
در پی آشوب های اجتماعی پس از کشته شدن جرج فلوید توسط پلیس آمریکا، اخیرا جو تبلیغاتی گسترده ای علیه نژادپرستی براه افتاده که خصوصیات بسیار عجیب و پر تناقضی هم دارد.
بعنوان مثال، در زمان اوج نژادپرستی سفیدپوستان، رایج بود که برخی مکانهای عمومی منحصرا برای افراد سفیدپوست قابل استفاده بود و سیاهپوستان اجازه ورود به آنها را نداشتند. در قرن بیستم و در پی تحولات اجتماعی، این شیوه تبعیض نژادی منسوخ شد و خودداری از ارائه خدمات به شهروندان بر اساس رنگ پوست قانونا منع و قابل مجازات گردید.
اما یکی از خصوصیات جنبش «جان سیاهپوستان ارزش دارد» که پس از کشته شدن جرج فلوید براه افتاده، افزایش مجدد تفکیک نژادی است. البته اینبار به جای اینکه انحصار برای سفیدپوستان باشد، مکانها و خدماتی را منحصر به سیاهپوستان کرده اند.
California School District Promotes Segregated ‘Black Parent’ Meeting | The Daily Wire
چه اتفاقی برای فرهنگ غربی افتاده که اینطور دایره وار از تفکیک نژادی برای حمایت از سفیدپوستان شروع کرده و نهایتا به تفکیک نژادی برای حمایت از سیاهپوستان رسیده؟
و جالبتر اینکه همه اینها با شعار مبارزه با نژادپرستی است. بعنوان مثال اگر کسی اعتراض کند که تفکیک نژادی به هر حال مصداق تبعیض نژادی است و تفاوتی نمی کند با چه دلایلی صورت پذیرفته باشد، بلافاصله مورد حملات شدید طرفداران مبارزه با نژادپرستی قرار گرفته و برچسب «نژادپرست» را روی پیشانی وی حک خواهند کرد!

دنیای امروز، دنیای سلطه همه جانبه نولیبرالیسم است. نولیبرالیسم در ابعاد اقتصادی، فرهنگی، سیاسی، و اجتماعی، ساختارهای خود را گسترانیده. دشمن اصلی و بدیل و نقطه مقابل نولیبرالیسم همان ملی گرایی است.
اما در گذشته نولیبرالها معمولا بطور مستقیم علیه ملی گرایی موضع گیری نمی کردند، بلکه تاکید خود را روی ضدیت با نژادپرستی می گذاشتند. به تدریج این ذهنیت جا انداخته شده که ملی گرایی همان نژادپرستی است، و امروز هر گروه یا گرایش سیاسی که اندکی رنگ و بوی ملی گرایانه داشته باشد بطور خودکار به نژادپرستی متهم می گردد.
به همین دلیل، نگاه سطحی و ظاهری به شعارهای نولیبرالها می تواند بسیار فریبنده و گمراه کننده باشد. در ظاهر امر، از حقوق انسانی و حقوق بشر و برابری انسانها و برابری نژادها و مبارزه با تبعیض می گویند. اما در عمل هدف نولیبرالها هویت زدایی است.
این هویت زدایی محدود به نژاد هم نیست. نولیبرالها با هر نوع هویتی سنتی سر دشمنی دارند.
بعنوان مثال، فمینیست های دهه های 1960 و 1970 کلمه جدیدی در زبان انگلیسی اختراع کردند که بصورت (Womyn) نوشته می شد و معنای آن معادل «زن» بود. هدف از اختراع و استفاده از این کلمه مجعول، این بود که کلمه (Man) را که در انگلیسی به معنای «مرد» است، از کلمه (Woman) حذف کنند. چون در فرهنگ جدید و مطلوب فمینیست ها، زن باید کاملا مستقل از مرد بوده و کوچکترین وابستگی، حتی در زبان و کلمات، نسبت به مرد نداشته باشد.
نولیبرالهای امروزی، بخصوص شرکت های بزرگ سرمایه داری، یک قدم جلوتر رفته و کلمه مجعول (Womxn) را اختراع کرده اند که به کلی منکر جنسیت زنانه شده و تاکید بر سیال بودن جنسیت و امکان انتخاب آزادانه هر جنسیتی را در هر لحظه به هر فردی می دهد.
مشابه این طرز فکر و عملکرد را ما در ایران هم دیده ایم. پس از انقلاب، مدتی هر کلمه یا عبارتی که «شاه» در آن وجود داشت را جزو الفاظ رکیک و غیرقابل استفاده به حساب می آوردند. به همین دلیل فی المثل «کرمانشاه» ناگهان تبدیل شده به «باختران»!
