اسرائیل یک رژیم جعلی است که با اشغال جغرافیای فلسطین مدعی است تنها دولت یهودی جهان را تشکیل داده است.
رژیم صهیونیستی اشغالگر فلسطین قایم بر دو مولفه قدرت است که موجب شکل گیری و بقای آن تا امروز شده اند. یکی حمایت شبکه یهودیان صهیونیست ثروتمند خصوصا در آمریکا، و دیگری جامعه شهرک نشینان صهیونیست مستقر درون قلمرو سیاسی آن در اراضی اشغالی فلسطینی.
بر اثر حوادث پس از 7 اکتبر 2023 مشاهده کردیم که هر دو مولفه مقوم رژیم اسرائیل دچار فرسایش بسیار جدی شدند. از طرفی جمعیت شهرک نشینان صهیونیست در مواجهه با اولین جنگ طولانی در چندین جبهه دچار فرسایش اساسی شده، و از طرف دیگر لابی صهیونیستی در سراسر جهان و حتی در آمریکا با چالش بی سابقه مواجه شده و نفوذ مطلق سابق آن فرسوده شده است.
بر خلاف قدرت و استعداد و نفوذ منطقه ای سپاه پاسداران که مانند کوه یخ بود و بخش اعظم آن دیده نمی شد، قدرت اسرائیل به میزان خارق العاده ای بزرگنمایی شده بود و در واقع بسیار ضعیف تر از چیزی بود که همگان تصور می کردند. دقیقا به همین دلیل پس از دریافت ضربه سهمگین 7 اکتبر از سوی نیروی آزادیبخش حماس به عنوان ضعیف ترین عضو محور مقاومت، صهیونیست ها دچار کابوس شدند و از دست رفتن نیروی بازدارنده ناشی از افسانه شکست ناپذیری خود را معادل باز شدن درهای جهنم به روی خود قلمداد می کردند.
اما نباید فراموش کرد که به هر حال رژیم اسرائیل از تسلیحات هسته ای برخوردار است. لذا در صورت تکرار سناریویی مشابه جنگ های اعراب و اسرائیل در دهه های اولیه تشکیل این رژیم جعلی، طبیعتا می تواند با استفاده از سلاح هسته ای مانع از شکست نظامی خود گردد.
یعنی بازدارندگی هسته ای اسرائیل همچنان از وقوع سناریوی مداخله نظامی از سوی کشورهای عربی جلوگیری می کند. به همین دلیل هم پس از 7 اکتبر برخی از صهیونیست های تندرو پیشنهاد استفاده از سلاح هسته ای در نوار غزه را دادند. آخرین ملعونی که چنین پیشنهادی را تکرار کرد سناتور معروف آمریکایی، منفور مغضوب لیندسی گراهام (اسفل الله مقامه الشریر) بود. همان کسی که گویا فرماندار کارولینای جنوبی پس از مرگ وی خواهرش یعنی دارلین گراهام را به عنوان جایگزین وی منصوب نموده. و لذا دیاسپورای سلطنت طلب هوادار «انقلاب شیر و خورشید ایرانیان» اکنون می توانند شعار بدهند: دست خدا عیان شد، سناتور گراهام جوان شد!
البته این ایده به قدری احمقانه بود که هرگز اجرا نشد. استفاده از سلاح هسته ای در واکنش به آنچه صهیونیست ها یک «حمله تروریستی» قلمداد می کردند پذیرفته شده نبود. به همین دلیل نزدیک ترین گزینه بعدی را انتخاب کردند و غزه را با خاک یکسان کرده و با استفاده از تسلیحات متعارف اقدام به نسل کشی و پاک سازی قومی علیه فلسطینیان نمودند.
با این وجود ارتش بزدل اسرائیل هرگز موفق به غلبه بر حماس نشد و همچنان تا همین امروز حماس در غزه حاکم است. از سوی دیگر، بلافاصله پس از آغاز حملات وحشیانه صهیونیست ها به غزه، حزب الله لبنان جبهه جدیدی علیه اسرائیل در شمال ایجاد کرد، و انصار الله یمن جبهه دیگری را در جنوب افتتاح نمود.
به این ترتیب، اسرائیل درگیر یک جنگ فرسایشی با بازیگران غیر دولتی شد و بازدارندگی هسته ای آن در چنین جنگی کارکرد نداشت. اگر کار به همان صورت ادامه پیدا می کرد، احتمالا تا امروز اسرائیل نابود شده بود.
اما ناگهان ورق برگشت و یک راه نجات و فرار از تنگنا در مقابل رژیم اسرائیل گذاشته شد.
در مورد سلسله وقایع بعدی از عملیات وعده صادق 1 و سقوط سید ابراهیم رئیسی در ایران گرفته تا جنگ 12 روزه و قتل عامل هسته سخت نظام جمهوری اسلامی و ترور رهبر شهید و تغییر معادلات قدرت درون ایران و منطقه خاورمیانه قبلا توضیحاتی دادیم. اکنون به وضعیت اسرائیل و سناریوهای پیش روی آن می پردازیم.
اسرائیل در همان 7 اکتبر از ایران شکست خورد. در نتیجه همین شکست ناچار شد وارد سناریویی بشود که عملا افسار سیاست های صهیونیست ها را تا حدود زیادی در اختیار نیروهای ایرانی قرار می داد.
