بعدش تصمیم گرفتم همشو بسوزونم! کاغذ ها رو برداشتم و انداختم توی شومینه! روی مبل راحتی رو به روی شومینه نشستم و تماشا کردم. پتوی رو روی پام رو صاف کردم و توی فکر فرو رفتم.
یاد جوونی ها افتادم. روی یه تپه نشسته بودیم. دم دمای طلوع بود. رنگ های بنفش و آبی نور، کوه و چراغ های شهر از دور پیدا بودند. من بودم و دلبر و ناصر و عابد و حبیب و برادر عمه ی عابد! یکی دیگه از بچه ها هم بود که اسمش یادم نیست. فکر کنم اسمش مسرور بود. من و مسرور و حبیب هرچی سعی کردیم آتیش درست کنیم نمیتونستیم. گلاب به روتون منم بدجوری دستشویی داشتم! همه ی صحرا دستشویی بود، ولی تو اون تاریکی نمیشد از بچه ها دور شم، وسط شلوغی هم که نمیشد! عابد گفت: «دعا کنید فردا جسدمون رو پیدا کنن» دلبر گفت: «ششش! بزار قبل مرگ از منظره لذت ببریم» بچه ها یه آهنگ آروم گذاشتن و همه منتظر مرگ رو به بهشت نشستیم.
یکم از نوشیدنیم خوردم و دوباره به آتیش خیره شدم. چی میشه وقتی تمام گذشته ی آدم میسوزه؟
مرتضی همیشه میگفت یه روز هممون میمیریم ولی گذشتمون هیچوقت نمیمیره! مرتضی رو کسی نمیشناسه، فقط با من دوسته! خیلی وقته ازش خبر ندارم ولی خیلی مرده. تنها که میشم سر و کلش پیدا میشه.
مرتضی اومد جلوی شومینه، نشست رو مبل، خواست با دست یه سیگار بپیچه، بعد بیخیال شد، یه نخ از تو پاکت سیاه رنگش درآورد! گفت: «میکشی؟» جواب دادم: «نمیدونم چرا با اینکه میدونی سیگاری نیستم هر بار تعارف میکنی!» گفت: «خدا رو شکر که سیگاری نیستی، فقط همین یه نخ رو دارم!» سیگارش رو روشن کرد و لم داد رو مبل، تصویر افکارم تو دود سیگارش واسه ی چند لحظه پیدا شد. اون هم غرق فکر شده بود. نمیدونم اون توی این دود و اون آتیش چی میدید، ولی‌شک ندارم اون هم یه چیزایی میدید. یهو پرسید: «تا حالا شده یه حس خوب که فقط یه ثانیه یا یه لحظه تجربش کردی یهو واست زنده شه؟» جواب دادم: «زیاد، آخریش همین الان بود» گفت: «دلت واسه اون حس ها تنگ میشه؟» جواب دادم: «آره!» گفت: «همین حس های سادس که به تو شخصیت میده! اینکه دلت واسه چه چیزی تنگ میشه!»
دکتر اومد توی اتاق، بالای تختم وایساد، یه نگاه به پروندم کرد و گفت: «خیلی وقت نداری!» گفتم: «پس سریع تر مرخصم کنید، بیشتر از این وقتمو نگیرین!»
بعد از مرخص شدن رفتم خونه! سرما بیداد میکرد. دیگه حوصله ی دوا درمون و دارو و قرص نداشتم. نسخه ها و پرونده ی دکتر رو دستم گرفتم. یه لیوان قهوه درست کردم، پتو انداختم رو پاهام و واسه ی آخرین بار به کاغذ ها نگاه کردم. بعدش تصمیم گرفتم همشو بسوزونم! کاغذ ها رو برداشتم و انداختم توی شومینه! روی مبل راحتی رو به روی شومینه نشستم و تماشا کردم. پتوی رو روی پام رو صاف کردم و توی فکر فرو رفتم.
مرتضی اومد جلوی شومینه، نشست رو مبل، خواست با دست یه سیگار بپیچه، بعد بیخیال شد، یه نخ از تو پاکت سیاه رنگش درآورد! گفت: «میکشی؟» جواب دادم: «نمیدونم چرا با اینکه میدونی سیگاری نیستم هر بار تعارف میکنی!» گفت: «خدا رو شکر، چون فقط همین یه نخ رو دارم!» سیگارش رو روشن کرد و لم داد رو مبل، تصویر افکارم تو دود سیگارش واسه ی چند لحظه پیدا شد. پرسید: «تا حالا شده یه حس خوب که فقط یه ثانیه یا یه لحظه تجربش کردی یهو واست زنده شه؟» گفتم: «ششش! بزار قبل مرگ از منظره لذت ببریم»
صدای آب، صدای خنده ی بچه های کوچه که از پنجره ی نیمه باز آشپزخونه میومد، صدای گوینده ی اخبار که خیلی شنیده نمیشد و تقریبا بی اهمیت بود توی گوشم میپیچید. سرم رو زیر آب گرفته بودم. شاید این همه فکر شسته بشه! وقتی سرم رو از زیر آب بیرون آوردم سکوت کل خونه رو گرفت، صدای تکنوازی ویلن توی محیط پیچید. ضعف رفتم و افتادم.
