ویرگول
ورودثبت نام
sedghihasan76
sedghihasan76مهندس شدیم دیدیم بر خلاف اون شاعر راه دلش پیدا نکردیم گفتیم چه کاریه خب بنویسیم شاید پیدا شد
sedghihasan76
sedghihasan76
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

کافه زندگی - قسمت 5(آخر)

سه شنبه ها دم غروب که میشد کافه زندگی قرق بود. تابلو دم در معمولا ساعت ۶ عوض میشد و تا حدود ۸ فقط از داخل میدیدند که "باز است".

ستاره می آمد اما نه برای قهوه. می نشست رو به روی رضا، زل میزد به انگشت های رضا که روی تار از این سو به آن سو میدویدند و دلش غنج میرفت و رضا قفل میشد در مژه های ستاره که وقتی سرش پایین بود از همیشه خواستنی تر میشد.

چندین بار تعزیرات پا پی شده بود که چرا این ۲ نفر در این ساعت تنها در کافه نشسته اند؟

سعیدی اما گوشش بدهکار نبود. رضا را که میدید یاد خودش می افتاد که سی و اندی سال قبل، با لوبیتلش در پارک ملت همسر خدابیامرزش را دچار خودش کرده بود.

چند ماهی که گذشت حرف هایشان جدی تر شده بود. به این نتیجه رسیده بودند که باید حکایتشان رسمی تر شود و ستاره قول داده بود با خانواده اش حرف بزند.

نزدیک اولین سالگرد آشناییشان شده بود و انگار مسابقه ی رو کم کنی بود. هر کدام میخواست دست بالا را داشته باشد.

روز سالگرد که شد ستاره آماده شد تا به کافه بیاید. شب قبلش اجازه را از پدرش گرفت تا رضا با خانواده اش برای خواستگاری بیایند.

رضا هم به بازار رفت تا حلقه ای که سفارش داده بود را تحویل بگیرد. بی آنکه بدانند، کادوهایشان از یک جنس بود برای هم.

ستاره زودتر رسید و اینقدر ذوق داشت که تا نشست زنگ زد؛

+الو؟ کجایی؟

-دارم میام جیران.

+صد بار نگفتم من اسم دارم به نگو جیران؟

-چشم جیران جان.

خندیدند و قطع کردند.

رضا از در مغازه آمد بیرون و جوری با حلقه ی در جیبش بازی میکرد انگار دنیا را در جیبش دارد و به خیالش صاحب کل عالم است. آخر دل ستاره را داشت و دل ستاره کل عالم.

وقتی صحنه ای که حلقه را جلوی چشم های ستاره میگرفت مرور میکرد، قلبش تند تر از همیشه میزد.

ناگهان اما صدای ترمز ماشینی بلند شد...مردم جمع شدند...

کسی سر به سینه ی رضا گذاشت بی آنکه بداند قلب رضا در مشتش است...

ستاره در کافه منتظر بود...

#حسن_صدقی

#سنگ_سرد_محور

۳
۰
sedghihasan76
sedghihasan76
مهندس شدیم دیدیم بر خلاف اون شاعر راه دلش پیدا نکردیم گفتیم چه کاریه خب بنویسیم شاید پیدا شد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید