«وقتی مریض میشی کنترل اوضاع از دستت خارج میشه ولی بعد حالت که خوب شد کم کم همه چیز به حالت قبل برمیگرده. اما وقتی مریض نیستی و کنترل اوضاع از دستت خارج میشه مسئله به این سادگی حل شدنی نیست. مثل اینه که درگیر یه چرخه ی نامتناهی میشی. باید کنترل اوضاع دستت باشه تا آروم بشی، باید آروم بشی تا کنترل اوضاع دستت بیاد. من الان تو این شرایطم. دقیقا مثل اینکه وسط پارک سفید پوش از برف گیر افتاده باشم. رد پایی ازم باقی نمونده. خیلی سردمه! باید حرکت کنم تا گرم بشم. باید گرم بشم تا حرکت کنم. همه چیز توی یک چرخه گیر افتاده، حتی خود چرخه!
خیلی وقت اینجا زندگی میکنم. یه زمانی این پارک سبز بود. بعدش کم کم زرد شد. پاییز شد. بعد سفید شد، اما دوباره سبز نشد. سفید موند. هر شب میومدم اینجا. کلی پیاده روی میکردم که به اینجا برسم. رو اون نیمکت بالایی مینشستم، یه آهنگ میزاشتم و از دور به مردم نگاه میکردم. به خونه های اون ور اتوبان کنار پارک، قصه هایی که توی خونه هاست. فکر میکردم. به همه چیز. به خودم، به تو، به خدا، به خستگی پاهام و به اینکه چطوری میخوام برگردم خونه!
خیلی جالبه، چند میلیون آدم توی این شهر هست، و همگی مشکلات خاص خودشون رو دارن. من و تو هم همینطوریم. هر دو مون مشکلاتمون خاص خودمونن.» با دقت به حرفام گوش میکرد، دو نخ سیگار از تو پاکت سفید رنگش درآورد. یه نخ واسه خودش بود اون یکی هم واسه من. یه جاهایی واقعا نمیشه بگی نه! واسه من این اتفاق وقتایی میوفته که اون چیزی بخواد. سیگار رو گذاشت روی لباش، فندک زد و روشن کرد. سیگارم رو نگاه کردم، گذاشتم رو لبام، فندک زد و روشن کرد. سرم رو آوردم بالا دوباره پارک سفید جلوی روم سبز شد.
مزمن، پیشرونده و عود کننده، یعنی اعتیاد من به دوست داشتن تو، با اینکه کل دنیای اطرافم رو تو سفید کردی. همیشه زمستون بودی. بجز سه دفعه ی قبل از دفعه ی آخر، که همش تابستون بودی، بازم من زمستون بودم.
همیشه زمستون بودم، حتی اون روز توی پاییز که هردومون از پنجره به بیرون خیره شدیم و به پارک سفید نگاه کردیم که البته اون موقع ها هنوز سبز بود. تو گفتی چقدر قشنگه، من جوابی ندادم.
دکتر اومد بالای دکتر اومد بالای تختم. بیدار شدم. گفت: «میدونی که چرا اینجایی؟» جواب دادم: «که زندگی کنم!» گفت: «حتما میدونی برای زندگی کردن باید زنده باشی!» به بالا نگاه کردم و با حسرت گفتم: «اگر مرگ پایان دنیا باشد.» دکتر یه نگاه پر از غصه انداخت به من و گفت: «مطمئن باش پایان دنیا قبل از مرگ نیست.»