در جریان «انقلاب زن زندگی آزادی» ظاهراً جامعه به دو قطب «انقلابی طرفدار نظام» و «انقلابی برانداز» تقسیم شده بود. انقلابیون دسته اول ظاهراً هوادار آرمان ها و ارزش های انقلاب اسلامی بودند و برای حفظ و بقای نظام مبارزه می کردند. و انقلابیون دسته دوم هم هوادار آرمان ها و ارزش های انقلاب زنانه و فمینیستی و غیره که ظاهراً در تضاد با گروه اول بوده و برای براندازی رژیم مبارزه می کردند!
لیکن پس از اندکی مشخص شد این دو دسته انقلابیون در واقع کاملا همسو و همراستا بودند و نهایتا برای یک هدف واحد مبارزه می کردند. هدف هر دو انحصاری کردن فضای سیاسی کشور و آماده سازی شرایط برای جلوس شخصی مانند سعید جلیلی بر کرسی ریاست جمهوری و محدود کردن گزینه های رهبری به تنها یک گزینه یعنی پذیرش مطالبات رانتی جریان سوپر انقلابی و ارزشی بود.
در حالی که براندازان با حرارت و اطمینان به بدنه اجتماعی خود توصیه می کردند شعارهای ساختار شکنانه علیه نظام و رهبری سر داده و قویا از هر گونه مشارکت در انتخابات های رژیم خودداری نمایند، از سوی دیگر ارزشیون خود را تنها نیروی قابل اعتماد نظام و رهبری جلوه داده و دن کیشوت وار مشغول مبارزه با براندازانی بودند که نهایت خطرشان برای نظام در کشف حجاب زنان سرلخت خلاصه می شد.
این ترفند قدیمی اگر چه موفق به چپاندن چند جوجه لپ گلی و نور چشمی از قبیل امیرحسین ثابتی و غیره در مجلس شد، لیکن در انتخابات ریاست جمهوری روند امور به گونه ای رقم خورد که برادران ارزشی رکب سنگینی خوردند و آنچه فکرش را نمی کردند رخ داد.
ائتلاف انقلابیون ارزشی و انقلابیون برانداز در دوران تنش و جنگ با اسرائیل هم مجددا دست به کار شده اند.
از یک طرف لشکر امارده و اجانده برانداز با حرارت از اسرائیل دفاع می کنند و ایران و حماس و حزب الله و انصارالله را تکفیر و نفرین، و از طرف دیگر لشکر ارزشیون نسبت به اسرائیل ابراز نفرت می کنند و ایضا دولت و سپاه و رهبری و حزب الله و غیره را تکفیر و نفرین!
دسته برانداز ادعا می کنند اسرائیل عزیز و گوگوری مگوری حق دفاع از خود دارد و رژیم ایران و حزب الله و حماس هیچ غلطی نمی توانند بکنند و اسرائیل به زودی ایران را آزاد خواهد کرد!
دسته ارزشی ادعا می کنند اسرائیل بی شرف و جنایتکار باید نابود شود ولی به دلیل بی لیاقتی و بی کفایتی دولت و رهبری و فرماندهان نظامی ایران، اسرائیل خوار و مادر حزب الله را سرویس نموده و یکی دو روز دیگر کارش به کلی با حزب الله تمام خواهد شد و سراغ ایران خواهد آمد و ایران هم هیچ غلطی نمی تواند بکند!
یعنی هر دو عملا یک چیز می گویند، ولی از دو مسیر مختلف به یک حرف می رسند.
و آنچه که هر دو می گویند هم حرف مفت و بی اساس است، و هم طوری طراحی شده که در خدمت منافع اسرائیل باشد و نه ایران.

قبح اتحاد و ائتلاف با دشمن در ایران گویا مدتهاست شکسته شده. کاری که اولین بار پس از انقلاب بهمن 57 توسط مجاهدین خلق انجام شد، و پس از دوم خرداد 76 به شکل دیگری توسط اصلاح طلبان یا همان تسلیم طلبان غربگرا دنبال شد، و اکنون هم مدتی است در دستور کار ارزشی های سوپر انقلابی و مدعی ولایت مداری قرار گرفته!
شاه بیت بیانات مقام معظم رهبری در نماز جمعه نصر این بود که «نه تعلل می کنیم و نه شتابزده عمل می کنیم».
اشاره رهبری دقیقا به دو بازوی این گاز انبر بود که از دو مسیر متضاد به یک نقطه واحد می رسند.
طرفداران تسلیم ادعا می کنند هر اقدامی در پاسخ به تجاوزات دشمن مصداق شتابزدگی است و ما باید تنها صبر استراتژیک اختیار کنیم تا دشمن خودش دلش به حال ما بسوزد و بی خیال شود!
طرفداران جریان سوپر انقلابی هم ادعا می کنند هر صبری یعنی تعلل و ما باید اول بزنیم، بعد فکر کنیم که اصلا کجا را باید می زدیم و چطور باید می زدیم و با چه شدتی که چه واکنشی از طرف مقابل برانگیخته شود تا نهایتا به نفع ما بشود یا نشود!
یکی طرفدار تسلیم است و دیگری طرفدار جنگی که برنده آن دشمن خواهد بود!
یکی ادعا می کند دشمن اصلا دشمن نیست بلکه دوست است، و دیگری ادعا می کند دوست اصلا دوست نیست بلکه دشمن است!
یکی ادعا می کند اسرائیل پیروز است چون اسلام نابود است. دیگری ادعا می کند اسلام نابود است چون اسرائیل پیروز است!
هر دو نهایتا یک حرف می زنند، هر چند در ظاهر و در نظر عوام در تضاد قرار دارند.
مشاهده این وضعیت بسیاری را وسوسه می کند که ادعا کنند این جریان سوپر انقلابی فی الواقع عده ای نفوذی هستند که سر نخشان به تل آویو و واشنگتن و لندن متصل شده. اما این برداشت ساده لوحانه است. واقعیت این است که این شیوه سیاست ورزی فرصت طلبانه و سوار شدن روی موج هایی که بر اثر تقابل با دشمن ایجاد شده در ایران قدمتی بسیار طولانی دارد.
یعنی اگر ساده لوحانه و ظاهربینانه نگاه کنیم، در ایران دو جناح سیاسی را مقابل هم می بینیم که یکی غربگرا و دیگری شرق گراست. اولی تسلیم طلب و دومی مقاومت طلب. اولی «مردمی» و دومی «حکومتی».
ولی اگر دقت کنیم می بینیم هر دوی اینها فی الواقع سر نخشان به یک مجموعه منافع رانتی می رسد که با ترفند دو قطبی سازی و ایجاد گازانبر سعی می کند به منافع خود برسد.
در مقابل این گاز انبر، یک جریان سیاسی میانه رو را می بینیم که در راس آن رهبری و در ادامه آن فرماندهان ارشد سپاه و بدنه اجتماعی کمتر جوگیر قرار دارند. خط مشی سیاسی این جریان میانه رو در همان جمله رهبری خلاصه می شود: نه تعلل و نه شتابزدگی. بلکه اقدامات مستمر و پیگیر در راستای اهداف راهبردی ملی با نگاه رو به جلو و ارزیابی دقیق پارامترهای محیطی.