افتادم روی صندلی چوبی جلوی آتیش، خیلی از هم محله ای ها اونجا بودن، روی صندلی، دبه روغن، تنه ی بریده شده ی درخت نشسته بودن و به آتیش نگاه میکردن. یه دختر حدودا بیست ساله هم ویلن میزد. بیابون بود! تا چشم کار میکرد بیابون بود و دور و برمون هم فقط چنتا خونه ی چوبی نشسته بود. یکی از همسایه ها از پشت صندلی دست گذاشت رو شونم و گفت: «خوش به حالت!» سرم رو برگردوندم و با تعجب نگاش کردم. صدای ویلن تمام دنیای من رو تو آغوش گرفته بود. منتظر بارون به آسمون نگاه کردم. دلم بارون میخواست، یه تراس رو به دریا و یه صندلی. بشینم و به موج ها خیره شم. از تراس به پایین نگاه کنم.
عابد دستش رو گذاشت روی شونم و گفت: «خوش به حالت!» دلبر روی صندلی میز ناهار خوری نشسته بود و به من خیره شده بود. نگاهم به نگاهش دوخته شد. چقدر زیبا بود. تلخ بود، مثل چای بدون قند. احساسش رو فهمیدم و تمام موهای تنم سیخ شد. ترسیدم احساس من رو فهمیده باشه. ترسیدم صدا و افکارم رو شنیده باشه. عابد دستش رو از روی شونم برداشت. عاشق شده بودم. چقدر اون لحظه بد بود. برای یک لحظه همه ی آدم های اطرافم محو شدن. من موندم و دلبر و عقربه های ساعت!
مرتضی پرسید: «کجا سیر میکنی؟» گفتم: «تا حالا عاشق شدی؟» مرتضی گفت: «یاد دلبر افتادی؟» یکم دیگه از قهوه ام خوردم.
مرتضی شروع کرد به آواز خوندن. آخرین روز های عمرم بود ولی هیچ کس خبر نداشت. چقدر اون لحظه خوب بود. برای یک لحظه همه ی آدم های اطرافم محو شدن. من موندم و دلبر و عقربه های ساعت! من بودم و ترس از اینکه دیگه هیچوقت حالم خوب نشه. دکتر گفت: «خیلی وقت نداری!» گفتم: «عادت دارم! بزار ثانیه های آخر هم بگذره ولی نمیخوام چیزی بگم.» مسرور گفت: «این نگاه های عاشقانتون هممون رو میکشه!» عابد گفت: «دعا کنید فردا جسدمون رو پیدا کنن» دلبر گفتi: «ششش! بزار قبل مرگ از منظره لذت ببریم»
پرستار اومد و کلی دارو آورد. من به ناچار دارو ها رو خوردم. دوباره اون لحظه که روی یه تپه نشسته بودیم واسم زنده شد. دم دمای طلوع بود. رنگ های بنفش و آبی نور، کوه و چراغ های شهر از دور پیدا بودند. من بودم و دلبر و ناصر و عابد و حبیب و برادر عمه ی عابد! یکی دیگه از بچه ها هم بود که اسمش یادم نیست. فکر کنم اسمش مسرور بود. من و مسرور و حبیب هرچی سعی کردیم آتیش درست کنیم نمیتونستیم. گلاب به روتون منم بدجوری دستشویی داشتم! همه ی صحرا دستشویی بود، ولی تو اون تاریکی نمیشد از بچه ها دور شم، وسط شلوغی هم که نمیشد! عابد گفت: «دعا کنید فردا جسدمون رو پیدا کنن» دلبر گفت: «ششش! بزار قبل مرگ از منظره لذت ببریم» بعد دست معشوقش رو گرفت، سرش رو گذاشت روی شونش و به منظره خیره شد. به شوخی گفتم: «این نگاه و رفتار عاشقانتون هممون رو میکشه!»
سرم رو زیر آب گرفته بودم. شاید این همه فکر شسته بشه! وقتی سرم رو از زیر آب بیرون آوردم سکوت کل خونه رو گرفت، ضعف رفتم و افتادم کف دستشویی!