هویت زدایی یعنی همین که هر گونه آثار و نشانه هایی که انسانها را به یاد هویت سنتی و اصیل خود بیاندازد حذف و نابود کنیم.
اینکه در فیلم ها و سریالهای صدا و سیمای جمهوری اسلامی مدتی اینطور باب شده بود که همه شخصیت های منفی و منفور باید اسم های اصیل فارسی و شاهنامه ای می داشتند، و همه شخصیت های مثبت و مقبول اسم های با ریشه عربی، در راستای همین سیاست هویت زدایی بود که تلاش می کرد یک عقبه ای را پاک کرده و طرحی بکلی نو در اندازد. اتفاقا طرفداران آن طرز فکر هم استفاده از اسم های شاهنامه ای را نشانه نژادپرستی می دانستند.
در فرهنگ نولیبرال امروزی هم در مدارس آمریکایی برای بچه ها دوره «آموزشی» می گذارند و توجیهشان می کنند که هر سفیدپوستی باید دایما احساس گناه کرده و از خودش متنفر باشد. و اگر این سفید پوست مرد و دارای گرایش جنسی متعارف نسبت به زنان باشد هم که دیگر کارش با کرام الکاتبین است!
خاک بر سری از این بالاتر؟! هم سفیدپوست باشی، هم مرد، و تازه تمایلی به همجنسبازی هم نداشته باشی؟! آخ آخ آخ...
یکی از دلایلی که اغلب ملی گرایی را با نژادپرستی یکی می دانند این واقعیت تاریخی است که معمولا جنبش های ملی در جوامع غربی، ماهیت نژادپرستانه هم داشته اند. بعنوان مثال فاشیسم در ایتالیای موسولینی، و ناسیونال سویالیسم در آلمان هیتلری، و حتی تاریخچه ملی گرایی در فرانسه و انگلیس و آمریکا، همگی رگه های تند نژادپرستی را در خود داشتند. از تجارت برده های سیاه پوست در آمریکا تا حکومت آپارتاید در آفریقای جنوبی، بنیانهای نژادپرستانه بسیار پررنگ و اساسی در خود داشتند.
لذا تعجبی هم ندارد اگر عده ای که ابتدا و انتهای تاریخ را در غرب جستجو می کنند این دو را یکی تصور کرده و ملی گرایی را معادل فاشیسم می دانند.
اما در حقیقت علت اصلی که ملل غربی برای ایجاد هویت مشترک در جوامع خود ناچار به نژادپرستی متوسل می شدند این بوده که دیگر عناصر هویت ساز فرهنگی مشترک میان آنان یا بسیار ضعیف بوده و یا بکلی وجود نداشته اند.
این در حالیست که تمدن ایرانی از طرفی سابقه ای چندین هزار ساله داشته و از طرف دیگر هویت ایرانی هرگز ماهیت نژادی نداشته و ایران همیشه از نظر قومی کشوری متلون بوده. یعنی اولا اگر نولیبرالهای غربی ادعا می کنند به دنبال ساختن تمدنی جدید هستند که بر پایه نژادپرستی نباشد، ما چنین تمدنی را از هزاران سال پیش داشته ایم، و لذا دلیلی ندارد هویت خود را نفی کنیم. ثانیا، ضدیتی که نولیبرالهای داخلی و خارجی با تمدن ایرانی دارند، خود نشانه دیگریست که ثابت می کند هدف اصلی اینها مبارزه با نژادپرستی نیست، بلکه هویت زدایی و بستر سازی برای جا انداختن آن طرح نُوی است که گاها با عنوان «نظم نوین جهانی» شناخته شده و منافع سرمایه داری جهانی و نولیبرال را دنبال می کند.
از سوی دیگر، گروهی از ایرانیان که اتفاقا میهن پرست و ایران دوست هم هستند، به دلیل تاثیرپذیری از افکار و اندیشه های غربی، تمدن ایرانی را در حد یک ایدئولوژی نژادپرستانه مانند فاشیسم تقلیل داده و لذا نهایتا در خدمت همان نولیبرالهای وطن فروشی در می آیند که قصد نابودی فرهنگ و تمدن ایرانی را دارند.
بعنوان مثال، توهین به قومیت های ایرانی، توهین به جوامعی که در حال حاضر از جغرافیای سیاسی ایران جدا شده اند، مانند افغانها، عراقی ها، آذری ها و غیره، یا اصرار بر فضیلت نژاد آریایی و برتری ژنتیکی و از این دست گرایشات فکری، گذشته از اینکه هیچ سنخیتی با فرهنگ کهن ایرانی ندارند، تماما تداوم اندیشه های وارداتی از همان غرب هستند و در صورت رواج گسترده، زمینه را برای گرفتار شدن ما به همان تضادهای اجتماعی فراهم می کند که موجب شکاف های شدید میان جمعیت جوامع غربی امروز شده است.
