تصور عموم این است که هندوستان کشور بزرگی بوده که پاکستان از آن جدا شده است. یعنی آنچه امروز به اسم هندوستان شناخته می شود را کشور مادر و اصلی می دانند و پاکستان را یک دولت حاصل از تجزیه هندوستان به دست استعمار انگلیس.
اما تاریخ به ما می گوید که این تصور به هیچ عنوان درست نیست. اتفاقا پاکستان دولت مادر و اصیل بوده و دولت هندوستان امروزی توسط استعمار از آن جدا شده است.
در طول تاریخ هرگز شبه قاره هند ذیل یک حکومت متمرکز و فراگیر متحد نبوده. بلکه همواره شامل پادشاهی های کوچک و منطقه ای و متعدد بوده که هیچ ارتباط سیاسی با هم نداشتند و گاه با هم در حال نزاع و جنگ بودند و گاه کاری به کار هم نداشتند و تکثر مسالمت آمیز را پذیرفته بودند.
بزرگترین دولت فراگیر در شبه قاره هند که مدتها پیش از ورود استعمارگران اروپایی شکل گرفت، دولت گورکانیان هند بود که بقایای ایلخانان مغول حاکم بر ایران بودند و به دلیل ضعف و شکست در مقابل ظهور و صعود و گسترش قدرت قبایل ترک و ازبک در شمال و غرب، به تدریج به سمت شبه قاره هند رانده شدند و بر آن نواحی مسلط گردیدند.
دولت شاهنشاهی گورکانی بر نواحی شمالی شبه قاره هند از جمله شمال هندوستان امروزی و بخش اعظم پاکستان و جنوب افغانستان و بنگلادش مسلط بود. در آن زمان، اگر کسی از دولت هند صحبت می کرد منظورش همان دولت گورکانیان بود که شامل سرزمین های جنوب شبه قاره هند نمی شد.
به لحاظ فرهنگی هم شکافی آشکار میان شمال و جنوب هند وجود دارد و در نواحی شمالی، تکثر زبانی همه جا به شدت تحت تاثیر و نفوذ دو زبان بزرگ باستانی است که یکی زبان فارسی و دیگری زبان سانسکریت است. اما در مناطق جنوبی نه اثری از نفوذ زبان فارسی هست و نه زبان سانسکریت.
می دانیم که گورکانیان مسلمان بودند و زبان دربار و زبان دیوانی و اداری در دولت گورکانی هم فارسی بود. در واقع گورکانیان هم وارثان تمدن ایرانی بودند و با استفاده از میراث تمدنی ایرانی توانسته بودند در منطقه شبه قاره هند اقدام به تشکیل یک دولت بزرگ نمایند.
زمانی که استعمارگران اروپایی و انگلیسی وارد شبه قاره هند شدند، ابتدا از سرزمین های جنوبی که خارج از قلمرو گورکانیان بود نفوذ نمودند و به تدریج نفوذ خود را گسترش دادند و با دولت گورکانیان وارد کشمکش شدند. تا اینکه نهایتا گورکانیان که وارد دوران زوال و ضعف تاریخی خود شده بودند مغلوب شدند و انگلیسی ها بر کل شبه قاره هند مسلط گردیدند و هند تبدیل به مستعمره انگلیس شد.
پس از آن انگلیسی ها برای محافظت از مستعمره مهم خود، موفق شدند افغانستان را از ایران جدا کنند.
پس از جنگ جهانی دوم که امپراطوری بریتانیا ضعیف شده و توان نگهداری مستعمرات خود را نداشت، هندوستان به استقلال رسید و دولت کنونی هندوستان شکل گرفت. اما دولت مستقل هندوستان جدید در حقیقت یک موجودیت سیاسی نوظهور بود که پایه های آن را همان استعمار انگلیس بنا نهاده بود و هیچ سابقه تاریخی برای آن وجود نداشت.
همزمان با استقلال هند، پاکستان از هند جدا شد و دولت جمهوری اسلامی پاکستان تشکیل گردید. بر خلاف هند، دولت پاکستان ارتباطات معنادار تاریخی با دولت گورکانیان دارد که در واقع همان دولت هندوستان تاریخی است.
بر خلاف هند که ناگزیر از پذیرش تکثر مذهبی و زبانی است و قادر به تعریف هیچ هویت مشترکی بر پایه دین یا زبان نیست، پاکستان یک کشور اسلامی است که نفوذ زبان فارسی هنوز درون آن بسیار قوی است. اهمیت این موضوع زمانی مشخص تر می شود که توجه نماییم سرود ملی پاکستان تماما به زبان فارسی است و عمدا طوری سروده شده که اثری از کلمات سانسکریت یا کلمات تغییر یافته در زبان اردو یا دیگر زبان های محلی درون آن نباشد.
پاک سرزمین شاد باد کشور حسین شاد باد
تو نشان عزم عالیشان ارض پاکستان
مرکز یقین شاد باد
پاک سرزمین کا نظام قوت اخوت عوام
قوم ، ملک ، سلطنت پائندہ تابندہ باد
شاد باد منزل مراد
پرچم ستارہ و هلال رهبر ترقی و کمال
ترجمان ماضی شان حال جان استقبالسایه خدای ذوالجلال
لذا مشاهده می کنیم که ارکان دولت در پاکستان بسیار مستحکم تر از آن چیزی است که در دولت هندوستان وجود دارد. آنچه دولت هندوستان امروزی را یکپارچه نگه داشته نه دین و نه زبان و نه هویت واحد تاریخی است. بلکه فقط و فقط نظام توزیع رانت است که از دوران استعمار مستقیم انگلیس به یادگار باقی مانده و چنانچه این نظام توزیع رانت با چالش مواجه شود، هیچ سد و دفاعی وجود ندارد که بتواند تنش های ناشی از فعال شدن تضادهای درون جامعه هند را مهار نماید.
