بچه که بودم، هر جمعه با مادرم به دریا میرفتیم. قایقهای ماهیگیری در نزدیکی ساحل مشغول بودند و کشتی و لنج های بزرگتر درحال بردن بار خود به آن طرف دنیا، دور و دورتر میشدند. مردم در کنار ساحل شاد و خرسند بودند و با آبمیوه و هندوانه های خنک از خودشان در گرمای تابستان استقبال میکردند. و من کوچکتر از این دنیا، با شن های دریا مثل گولههای برف، کوه و قلعه و حفاری میکردم .

بزرگتر که شدم دنیاهم بزرگتر شد. گاه گداری کنار مادر می نشستم و به دریا نگاه میکردم. روزی از او پرسیدم علت این دیدن های همیشگیاش چیست؟
جواب داد: نگاه کردن به دورترین نقطه دریا باعث میشود چشم هایت قویتر شود
برایم سوال بود مگر میشود دورترین نقطه دریارا دید؟
با اینکه مادرم همیشه از پشت شیشههای عینک دریا را نگاه میکرد اما این انگیزه برایم کافی بود تا بفهمم شاید نتوانم چیزی را بدست آورم ولی دست از تلاش برای دست آوردنش برندارم.
از آن موقع به بعد هروقت کنار دریا میرفتیم همان سوالی که اولین بار پرسیدم را از مادرم میپرسیدم و او با نهایت صبر همان حرف را برایم تکرار میکرد.
تا مدت ها انگیزهام برای نگاه کردن به دورترین نقطه دریا قوی شدن چشم هایم بود. اما کم کم هر دفعه دلایلم به وسعت دریا میشد. از بیرون تنها یک نگاه کردن به دریا بود ولی در واقع سوال های بی جوابی بود که فقط دریای پر تنش و در عین حال پراز آرامش پاسخگویش بود.
ذره ذره دیدن دو نفره دریاهایمان با مادر هی کم و کمتر شد . انگار مادر فراموش کرد ، دیدن دریا فقط برای قوی شدن چشم هایش نبود. ولی من این رسم را نگه داشتم و شاید بیشتر از هر جمعه به دورترین نقطه دریا نگاه میکنم.
ولی ای دل غافل. من هم حالا از پشت شیشه های عینکم دریا را میبینم. انگار اعتقاد ها فقط رسمی برای آرامشمان هستند . حالا بیشتر احساس تنهایی میکنم . در چشمان پر از سیاهیام، رنگ روشن دریا همیشه هست. برای شنیدن درونمان، صحبت کردن کفایت نمیکند. هرچیزی که لازم است، در چشم هایم همیشه حضور دارد.
مادرم میدانست ، در این دنیای بی سر و ته خودم هستم و خودم، و شنا کردن را به من یاد داد تا گاهی از دنیا دور شوم.
بزرگ شدهام ، و قسمت من از دنیا و زندگیم بزرگتر .
تازگیا با دیدن دورترین نقطه دریا یک چیز در سرم میگذرد:
دورترین نقطه دریا را چه کسی میبیند؟
تو، برای من همان پایانی:)
سدنا