اکنون آن سناریو به نقطه ای رسیده که با تغییر معادلات منطقه ای و اعمال حاکمیت ایران بر تنگه هرمز و گروگان گرفته شدن کشورهای عربی و تثبیت سیادت ایران بر کشورهای نفتی حوزه خلیج فارس، کارکرد اولیه اسرائیل به عنوان شرّ مطلق و مشروعیت بخش به اقدامات خصمانه ایران علیه کشورهای عربی به پایان خود نزدیک شده است.
از اینجا به بعد، ایران دو گزینه در مورد سرنوشت اسرائیل روی میز خود دارد:
1- گزینه اول، نابودی کامل اسرائیل از طریق تداوم فرسایش در نبرد بی پایان با حزب الله و حماس.
2- گزینه دوم، آتش بس میان اسرائیل و جبهه مقاومت و حفظ کردن موجودیت اسرائیل.
گزینه اول در حالتی مطلوب است که ایران هیچ رقیب دیگری در منطقه نداشته باشد. اما گزینه دوم می تواند برای مهار سایر رقبای ایران در منطقه بررسی شود. و مهمترین رقیب ایران در منطقه، کشور دوست و برادر یعنی ترکیه است.
بنابراین، از نگاه اسرائیل سه گزینه وجود دارد:
1- گزینه اول: تمرکز روی تقابل سخت با ایران و محور مقاومت و پرهیز از درگیری با ترکیه. همانطور که در بالا گفته شد، این گزینه از خیلی وقت پیش شکست خورده و به فروپاشی و نابودی کامل اسرائیل بدل خواهد شد.
2- گزینه دوم: اتحاد با ترکیه برای مهار ایران: با توجه به چهره سیاه و منفوری که اسرائیل پیدا کرده، اتحاد میان ترکیه و اسرائیل برای دولت ترکیه در حکم خودکشی بوده و موجب تضعیف شدید موضع ترکیه در مقابل ایران خواهد گردید. ترکیه به عنوان متحد اسرائیل هرگز نمی تواند در منطقه نفوذی قابل رقابت با ایران که جایگاه خود را به عنوان مدافع اسلام در برابر کودک کش های صهیونیست تثبیت کرده پیدا کند. وضعیت اسرائیل هم از مخمصه ای که در حالت گزینه اول در آن گیر کرده بهتر نخواهد شد.
3- گزینه سوم: اتخاذ لحن و سیاست خصمانه از سوی اسرائیل علیه دولت ترکیه. در این حالت، اسرائیل با معطوف کردن توجه خود به سوی مهار ترکیه و چرخاندن لوله تفنگ از سمت ایران به سمت ترک ها، به ایران سیگنال تنش زدایی می فرستد و کارکرد جدید خود در منطقه را که به عنوان عامل مهار ترکیه و ایجاد توازن ژئوپلیتیک تعریف می شود به رسمیت خواهد شناخت.
شواهد نشان می دهد که گزینه سوم از هم اکنون در دستور کار قرار گرفته و به تدریج به همین سو می رویم. از طرفی لحن مقامات اسرائیلی علیه ترکیه پرخاشجویانه تر می شود، و از طرف دیگر ترکیه سیاست محتاطانه تری در قبال ایران و اسرائیل در پیش می گیرد.
اما گزینه سوم خود به دو صورت می تواند محقق شود.
1- سناریوی اول: ادامه توسعه طلبی، اما با تمرکز بر سوریه. در این حالت اسرائیل باید از غزه عقب نشینی کرده و با عقب نشینی از لبنان میزان تنش میان خود و محور مقاومت را به حداقل برساند. اما در عوض تمرکز خود را بر توسعه حضور در سوریه و البته گسترش سیاست شهرک سازی در کرانه باختری قرار خواهد داد.
2- سناریوی دوم: پایان توسعه طلبی. در این حالت اسرائیل به مرزهای 1967 باز گشته و تلاش می کند تنش با کشورهای عربی را به حداقل برساند و به صورت غیر مستقیم و نیابتی در محیط پیرامونی خود ایفای نقش داشته باشد.
از میان این دو سناریو، اولی هم با خوی وحشی و واقعیت های سیاسی صهیونیست ها سازگارتر است، و هم با منافع ایران در راستای مهار ترکیه و تثبیت نفوذ ایران بر کل منطقه خاورمیانه همخوانی بیشتری پیدا می کند.
در مجموع، این تصور که اسرائیل یک قدرت بزرگ منطقه ای و دشمن شماره یک ایران و یک تهدید وجودی برای ایران است، به هیچ عنوان با واقعیات روی زمین همخوانی ندارد و تنها یک دروغ مصلحتی است که چون از دو طرف (هم ایران و هم اسرائیل) همزمان گفته و تایید شده، مورد پذیرش عمومی قرار گرفته است.
اسرائیل در 7 اکتبر 2023 شکست خورد. و آمریکا در 9 اسفند 1404 شکست خورد. و حالا ایران در منطقه و جهان تنها یک رقیب جدی دارد. این رقیب جدی برای ایران همان ترکیه است، و اسرائیل می تواند ابزاری در اختیار ایران باشد برای مهار رقیب جدید.