دولت هندوستان امروزی پس از استقلال از استعمار انگلیس، به جنبش عدم تعهد پیوست و توانست تا حدودی در شکاف میان شرق و غرب فضایی برای تنفس پیدا کند. در راستای همین سیاست، هند بدون اینکه به بلوک شرق بپیوندد موفق شد پیمان های راهبردی با اتحاد جماهیر شوروی برقرار نماید که نتیجتا ستون فقرات ارتش هند مجهز به تسلیحات روسی شد.
از سوی دیگر، پاکستان که ذاتا در رقابت و کشمکش با هند قرار داشت به سمت آمریکا گرایش پیدا کرد و ارتش پاکستان مجهز به تسلیحات آمریکایی گردید.
حمله شوروی به افغانستان فرصت دیگری بود که از یکسو حمایت های آمریکا و از سوی دیگر پول دولت های رانتی جنوب خلیج فارس را متوجه پاکستان نمود.
به این ترتیب هند با سیاست مشابه «نه شرقی نه غربی» به سمت بلوک شرق گرایش یافت و پاکستان به صورت غیر مستقیم به بلوک غرب پیوند خورد.
پس از فروپاشی شوروی و ظهور و صعود نولیبرالیسم، هند به دلیل برخورداری از نیروی کار ارزان با نظم نولیبرال غربی پیوند خورد و جایگاه جدیدی برای خود تعریف نمود. جالب اینجاست که پس از مدتی نسل جدیدی از الیگارش های هندی پدید آمد که با سرمایه های جهانی در نظم نولیبرال رشد کرده بودند و نوع جدیدی از ملی گرایی هندی را رواج دادند که بر خلاف سنت گذشته هند، تمایل به نزدیکی با اسرائیل و صهیونیسم تندرو داشت.
گویی هند جدید قصد داشت از نمد تضاد با اسلام برای خود کلاهی بدوزد و هویت سیاسی خود را بر پایه تقابل با اسلام تعریف نماید. این رویکرد از یک طرف با رقابت و تضاد ذاتی میان هند جدید و پاکستان (هند قدیم) مطابقت داشت، و از طرف دیگر با فضای اسلام ستیز پس از 11 سپتامبر هماهنگ می شد. مضافا اینکه سیاستمداران و الیگارش های هندی خیال می کردند می توانند از اتحاد با اسرائیل فرصت های ارزشمندی برای افزایش ثروت و قدرت خود بیابند و هند را در جایگاه متحد اصلی و راهبردی آمریکا قرار دهند.
در مقابل، پاکستان از طرفی تلاش می کرد با هماهنگ نگه داشتن خود با نظم نولیبرال، جایگاه خود را نزد آمریکاییها حفظ نماید و از برتری مطلق هند جلوگیری کند. و از طرف دیگر با گسترش روابط پاکستان و چین، تلاش می کرد موقعیت خود را در نظم جهانی متعادل و مستحکم نماید. بنابراین، سیاست های دولت پاکستان حاصل برآیند جریان رانت های با منشاء نفت جنوب خلیج فارس، کمک های مالی آمریکا، و عنایات ویژه چین بود که با ملاحظات تاریخی و منطقه ای دیگر مخلوط می شوند.
با اخراج آمریکا از منطقه خاورمیانه و ظهور ایران در جایگاه هژمون منطقه ای و احیای شاهنشاهی تاریخی ایران ذیل یک اتحاد جدید منطقه ای در خاورمیانه و صعود ایران و این بلوک جدید قدرت به جایگاه چهارمین ابرقدرت جهانی، اثرات آن بسیار فراتر از منطقه خاورمیانه خواهد بود.
تردیدی نیست که نهایتا پاکستان با این بلوک جدید ایرانی و اسلامی همسو خواهد شد. چون هم جریان عظیم رانت های نفتی و هم پیوندهای قومی و فرهنگی و تاریخی چاره ای جز این باقی نمی گذارد.
اما می توان انتظار داشت اثرات این موضوع حتی به هندوستان هم کشیده شود. هندوستان با جمعیت حدود 200 میلیون مسلمان، نفوذ عمیق فرهنگی و قومی از سمت ایران و پاکستان، و همینطور آسیب پذیری در برابر تلاطمات جهانی در جریان توزیع رانت، به احتمال قریب به یقین دستخوش تنش های شدید سیاسی خواهد شد و به یقین قادر به ادامه مسیر کنونی نخواهد بود.
پاکستان با حمایت ایران و بلوک جدید قدرت و همراهی چین ممکن است اراضی منطقه کشمیر را از نفوذ دولت جعلی هندوستان بیرون آورد. همچنین احتمال قوی وجود دارد که احزاب چپ مجددا در هندوستان قدرت گرفته و الیگارش های نولیبرال را از جایگاه سیاسی و اقتصادی کنونی سلب مالکیت نمایند.
پایان یافتن نظم استعماری سایکس پیکو در خاورمیانه می تواند به پایان یافتن موجودیت جعلی هند که آن هم ساخته و پرداخته استعمار است و بازگشت پاکستان به جایگاه تاریخی خود بیانجامد.
مهمترین ناجی هندوستان کنونی آمریکا نیست. بلکه هند تنها در صورتی که با ایران وارد تعامل راهبردی شود می تواند موجودیت خود را حفظ نماید. بزرگترین ظرفیت هند برای ایران، تداوم تهدیدی وجودی در مقابل پاکستان است تا همسویی پاکستان با دولت مرکزی ایران را تضمین نماید. یعنی همان نقشی که اسرائیل می تواند در نظم جدید در خدمت به ایران برای مهار ترکیه بازی نماید.