همان روز غروب، موقعی که برنار ریو در راهروی ساختمان ایستاده بود و پیش از بالا رفتن از پله ها به دنبال کلیدهایش می گشت، چشمش به موش چاق و چله ای افتاد، که با موهای خیس، تلوتلو خوران از انتهای تاریک راهرو جلو می آمد. حیوان لحظه ای ایستاد، انگار می خواست تعادلش را حفظ کند، بعد دوباره به سمت دکتر راه افتاد، باز هم توقف کرد، با جیغ کوتاه به دور خودش چرخید، به یک پهلو به روی زمین افتاد و خون از میان فک نیمه بازش فواره زد.
صحنه ای از آغاز رمان طاعون نوشته آلبر کامو. داستان با مرگ ناگهانی و عجیب موش های شهر شروع می شود موش ها دسته جمعی از پناه گاه ها بیرون می آیند جیغ می شکند و با مرگی زجر آور می میرند. در آغاز داستان مردم شهرداری و مسئولین را به سبب عدم جمع آوری موش ها سرزنش می کنند و زندگی عادی خود را ادامه می دهند اما به سرعت فاجعه در حال گسترش هست به گونه ای که تدابیر شهرداری جوابگو نیست پس از مدتی سطح شهر پر می شود از موش هایی که دسته جمعی بیرون می آیند و در جلو چشم مردم می میرند.
پس از مدتی مرگ موش ها کاهش می یابد و آرامش به شهر بر می گردد و خیال مردم راحت می شود جز دکتر ریو. او می داند این حادثه سر آغاز یکی فاجعه شوم و صحنه ی اول یک نمایش هولناک که به زودی آغاز خواهد شد. به کم کم مرگ میرهای در بین ساکنین شهر شروع می شود با علایمی از قبیل تب، تورم غدد لنفاوی و .... در روزهای اول تعداد سه چهار نفری بر اثر این مرگ می میرند. به اصرار دکتر ریو جلسه پزشکی تشکیل می شود هر کس اظهار نظری می کند اما کسی جرات به زبان آوردن نام طاعون را ندارد. قرار می شود اقدامات لازم توسط فرمانداری انجام و سازمان پزشکی آماده شود. اما فرمانداری احتیاط کرده از بیان نام طاعون در اطلاعیه های خود پرهیز می کند تا آرامش شهر و افکار عمومی را بر هم نزنند.
در واقع این رمان برای تشریح یک حادثه در تاریخ نگاشته نشده است. منظور از طاعون یا پاندمی ها اشاره ای است که بی ثباتی زندگی ما آدم ها. به نظر کامو ما آدم ها همیشه بر لبه پرتگاه زندگی می کنیم این پاندمی ها فقط هشداری هستند به بی ثباتی زندگی. مرگ همیشه همزاد و همراه آدمی است در بسیاری از مواقع در زمان و مکانی که ما انتظار نداریم به سراغ ما می آید و هیچ کس را از دستش رهایی نیست. ما آدم ها معمولا این بی ثباتی را نادیده می گیریم تا بتوانیم زندگی معمولیمان یعنی دویدن دنبال پست و منصب، چاپیدن و ظلم به هم نوع ادامه دهیم. مردم اوران(شهر توصیف شده در رمان) همانند ما، خود را مردمانی امروزه می دانستند به همین دلیل تصور می کنند طاعون مربوط به گذشته است و با این پیشرفت فنی دلیلی ندارد که همانند مردم دهه های گذشته از دنیا بروند اما نکته ای که از آن غافل می مانند این است که بشر با تمام دستاورد هایش در مقابل نیروی بزرگ مرگ هیچ پناهگاهی ندارد و اصولا تمام تلاش های بشر در این زمینه محکوم به شکست است. مرگ در عین تلخی معنا بخش زندگی است. زندگی در سایه مرگ معنا می پذیرد جهانی را تصور کنید که مرگ از آن رخت بربنند بدون تردید آن جهان جهانی نیست که ما می شناسیم.