اگر نولیبرالیسم یک درس مفید و کاربردی برای ما داشته باشد، همین مطلب است که نژاد و قومیت هیچ اهمیتی در همگرا و همسو کردن جامعه و ملت سازی ندارد. کافیست به کشورهای غربی نگاهی بیاندازیم و مشاهده کنیم چطور جمعیتی متشکل از مهاجران هفتاد و دو ملت، از چینی و هندی و ویتنامی و تایلندی گرفته تا برزیلی و آرژانتینی و مکزیکی و غیره، همگی طوری ارزشهای نولیبرال را پذیرفته و حول آن همگرا شده اند که گویی نسل اندر نسل با همین آداب و ارزشها زندگی کرده اند. علیرغم ترکیب قومیتی تا این اندازه متلون، پیش بینی رفتار و کردار و علایق و سلایق جمعیت مهاجر کار بسیار سهل و ساده ایست. چون همگی یکجور فکر کرده، یکجور رفتار کرده و علایق و سلایق بسیار مشابهی دارند.
آن ایرانی که فی المثل خلق و خو و طرز فکر و فرهنگ آمریکایی را می پذیرد به همان اندازه آمریکایی است که مابقی آمریکاییها. این ایرانی ممکن است به آمریکا مهاجرت کند، یا در ایران بماند. اگر مهاجرت کند به وطن اصلی خود رفته، و اگر در ایران بماند از وطنش دور مانده و در حسرت بازگشت به اصل خود عذاب می کشد.
هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش
از سوی دیگر، کسی که در اعماق وجودش فرهنگ ایرانی را سازگار با هویت شخصی و درونی خود می بیند، چه در آمریکا باشد و چه در ایران همچنان ایرانی است. چنین شخصی در ایران احساس آرامش کرده و در آمریکا حس خواهد کرد از اصل خود دور مانده.

لوید آستین، وزیر جنگ دولت جو بایدن که خود یک سیاهپوست است، برای ایران اینطور خط و نشان کشید:
ایران باید به خاطر داشته باشد که ایالات متحده از سربازان آمریکایی دفاع خواهد کرد. جمهوری اسلامی باید رفتار درستی داشته باشد.
اتفاقا جناب آقای جلایی پور، فعال سیاسی اصلاح طلب داخلی هم مشابه همین اظهارات را دارند:
*خصیصهای در ایران است که من به آن مصلحتگرایی یا عملگرایی دقیقه نودی میگویم.
*هنر تندروها این بوده که جلوی اصلاحات بایستند و کار مملکت را هم به اینجا رساندهاند،
*حاکمیت میتوانست کار کشور را به تحریمها نکشد اگر سیاست خارجی دوران اصلاحات ادامه پیدا میکرد،
*اصلاحات جاهایی رخ میدهد که حکومت در مقابل آن قرار نگیرد،
*دموکراسی یعنی زنده شدن جامعه مدنی،
*من زنده بودن جامعه مدنی را در قضیه آقای شجریان با گوشت و پوستم حس کردم،
*وقتی حاکمیت جلوی اصلاحات را میگیرد ما باید انقلاب کنیم؟ نه انقلاب نمیکنیم،
*این کشور مال همه است،
*اصلا مهم نیست که سال دیگر اصلاحطلبان در قدرت باشند یا نباشند؛ ما به طرف تغییر سیاستهای داخلی و خارجی حرکت میکنیم،
*جناح تندرو باید همه چیز را بیازماید. تندروها باید با چشم خود ببینند که سرشان را به دیوار میزنند.
روایت جهانگیری از یک ادعای عجیب اقتصادی در محضر رهبر انقلاب / «بهزاد نبوی» از ریاست جبهه اصلاحات ایران کنار گذاشته میشود؟ / تلگرام باعث «عدم تمکین» زنان شده است! - تابناک | TABNAK
منظور جناب جلایی پور از ادامه پیدا کردن سیاست خارجی دولت اصلاحات، تسلیم بلاقید و شرط در مقابل آمریکاست. یعنی ایشان معتقدند ایران باید همان مسیری را می پیمود که لیبی پیمود.
جناب جلایی پور تنها نیست. بخش قابل توجهی از جامعه ایران همین نظر را دارند. منظور از آمریکاییهای مقیم ایران دقیقا همینها هستند.
