودیعه الهی و میراث هزاران ساله را به امان خدا رها کند و از مملکت فرار کند.
انقراض سلسله قاجار بزرگترین خیانت رضاشاه بود. خیانت به ایران و شاهنشاهی هزاران ساله و هویت ملی ما. خیانت به حاکمیت قانون. و اگر کشف حجاب و برخی دیگر از اقدامات را هم اضافه کنیم، خیانت به اسلام و شریعت.
تخم لق خیانت را رضاشاه کاشت، و فرزندش محمدرضاشاه آن را در بهمن 57 درو کرد. خاندان پهلوی ایران را به باد دادند.
پهلوی ها ضد ایرانی ترین حاکمان در کل تاریخ ایران زمین بوده اند. و تعجبی ندارد که درست در معرکه درگیری ایران با بزرگترین و منفور ترین خصم تاریخی ایران یعنی اسرائیل، ناگهان سر و کله شازده رضا پهلوی دوباره پیدا می شود.
انگار پهلوی ها از ابتدا هم آمده بودند که تیشه به ریشه ایران بزنند. پدر بزرگ از قانون اساسی مشروطه مشروعیت زدایی کرد، پدر شاهنشاهی را به باد داد، و پسر هم آمده که با کمک نتانیاهو کلا ایران را از صفحه روزگار محو کند.
و جالب اینجاست که این دلقک ها ادعای ایرانی بودن هم می کنند.
یعنی مهم نیست که مهمترین عنصر هویت ایرانی که همان «رسم شاهنشهی» است را به باد فنا داده اند. در عوض در ایام نوروز هفت سین می چینند!
و اینطرف اگر روح تاریخی ایران همان «رسم شاهنشهی» را از طریق نهاد «ولایت مطلقه فقیه» احیا کرده، اسمش می شود «ضد ایرانی»، چون در ایام نوروز هفت سین نچیده!!