
این روزها که حال اقتصادمان خوب نیست همیشه اخبار برایم آزاد دهنده بوده و موجب بروز اضطراب در من می شود. همیشه تلاش کردهام که به نوعی از اخبار فرار کن اما هر دفعه ناخودآگاه به سوی خبرگزاری ها سایت های خبری و روزنامه ها و کانالهای خبری کشیده شده ام. اما سوال من این بوده است که به راستی چرا؟ چرا ما به اخبار نیاز داریم؟ آیا اخبار به ما کمک می کند درکمان از محیط پیرامون کامل تر شود؟ آیا با مراجعه به سایت های خبری می توانیم تصمیم درست تری بگیریم؟ متاسفانه پاسخ به این سوالات در غالب مواقع منفی است.
شکی نیست که تفاله ایی که به عنوان خبر هر روز قاشق به قاشق به خورد ما داده می شوند. نه تنها کاملا بی ارزش هستند بلکه به طور جدی به ما آسیب می رسانند. در چند دهه گذشته ما یاد گرفته ایم که خطرات فراوان تغذیه نامناسب را بشناسیم، مقاومت به انسولین، چاقی، حساسیت به التهاب و خستگی. همه این عوامل می تواند به مرگ زودرس ما منجر شود. ما رژیم های غذایی خود را تغییر دادهایم و یاد گرفتهایم که در برابر وسوسه شکر و سایر کربوهیدراتهای ساده مقاومت کنیم.
اکنون در برابر اخبار به نقطه مشابهای رسیدهایم، امروز طوری به این موضوع می اندیشیم که بیست سال پیش در مورد قند و فست فود فکر می کردیم. اخبار برای ذهن ما مانند قند برای بدن است: اشتهاآور، به راحتی قابل هضم و بسیار مضر. رسانهها ما را با عناوینی تغذیه می کنند که طعمی دلپذیری دارند اما هیچ کاری برای برآورده ساختن گرسنگی و عطش ما برای دانستن انجام نمی دهند. بر خلاف کتاب ها و مقالات خوب و طولانی، اخبار نمی توانند ما را راضی کنند. ما می توانیم هر قدر که دلمان خواست مطالب خبری را بالا و پایین کنیم، اما در حقیقت کاری به جز بلعیدن توده های شکر و شیرینی نمی کنیم و درست مانند شکر، الکل، فست فود و سیگار عوارض جانبی آن بعدا آشکار می شوند.
منبع:
در صورتی که با این مفاهیم هم نظر هستید یا دلایل بیشتری مبنی بر ترک اخبار نیاز دارید می توانید به کتاب "اخبار را دنبال نکنید" نوشته رولف دوبلی مراجعه کنید.
خودم تا حدود زیادی با این کتاب موافقم اما مانند ترک اعتیاد ترک اخبار نیز دشوار است و همیشه این نگرانی را در آدم ایجاد می کند که نکند چیزی مهمی را از دست بدهیم. در حالی که خیلی از مواقع این گونه نیست.