
شما هم فکر میکنید گوشیهای هوشمند غارتگر وقت ارزشمندتان هستند؟ فکر میکنید آن وقتها که گوشی هوشمند نداشتید، به همهی کارهایتان میرسیدید و اوقات فراغت بیشتری داشتید؟
من اما فکر میکنم اگر حالا لم میدهید روی مبل و ده ساعت تمام در اکسپلورر اینستاگرام پایین و پایین و پایینتر میروید، قبل از ورود گوشی هوشمند به زندگیتان هم روی همان مبل لم داده بودید، با این تفاوت که این بار به جای گوشی، کنترل تلویزیون دستتان بود و داشتید تا کانال دویست و سی و پنج میرفتید و برمیگشتید!
پیش از ورود گوشی هوشمند به زندگیام من یک نویسنده بودم. نویسندهای که تمام روز در حال خواندن و نوشتن بود و با نشریههای ادبی کار میکرد. فکر میکنید ورود گوشی هوشمند به زندگیام چه تاثیری روی من و سبک زندگیام داشت؟
همیشه وقت نوشتن است
من هنوز هم میخوانم و مینویسم، با این تفاوت که اگر ساعت سه شب از خواب بپرم و دلم نوشتن بخواهد، دست دراز میکنم گوشی را از بالای تخت برمیدارم و میروم توی صفحهی نوت و شروع میکنم به نوشتن؛ درحالیکه اگر گوشی نبود، به این فکر میکردم که ساعت سه شب است و باید هر جور شده خودم را بخوابانم.
گوشی، همیشه برای نوشتن در دسترس است. روز و شب توی مترو و تاکسی، در صف دندانپزشکی و هرجای دیگری که فکرش را بکنید. این یعنی اگر ایدهها به سراغم آمدند لازم نیست تا گیر آوردن کاغذ و خودکار صبر کنم.
بدون ِ مرز با من باش
اگر شعر و داستاننویسی را تجربه کرده باشید حتما میدانید که مسالهی مخاطب یک مسالهی جدی است. شما نمیتوانید هفتهای یک بار بروید توی انجمن ادبی شهر داستان بخوانید و به نقد چهار نفر گوش کنید و بعد دلتان به همین مخاطبهای اندک خوش باشد. شما به فضای گستردهتری برای دیده و شنیده شدن نیاز دارید.
وقتی گوشی هوشمند خریدم و یکی از پیامرسانها را روی گوشی نصب کردم، به این فکر کردم یک گروه بزرگ بسازم از نویسندههای تمامِ ایران! یک فضای وسیع برای خوانده و نقد شدن! هرکدام آن نویسندهها در یکی از شهرهای ایران زندگی میکرد که حالا همه توسط یک گوشی به هم وصل شده بودیم.
حتی تصور این که بتوانم این همه آدم را توی واقعیت دور هم جمع کنم ترسناک و البته غیرممکن بود اما بهراحتی توانستم یک گروه فعال ادبی بسازم که هر سهشنبه ساعت ده شب برای خواندن داستان و حرف زدن دربارهی داستان، چراغهایشان سبز میشود.... و این کیفیت زندگی ادبی من را تا حد زیادی بالا برد.
خواندنیها کم نیست
بعد از آن نوبت خواندن بود. فیدیبو و طاقچه جزء جدانشدنی گوشی من شدند. حالا دیگر لازم نیست هربار که قرار است خانه را عوض کنم، کتابها را بچینیم توی کارتنهای موز و دنبال خودم بکشانم این طرف و آن طرف! حالا هرچند تا کتاب که در فیدیبو و طاقچه بخرم، وزنش از وزن گوشیام بالاتر نمیرود.
کتابها همیشه در دسترساند، حتی در تاریکی شب، زیر پتو، وقتی همه خوابند، میتوانم شروع کنم به خواندن داستانی تازه! قصهها همیشه ادامه دارند.
یک خریدار ِ تماموقت
کسی که اهل خواندن و نوشتن است، خیلی اهل معاشرت با آدمها و قرار گرفتن در جمعهای شلوغ نیست. حداقل من اینطوریام! مدام دنبال گوشهی خلوتی میگردم تا در سکوت بخوانم و بنویسم. این است که اگر از من بپرسید سختترین کار دنیا چیست میگویم: خب معلوم است! خرید کردن!
بالا و پایین کردن پاساژها و فروشگاهها، رفتن توی اتاقهای پرو و خیس عرق برگشتن، سر و کله زدن با فروشندهها و.... همه و همه خرید کردن را برایم تبدیل به یک کابوس بزرگ کرده است. تازه این که فقط خرید لباس است؛ خرید سیبزمینی و پیاز و خوراکیجات را کجای دلم بگذارم؟
یعنی هر هفته باید راه بیفتم بروم میدان ترهبار و برگردم؟ بر فرض که رفتم، من هیچ سر درنمیآورم ویژگی یک گوجهفرنگی خوب چیست؟ و اصلا چهطور باید میوهها را سوا کرد؟ بله میتوانم دانهدانه همه را یاد بگیرم اما آیا وقتش را دارم؟ نه! بنابراین شبها را اختصاص میدهم به خرید اینترنتی! ساعت ده تا یازده شب، یعنی وقتی انرژی کار کردن ندارم، روی تخت لم دادهام و لیست خرید توی ذهنم رژه میرود، آنوقت جان میدهد برای گشتوگذار در فروشگاه دیجیکالا، اُکالا و البته رادیکالا که تازه کشفش کردهام.