اگر ادعا کنیم هویت ایرانی بزرگترین میراث فرهنگی بشری است، سخن به گزافه نگفته ایم. ایرانیان اولین امپراطوری جهانی را هزاران سال پیش تشکیل دادند، و از همان زمان تا امروز، تمدن ایرانی همیشه ماهیتی فراگیر و فراقومیتی داشته.
تضاد امروز ما با غرب از جنس تضاد قومیتی نیست، بلکه تضاد تمدنی و فرهنگی است. ما به دنبال حفظ و احیای هویت ملی و میراث فرهنگی خود هستیم، و غرب به دنبال نابود کردن هر گونه هویت ملی و مخدوش سازی میراث های فرهنگی.
یکی از راه ها و شیوه های هویت زدایی، استفاده از شعار مبارزه با نژادپرستی است که در ظاهر موجه و قابل پذیرش است، اما در عمل با هدف نفی هر گونه هویت ملی استفاده می شود.
اگر هدف واقعا مبارزه با نژادپرستی بود، اتفاقا فرهنگ ما در این زمینه بسیار موفقتر از فرهنگ غربی است که از نژادپرستی سفید به نژادپرستی سیاه رسیده.
مبارزه با نژادپرستی یکی از شعارهای محوری نولیبرالیسم است، و سرمایه داری جهانی نولیبرال برای تداوم و بقای خود نیازمند تداوم تنش میان قومیت هاست. نابرابری بی سابقه اجتماعی که در جوامع غربی مشاهده می شود، با همین شعار مبارزه با نژادپرستی توجیه می شود. از سوی دیگر، سرکوب اعتراضات اجتماعی در حکومت های دموکراتیک غربی نیازمند نوعی کلاه شرعی است تا ظاهر موجه این حکومت ها را حفظ کند.
اخیرا یکی از ژنرالهای آمریکایی پیشنهاد داد برای محافظت از پایتخت آمریکا در برابر معترضین و شورشیان، یک نیروی نظامی واکنش سریع در داخل خاک آمریکا تشکیل شود. اگر شعار دموکراسی را جدی بگیریم، این یعنی نیروی نظامی که از منتخبین مردم در برابر مردمی که آنها را انتخاب کرده اند حفاظت می کند!
البته حتی آمریکاییها هم می دانند چنین چیزی با عقل جور در نمی آید، و به همین دلیل است که تعریف دموکراسی تغییر کرده و دیگر تاکید روی «حاکمیت مردم» یا «نظر اکثریت» نیست، بلکه مساله اصلی حالا «محافظت از حقوق اقلیت ها» است. و مبارزه با نژاد پرستی یکی از ارکان همین محافظت از حقوق اقلیت ها محسوب می شود.
یکی از کارایی های رسانه ها مخلوط کردن مفاهیم با هم است بطوریکه نهایتا مطلب متناقض یا خلاف واقعی را بجای واقعیتی موجه به خورد مخاطبان می دهند. این کارایی را در مساله «مبارزه با نژادپرستی» به وضوح می بینیم.
1- بطورکلی ملی گرایی و نژادپرستی دو مقوله بکلی مجزا و مستقل از همند، اما در رسانه های نولیبرال وانمود می شود اینها یکی هستند.
2- هدف اصلی از تبلیغات علیه نژادپرستی، هویت زدایی است.
3- در راستای پروژه هویت زدایی، هر کسی هویت جا افتاده تر و محکمتری داشته باشد، به همان نسبت بیشتر متهم به نژادپرستی می شود.
4- هر کس هویت مخدوشتر و مجهول تر و سطحی تری داشته باشد، مورد تایید و حمایت جریانات نولیبرال قرار می گیرد.
5- تضاد اصلی میان ما و غرب، تضاد قومیتی نیست، بلکه تضاد در سطح تمدنی است.
6- هدف غرب نابودی همه هویت های سنتی، و جایگزین کردن آنها با هویت واحد جهان وطنی نولیبرال است که مرکزیت آن در غرب قرار داشته و نابرابری در سطح جهانی را تشدید و متداوم می نماید.
7- پادزهر و تنها شیوه موثر مقابله با نولیبرالیسم ویرانگر و ضد انسانی غربی، تاکید بر ملی گرایی است.
در دنیایی که هر روز کلمات تازه ای معنای قدیمی خود را از دست داده و بار معنایی جدیدی به آنها منتسب می شود، و همچنین در شرایطی که کلمات شناخته شده حذف شده و کلمات مجعول جدیدی اختراع می شوند، حتی افراد به غایت با سواد و عالِم هم به راحتی فریب شعارهای ظاهری را می خورند. چه رسد به مردم عادی که چشمشان به دهان دیگران است.