مدت ها است دل هایمان را از محبت بسته ایم و فقط اسیب های دنیارا بازگو میکنیم و فقط درد و درد و درد...
مدت ها است قلب هایمان را از خنده ی زیبای مادربزرگ بسته ایم و دریغ از یک لبخند از جانب ما. ساعت های بودنمان کنارهم تنها به بازگو کردن دردهایی است که هرگز نتوانستیم در آن ها پرفسور شویم.برای من آن موقعی دردناک بود که تک مادربزرگی هم که دارم اشک هایش از گونه های چروک و لطیفش سرازیر شد و تنها من بودم برای در اغوش گرفتنش:)بگزاریم قلب هایمان باز شوند از محبت ,خنده,لذت دیدن هم ,خواندن کتاب در کنجی از کافه ی ذهنت و دیدن منظره لذت بخش خاطرات.درد ها هستند و هستند و هستند ولی من آنی نیستم که همیشه باشم .اندکی ذهن هایمان را از خشم فروکش کنیم و هم را در آغوش بگیریم دنیا تمام تمام فرصت هاست .میگزرد ولی لبخند ها و مهربانی ها فراموش نخواهد شد.

همان خنده ای که بر لب کودک کاری نشاندم و ساعت ها در خیابان به انها نگاه کردم و کنارشان درس خواندم برایم دنیای آرامی بود که دور از هر درد خودم ,جامعه ام و دنیایم لطیف و زیبا بود. بگزاریم دل هایمان برای هم پست شود شاید همان اندک زمان لبخندی ایجاد شود:)