ظرفیت

، به حکم کپی رایت، از اینجا وآنجا خداروشکر همه شاعر نویسنده، و داستان نویس شدند،، می نویسند واسب، غرور و نخوت را آنچنان هی میزنند که باد های انچنانی به گرد سم اسب نمیرسه،، این زمانه فرق ادب و رعایت حق انسان بودن را فراموش کردیم،، اگر غرور وافاده خوب بود شاعران وپیشکسوتان هنر نویسندگی وشعر هرکدوم زبان به تحسینش می نگاشتند وخود از غرور کنندگان نامی میشدند،، ولی هیهات که با چند سطر نوشتن می رویم در جلد ابوعلی و پروین وفروغ ونیما وخدانکند که یک بخت برگشته گذرش به دکان ما بیفتد و از باب محبت چند کلمه بنویسد در زیر نوشتار، آن زمان است که بادی به غبغب انداخته وکسر شان میشود که میرغضب ابولشمش، دریاب که این گستاخ که بوده و گردنش0رابا تیغ تمسخر بزن،، اندکی آرام تر،، همه ماها سوار اسبی چوبین هستیم وهر لحظه به مقصدی معلوم (مرگ) نزدیک تر میشویم، ودراین میان سبک بال بودن بهتر از کوله باری سخن های نیش دار، هرکه اختیار خود دارد در مجازی و لا غیر، بخواهد دست دوستی یکی رابفشارد یا رد کند ولی حق توهین وتمسخر واستیزا آن هم ازآنی که ردای نوشتن به تن کرده بعید است،، در یک نظر یک آدم عادی آنکه اهل قلم باشد بایکی که از،،،، می شناسد،، رفتارو کردار یرلوحه کار انسان است،، روشن فکر میدانیم خود را اما هنوز بوی پهن تمسخر از دور به مشام می رسد، خیلی وقت است در سایت های مختلف مجازی افرادی مختلف دیدم، باهر ایده ومرامی،، اما بسیار با شخصیت،، خوب است درهر جایی ادب را سرلوحه رفتارمان قرار دهیم،، لازم نیست، برای دنیا چیزی نوشت همان خود بودن وبرای خود نوشتن کافیست،