زندان سفید

پرسید: «درد رو چطوری حس میکردی؟»

جواب دادم: «حسش نمیکردم. توی ذهنم بود! یه فکر بود که بهم میگفت دارم درد میکشم.»

گذشته مثل خواب از جلوی چشم هام رد شد. روز های سختی بود، اما شب هاش خیلی از روزاش سخت تر بود. تصمیمم رو گرفته بودم که از همه چیز بگذرم و راحت زندگی کنم. برگشتم به اتاق سفید که گذشته رو بردارم که یکی در رو از پشت قفل کرد. زندان سفید من رو بغل کرد و گفت: آماده باش، الان برف میاد!

همه چیز سفید شد، پارک، اتاق، زندان، برف و حتی تصویری که توی خواب میدیدم. فکرم هم سفید شده بود. میگن سفید رنگ زندگیه، اما واقعیت اینه که سفید رنگ قشنگی نیست، دردناکه! مثل این میمونه که مستقیم به خورشید خیره بشی! زندان سفید من رو بغل کرد و گفت تسلیت میگم و بعد هردوتاییمون گریه کردیم.

پرسید: «دردش رو میتونی تحمل کنی؟»

گفتم: «اره، فعلا کشنده نیست.»

گفت: «شنیدی که میگن چیزی که تورو نمیکشه قوی ترت میکنه!»

با خودم گفتم از کجا میخوای بفهمی تورو نمیکشه؟ مگه نباید اول تجربش کنی؟ حالا اگر تجربه کردی و کشتت چی؟ میدونی چی میگم؟ مثل بازی راشن رولت! وقتی ماشه رو میکشی و نمیمیری قوی تر میشی، اما دفعه ی بعدی که ماشه رو بکشی معلوم نیست بازم قوی تر بشی.

زندان سفید من رو بغل کرد و گفت تسلیت میگم و بعد برف اومد. من زیر برف نشستم و سیگار روشن کردم. کنارم تنهایی بود و سیگار و سیگار بعدیش. نه چهره ای بود، نه عکسی و نه رنگی! فقط من بودم که توی زندان سفید مو هام رو یکی یکی سفید کردم.

بعد از چندین سال یکی در رو باز کرد. بیرون زندان دو نفر همدیگه رو بغل کردن. یکیشون به اون یکی گفت تسلیت میگم و بعد برف اومد. وقتی از زندان اومدم بیرون مرگ ازم پرسید زندگی چطور بود؟

گفتم: «دردناک بود!»