یادداشتی کوتاه درباره سکانسی از فیلم Burning، ساخته لی چانگ دونگ بر اساس داستان کوتاه Barn Burning نوشته "هاروکی موراکامی"

جايی در میانههای فیلم Burning، آنجا كه شخصيتهای اصلی فيلم در سكانسی ملانكوليك و وهم آلود،پس از مصرف كردن مواد مخدر به آشكار كردن افکار و لايه های درونی خويش میپردازند، "لی جونگ سو" شخصيت اصلي فيلم از مادرش كه او را برای هميشه ترك كرده می گويد و از سوزاندن لباسهای باقیمانده مادرش و "بن" كاراكتر مرموز فيلم پرده از عادت عجيب و ترسناكش بر میدارد...عادت به سوزاندن گلخانه ها و تماشا كردن آن ها در سكوت....(كه در داستان كوتاه موراكامی كه فيلم از آن اقتباس شده عادت وی سوزاندن انبار های غله است و برای اقتباس سينمايي گلخانه انتخابی هوشمندانه تر و با كاركرد بصری بهتری است) پس از اين سكانس به یکباره تصویر کات میخورد به سكانسی كاملا بی صدا و صامت. فلش بكی به كودكی شخصيت اصلی فيلم، در حال ديدن سوختن سازه يك گلخانه بزرگ كه رختها و لباسهای زنانه از آن آويزان است.
تصاويری كه يك شخصيت از سوخته شدن گلخانه میبيند با خاطرات ديرينه شخصيتی ديگر در هم ادغام میشوند و برای لحظه ای بيننده را از دنيای واقعی تشريح شده در فيلم جدا میكند.
كيفيت ابهام و رازآلودگی فيلم در گرو پرداخت به چنين جزيياتی است و فيلم موفقيت خود را در درجه اول مديون حركت متعادل روی مرز بين واقعيت و خيال است و در درجه دوم در توانایی باورپذیری امر اگزوتیک است. امر اگزوتیک، تعریفهای پیچیده و چند وجهی فراوانی دارد اما به زبان ساده می توان آن را در توصیف چیزهایی به کار برد که متفاوت، بیگانه و در عین حال هیجانانگیز و جذاب باشند.
دستیابی به چنین کیفیتی فيلم را به اثری درخشان و چندلايه تبديل كرده و به كارگردان اجازه میدهد تا قصهای ساده با شخصيتهای كم تعداد را به يك روايت ذهنی و سوبژكتيو و تاثیرگذار تبديل كند.