همانطور که پیشتر گفتیم، تضادهای درونی نولیبرالیسم موجب بر هم خوردن نظم اجتماعی نولیبرال شده و نتیجتا جامعه آمریکا که از طریق نظم نولیبرال همگرا شده بود، با منقطع شدن یکی از سه رکن اصلی نولیبرالیسم (یعنی امکان رانت خواری برای طبقه متوسط)، شکاف خورد. طبقه کارگر آمریکا که سابقا به برکت سودهای بادآورده حاصل از سفته بازی در بازار مسکن و بازار بورس آمریکا چشم خود را بر ورود سیل آسای مهاجران خارجی بسته بودند، ناگهان با منقطع شدن این درآمدها متوجه کاهش سطح دستمزدها و همچنین کاهش فرصت های شغلی مناسب شدند.
لذا جامعه آمریکا به دو قطب بزرگ تقسیم شد. یک طرف مهاجران، زنان جویای کار، همجنس بازان، و سایر گروه هایی بودند که منافع خود را در تداوم سیاست های لیبرال امپریالیستی حزب دموکرات می دیدند. و طرف دیگر کارگران، سفید پوستان، زنان خانه دار و سایر نیروهایی بودند که خواهان بازگشت به شکوه گذشته آمریکا بعنوان قدرتی صنعتی بودند. هر دو گروه از یکدیگر متنفرند و منافع این دو گروه در تضاد با هم قرار دارد. بنابراین جامعه آمریکا واگرا شده است.

انتخابات برگزار شد و همانطور که پیش بینی می شد شاهد گسترش اغتشاشات اجتماعی پس از انتخابات هستیم. با اینکه هنوز نتیجه قطعی انتخابات مشخص نشده، هر دو طرف اعلام پیروزی کرده اند! حرکتی که یادآور اعلام پیروزی یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری ایران پیش از پایان شمارش آرا در سال 1388 است.
این مشاهدات باید درسی باشد برای ساده لوحانی که تصور می کنند دموکراسی یک پدیده ساختاری یا فرهنگی است. به این معنی که اگر ساختارهای حکومت دموکراتیک برقرار باشند، همه چیز بسیار متمدنانه از طریق صندوق رای تعیین خواهد شد. یا اگر فرهنگ دموکراسی در جامعه ای وجود داشته باشد، هر کسی روز انتخابات رای خود را به صندوق انداخته و نتیجه نهایی هر چه شد، همه آن را خواهند پذیرفت!
در واقعیت، تصاویری که از انتخابات های به اصطلاح متمدنانه و آرام و بی هیاهو در جوامع غربی می دیدیم همیشه در شرایط همگرایی اجتماعی بود. یعنی دوران هایی که منافع اجتماعی طبقات و گروه های اجتماعی نهایتا در یک جهت همگرا می شد و تفاوت ها در مسایل سطحی بود. اما امروز جلوی چشممان این واقعیت را می بینیم که شرایط واگرایی اجتماعی در همان جوامع غربی هم می تواند رخ دهد. و هنگامی که جامعه ای واگرا شد، ناکارآمدی ساختارهای حکومتی دموکراتیک آشکار و عیان می شود. پس نه این ساختارهای حکومتی دموکراتیک خاصیتی جادویی دارند که جوامع را متمدن و همگرا کنند، و نه این همگرایی به فرهنگ و میزان آگاهی و سواد عمومی و غیره و ذلک ربطی دارد.
و البته نهادهای اجتماعی دیگری هستند که همین امروز در آمریکا دست به کارند تا افسار جامعه را بکشند و توده های آمریکایی را به سمت و سوی مورد نظر نخبگان و هیات حاکمه آمریکا هدایت کنند. منجمله فیسبوک را می بینیم که به اصطلاح «کمپین» های طرفداران ترامپ را سانسور می کند. یا توییتر را می بینیم که توییت های ترامپ را سانسور کرده یا برچسب «مطالب دروغ» روی آنها می زند.
همه اینها در حالیست که هنوز عده ای در ایران در این توهم به سر می برند که در غرب آزادی بیان بی قید و شرط هست و حرف های هیچ کس سانسور نمی شود و ما هر چه بدبختی در ایران داریم به دلیل نداشتن آزادی بیان است و اگر این رژیم آخوندی نعلینش را از روی دهان «مردم» بردارد و آزادی بیان باشد دنیا بهشت می شود!
بله بهشت می شود. بهشت داعش و تروریست های الاهوازیه و مزدورانی همچون عبدالمالک ریگی و جنایتکارانی همچون مجاهدین خلق. بهشت احزاب جدایی طلب کردی که اعضایشان بر پایه تعداد سرهایی که بریده اند رتبه و درجه می گیرند. بهشت امثال عطاءالله مهاجرانی ها که از عربستان سعودی جیره و مواجب می گیرند تا مردم ایران را با منافع عربستان همسو کنند. بهشت نوری الکذاب هایی که با قصه های عوامپسندانه مخاطبانشان را در جهت امیال وهابی ها و تکفیری های حاکم بر عربستان هدایت می کنند. بهشت احمد باطبی ها که در شورش کوی دانشگاه پیراهن خونین روی دست بلند کردند و شدند قهرمان «آزادی»، و بعد سر از اسرائیل در آوردند. تُف به این رژیم که بهشت این بزرگواران را به جهنم تبدیل کرده!
حالا نوبت آمریکاییهاست که به خیابانها بریزند و فریاد بزنند «رای من کو؟!» و از آنطرف هم دموکراتها بگویند اینها مشتی خس و خاشاک (Deplorables) هستند.
