همانطور که پیش بینی می شد، اسرائیل توان جنگ طولانی مدت در برابر حریفی که قادر به پاسخ دهی باشد را نداشته و پس از 12 روز درخواست آتش بس داد. این آتش بس پس از حمله ایران به پایگاه آمریکا در قطر، توسط ترامپ اعلام شده و شواهد نشان می دهد مورد استقبال ایران هم واقع شده.
این مطلب ثابت می کند هدف اسرائیل و آمریکا نه تغییر رژیم بوده، نه از بین بردن توان موشکی و پهپادی و نظامی ایران، و نه تجزیه ایران.
هدف اسرائیل جلوگیری از شکل گیری توافق میان ایران و آمریکا و تغییر ماهیت و نقش منطقه ای ایران بود. به همین دلیل با شروع جنگ، تلاش کرد تا موقعیت نیروهای غربگرا و حامی توافق در ایران را تضعیف کرده و موقعیت سیاسی نیروهای سوپر انقلابی و ارزشی را تقویت نماید. اینکه تا چه حد این هدف محقق شده یا نشده به زودی مشخص خواهد شد.
از سوی دیگر، هدف آمریکا و بالاخص شخص ترامپ تسریع روند پایان دادن به پرونده تخاصم با ایران و زمینه سازی ثبات و آرامش در خاورمیانه جهت استقرار نظم جدید بود. ترامپ ابتدا مسیر دیپلماسی را پیمود و پس از مشاهده کش و قوس های طرفین، به دنبال مسیر میانبر رفت و اجازه داد جنگ آغاز شود. بمباران تاسیسات هسته ای ایران توسط آمریکا اوج این راهکار ترامپ بود که چند خاصیت داشت:
1- مهمترین دستاورد آن برای آمریکا این بود که بهانه اصلی برای مخالفان توافق ایران و آمریکا را از بین برد. صرفنظر از اینکه میزان واقعی خسارت به تاسیسات هسته ای ایران چقدر بوده و تا چه حد قابل جبران است، حمله مستقیم آمریکا فی نفسه امکان ادعای پایان یافتن نگرانی در خصوص توان هسته ای ایران را فراهم کرد. این مطلب علی الخصوص در شرایطی که رژیم صهیونیستی زیر ضرب حملات ایران بوده و برای خروج از جنگ تقلا می کرد موثرتر می شود.
2- این تصویر را ایجاد کرد که آمریکا و خصوصا شخص ترامپ پس از سالها موفق به پایان دادن به پرونده هسته ای ایران شده.
3- یک تصویر مقتدرانه از توان نظامی آمریکا و همچنین شیوه رهبری شخص ترامپ می سازد.
البته در صورت پاسخ کنترل نشده از سوی ایران، مورد سوم می توانست کاملا معکوس عمل نموده و آبروی آمریکا و ترامپ را ببرد و هزینه های جبران ناپذیری برای آمریکا ایجاد نماید. دلهره و نگرانی ترامپ هم دقیقا در همین قسمت بود و می توان گفت اینجای کار یک قمار بود.
لیکن مشاهده کردیم که پاسخ ایران به حمله آمریکا حساب شده و تا حدود زیادی نمادین بود. به گونه ای که هم ایران بتواند اعلام پیروزی کند و هم ترامپ.
به این ترتیب مشخص می شود آتش بس نتیجه دو عامل بوده:
1- از سوی اسرائیل برای رهایی از ضربات سنگین نیروهای مسلح ما.
2- از سوی آمریکا برای پایان دادن به تنش و بازگشت به برنامه اصلی که همان استقرار نظم جدید در خاورمیانه است.
سوال اصلی اینجاست که از پس این جنگ و آتش بس چه چیزی عاید ایران خواهد شد؟
پرونده هسته ای تنها بهانه و ابزاری بود برای چانه زنی طرف ها در راستای نقش جدید ایران در نظم جدید منطقه ای. لذا دو حالت قابل تصور است:
1- چنانچه جایگاهی که پس از جنگ برای ایران تعریف می شود کماکان به عنوان بازی کننده نقش شرور منطقه ای باشد و تحریم های آمریکا علیه ایران لغو نشود، آتش بس از سوی اسرائیل ادامه دار خواهد بود.
2- چنانچه جایگاه جدید ایران تغییر نموده و بازسازی روابط ایران و آمریکا مطرح شود، می شود انتظار شرارت های جدید از سوی اسرائیل را داشت. که البته مثل همیشه با تبانی سوپرانقلابی های داخلی صورت خواهد گرفت.
این که کدامیک از دو حالت محقق می شود وابسته به دو پارامتر اصلی است:
1- نظام جمهوری اسلامی تا چه حد بر اثر کودتای 23 خرداد متحول شده یا نشده. آیا کاسبان تحریم موفق شده اند نظام را در مشت خود بگیرند؟ یا علیرغم خیانت و ضربه کاسبان تحریم، هسته سخت نظام همچنان اولویت های سابق خود را پیگیری می کند؟
2- آمریکا تا چه حد برای ایران وزن قایل می شود؟ آیا پس از وقایع اخیر ایران همچنان وزن و جایگاه مهمی در نظم منطقه ای پیدا می کند، یا وزن آن از نظر آمریکاییها کاهش پیدا کرده و به عنوان یک بازیگر حاشیه ای شناخته می شود؟
پاسخ این دو سوال به زودی مشخص خواهد شد.
علی الحساب برقراری آتش بس خط بطلانی بر تمام تئوری هایی می کشد که مدعی تضاد ذاتی میان ایران و آمریکا یا حمایت بی قید و شرط آمریکا از اسرائیل بودند. نکته ای که هیچکس به آن اشاره نمی کند تشویق و تهدید توامان ایران و اسرائیل توسط پرزیدنت ترامپ است. چنانچه کاسبان تحریم نتوانسته باشند نظام را در مشت خود بگیرند، به نظر می رسد مسیر دیپلماسی هموارتر شده.