تاکسی گرفتن پیش از تاکسیدرمی شدن
حالا اگر گفتید نوبت چیست؟ بله درست حدس زدید. من از آن نویسندهها نیستم که بتوانم پا به پای مردم روی پلهبرقیهای روشن مترو بدوم و از این که توی بیآرتی بین آدمها له شوم هیچ خوشم نمیآید. به خصوص حالا که وسط کروناخیزترین روزهای سال ایستادهایم.
اینجاست که اسنپ و تپسی به دادم میرسند. در روزهای بارانی و غیربارانی، وقتی دیرم شده یا نشده، تاکسیهای اینترنتی همیشه پیدایم میکنند. آن هم من که همیشه با آدرسها مشکل داشتهام و آدرس ِ خانه را هم به زور یاد گرفتهام. بارها پیش آمده وسط خیابانی قرار گرفتهام که اسمش را نمیدانستهام و راه پس و پیش نداشتهام.
همیشه وقتی توی تهران گم میشدم بابا زنگ میزد میپرسید کجایی؟ و من خیلی نویسندهطور شروع میکردم به توصیف خیابان و گلهای توی بلوار و حتی از بیلبوردهای تبلیغاتی هم میگفتم و هرچه بیشتر توصیف میکردم بابا کمتر میتوانست بفهمد من کجای این شهرم؟!
حالا فقط کافیست لوکیشنم را روی نقشه مشخص کنم و بفرستم برای خانم یا آقای اسنپ یا تپسی، تا محض رضای خدا بیایند من را نجات بدهند! تا این جا که کارشان خوب بوده و حسابی راضی بودهام. راستش هیچوقت فکرش را هم نمیکردم تاکسیها از دل گوشیهای هوشمند بیایند بیرون اما خب حالا که شده!
خوردنیها کم نیست
برای کسی که ده ساعت در روز کار میکند، آشپزی کردن یک سرگرمی خوب برای آخر هفتههاست و بس! از آنجا که نویسندهها هم غذا میخورند و متاسفانه توانایی فتوسنتز ندارند، باید دست به دامن سفارش غذا بشوند. این است که اسنپفود یک گزینهی خوب برای اینجور وقتهاست.
میروم توی منوی رستورانها میگردم و هرچه میخواهد دل تنگم، سفارش میدهد. دستم هم برای انتخاب حسابی باز است. از این که به رستوران زنگ بزنم هیچ خوشم نمیآید. بار آخر که این کار را کردم صدایی از پشت گوشی منو را برایم خواند و من هم مجبور شدم آخرین غذایی را که شنیدم سفارش بدهم، چون اسم غذاهایی که پیش از آن شنیده بودم یادم نمانده بود.
چرک ِ کف دست ِ تمیز
به همهی اینها که تا اینجا گفتم پرداخت آنلاین پول را هم اضافه کنید که یک موهبت است و آدم را از بانک و عابربانک رفتن بینیاز میکند و باعث میشود بدون این که دستت به اسکناسها بخورد، بتوانی خرید کنی!
کرونا متشکریم!
من مدتها پیش از شروع کرونا، متوجه شده بودم زندگی آنلاین با حالوهوا و روحیات من سازگارتر است. با شروع کرونا، اطرافیان هم مجبور شدند بروند سراغ گوشیهایشان! بنابراین وقتی توی روزهای اسفند تصمیم گرفتم شُغلم را عوض کنم، لازم نبود برای یک مصاحبهی کاری از این سر شهر بروم آن سر شهر، بهراحتی در هر روز میتوانستم سه مصاحبهی آنلاین داشته باشم. فرستادن ِ مدارک و روند استخدام هم بدون مراجعهی حضوری انجام شد و این یعنی یک پیشرفت اساسی!
اسکایپ و واتساپ و گوگلمیت، شدند جزء جدانشدنی گوشیام برای جلسههای کاری داخلی و خارجی شرکت!
یک تغییر دیگر که اتفاق افتاد؛ آنلاین شدن کلاس زبانم بود که در ادوبیکانکت برگزار شد و دیگر لازم نبود به خاطرش یک ساعت زودتر از محل کارم مرخصی بگیرم تا برسم.
برای ورزش کردن هم ویدیوهای آپارات و یوتیوب به دادم رسیدند تا جلوی تنبلیام را بگیرند.
خب اینها از موهبتهای کرونا بود که هرچند امیدوارم زودتر بساطش را جمع کند و برود اما از طرفی هم نمیتوانم ممنونش نباشم.
تو این روزها زندگی ساده نیست، تو باعث شدی من تحمل کنم
گاهی فکر میکنم اگر گوشیهای هوشمند و اپلیکیشنها نبودند، من یک هفته هم زندگی در تهران را تاب نمیآوردم. صبح تا شب تمام کارهایم به این گوشی بند است. از سرچ کردن سوالهایم در گوگل گرفته تا خرید لباس، خرید مایحتاج روزانه، جابهجایی در شهر، خبر گرفتن از خانواده و دوستان و... کی باورش میشود یک گوشی فسقلی بتواند همهی زندگیات را توی دلش جا بدهد و همهچیز را آسانتر کند؟
زندگی در تهران با داشتن گوشی هوشمند راحتتر شده و فکر میکنم خیلی خوششانسم که دارم توی چنین عصری زندگی میکنم، عصری که فاصلهی همهچیز با تو به اندازهی فاصلهی گوشیست تا دستهایت. میدانید؟!
صدیقه حسینی | یادداشتها
#روایتگرباش