
یک هفته ی تمام فکر و خیال دیوانه اش کرده بود. آخر مرد که باشی، باید بدانی کی وقت اعتراف به شیدایی است.
مدام به این فکر میکرد که دوشنبه چگونه در چشم هایش نگاه کند. خدا خدا میکرد که ندیده باشد یا به خود نگرفته باشد.
دوشنبه که شد با ترس و لرز همان گوشه ی کافه که جای همیشگی اش بود نشسته بود به انتظار طوفان.
سفارش ها را که گرفت و دید اتفاق خارج از عادتی نیفتاد کمی آرام گرفت.
یک ساعتی گذشته بود و کم کم داشت به نگرانی های یک هفته ی اخیرش میخندید که شنید ستاره به دوستانش گفت: شما بیرون منتظر باشین من حساب میکنم میام.
این را که شنید گوشش سوت کشید. سیلی ناحق معلم ابتدایی اش را یادش آمد که بعد از خوردن زنگ گفته بود: همه بروند بیرون جز رضا.
خود را برای همه چیز آماده کرده بود و برگه ی حسابها در دستش میلرزید.
برگه را که داد خواست سریع فرار کند که شنید زیر لب گفت: یه چیزی یادتون نرفته؟
-چی؟
+شعر امروزم کو؟
رضا دید آب از سرش گذشته و راه فرار ندارد. پا به پایش آمد؛
-اون جزو منوی سه شنبه هاست!
+آها یعنی برای همه است؟
-منوی دل، اختصاصیه دلبره...
خندید و رفت و رضا ماند و تن و دست های خیس از عرقش!
خواست برگردد سر جایش گوشه ی کافه ، که پایش گیر کرد به میز کناری و هم خودش پخش زمین شد، هم چند لیوان شکاند.
سعیدی که تا آن لحظه ساکت بود بلند زد زیر خنده و گفت: خیله خب پسر سر چهارتا کلمه حرف زدن کافه رو خراب نکن سرمون.
بنده ی خدا چه میدانست برای رضایی که شب ها را با خیال چشم های ستاره صبح میکند، حال که چشم در چشم ستاره از شعر و دلبر بودنش حرف زده، یعنی آسمان شبش مثل آسمان کویر شده است؛ پر ستاره...
فردا که شد، ستاره آمد...
#حسن_صدقی
#سنگ_سرد_محور