هرچند ترامپ پریروز اعلام کرد «برنده قطعی با نسبت آرای بسیار زیاد اینجانب هستم»، اما هنوز مشخص نیست نتیجه قطعی چه خواهد بود. ولی به نظر می رسد آرای بی حساب و کتاب پستی کار خودش را کرده و بایدن جلو افتاده. بعید است ترامپ مرد جنگیدن باشد. مدتی گرد و خاک خواهد کرد و بعد ناگهان عقب نشینی می کند. درست مانند سرشاخ شدنش با ایران که با قدرت و اقتدار رجز خوانی کرد که 52 نقطه فرهنگی ایران را می کوبیم، و آخر سر هم وقتی موشک های سپاه را دید با قدرت و اقتدار عقب نشینی کرد! به احتمال زیاد حتی نیازی به حبس خانگی هم نخواهد داشت. چون ترکیب جمعیت آمریکا بی بخارتر از آن است که کار به آنجا بکشد. و این هم از مواهب نولیبرالیسم است! و احتمالا یکی از عللی که حتی بسیاری از اصول گرایان در نظام مقدس جمهوری اسلامی خودمان هم چندان از نولیبرالیسم بدشان نمی آید. نولیبرالیسم در طولانی مدت همه چیز را اخته می کند!
از اینطرف عده ای دلشان را صابون زده اند که بایدن که بیاید دکتر ظریف برای دست بوسی به نیویورک خواهد شتافت و آمریکا به برجام باز می گردد و تحریمها برداشته خواهد شد و همه مشکلات حل خواهد شد. قیمت دلار هم که نزولی شده، و احتمالا تا بایدن کار را تحویل بگیرد از سی هزار تومان به همان سه هزار تومان خواهد رسید!
حتی بعید نیست به سیاق گذشته، پیروزی بایدن که قطعی شد عده ای به خیابانهای تهران بریزند و به رقص و شادی و پایکوبی بپردازند.
آمریکاییها از ابتدا هم بنا نداشتند با ایران وارد رابطه دوستانه شوند. سیاست و خط مشی کلی آمریکا در قبال ایران، تضعیف و تجزیه است. در همین راستا ابتدا قرار بود به ایران حمله نظامی صورت گرفته و از این طریق حکومت متلاشی شده و زمینه تجزیه فراهم شود. اما در جریان رزمایش آمریکا در خلیج فارس در سال 2002، مشخص شد این عملیات ریسک بسیار بالایی دارد. لذا قرار شد ابتدا عراق اشغال شود و بعد آمریکا با قدرت بیشتر به ایران حمله کند. عراق اشغال شد. اما به جای اینکه آمریکا تقویت شود، آمریکا تضعیف شد و در عوض با حذف صدام، ایران تقویت شد.
بعد قرار شد از طریق تحریمها و فشارهای اقتصادی ایران تضعیف شود تا به تدریج امکان تهاجم آمریکا فراهم شود. مشابه عراق که بیش از ده سال زیر فشار تحریم بود تا نهایتا در سال 2003 کارش یکسره شد.
اما این وسط یک مشکلی وجود داشت. آن هم این بود که علیرغم فشارها، ایران در حال تبدیل شدن به یک قدرت هسته ای بود. دستیابی ایران به فناوری هسته ای برای همیشه گزینه نظامی را منتفی می کرد. پس باید تمهیدی اندیشیده می شد که این خطر برطرف شود. و به این ترتیب بود که در حقیقت آمریکا در دولت اوباما نرمشی قهرمانانه انجام داد و توافق برجام حاصل شد.
هدف آمریکا از برجام این بود که امکان دستیابی ایران به فناوری هسته ای را از میان ببرد، و در عوض زمان بیشتری برای آمریکا خریداری شود که از طرفی اقتصاد ایران را وابسته تر و آسیب پذیرتر نماید، و از طرف دیگر وضعیت آمریکا در عراق و افغانستان به ثباتی برسد و مجال حمله نهایی به ایران فراهم شود. لذا هدف نهایی دموکراتها هم دقیقا همان سیاستی بود که ترامپ اجرا کرد. اما با طمانینه بیشتر و سر فرصت. در همان زمان اوباما هم قراردادهای اقتصادی بخصوص در حوزه صنعت نفت در حال انعقاد بود که معاهداتی مانند انحصار تنباکو و قرارداد گس گلشائیان و قرارداد کنسرسیوم و غیره و ذلک که در تاریخ با عنوان «قراردادهای ننگین» نامیده می شوند، در مقابل این قراردادها و معاهداتی که دولت فخیمه حجت الاسلام دکتر روحانی می بست مظهر شرافت و وطن پرستی و میهن دوستی بودند!
اما بحرانهای سیاسی داخلی در آمریکا و اسرائیل به گونه ای رقم خورد که ترامپ روی کار آمد و صهیونیست ها فشار آوردند تا خروج آمریکا از برجام جلو انداخته شود.
هر چند دموکراتها با این سیاست مخالف بودند و زمان بیشتری طلب می کردند، اما این کاری است که انجام شده و بایدن و دموکراتها فشار بر ایران را کاهش نخواهند داد. در هر صورت خطر دستیابی ایران به فناوری هسته ای برطرف شده و کشور منابع لازم برای راه اندازی مجدد پروژه هسته ای را ندارد. از طرفی دموکراتها سعی خواهند کرد در تعاملات بین المللی هوشمندتر از ترامپ عمل کرده و سایر کشورها را در مقابل ایران بیش از پیش با آمریکا همسو نمایند.
کجا رفت آن مردی و گرز تو
به رزم اندرون فره و برز تو
گریزان به بالا چرا برشدی
چو آواز شیر ژیان بشندی
چرا پیل جنگی چو روباه گشت
ز رزمت چنین دست کوتاه گشت
تو آنی که دیو از تو گریان شدی
دد از تف تیغ تو بریان شدی
...