
کنار میز که رسید دید صورتش پف دارد. داد میزد که گریه کرده بود. بی اختیار پرسید: چیزی شده؟
ستاره سر که بالا کرد و چشم های سرخش را به رخش کشید خون به دلش شد.
گفت: نه چطور مگه؟
-آخه شما، اینجا، سه شنبه!
به خیالش خواست فضا را عوض کند. با خنده ادامه داد: نکند جبرانی دیروز رو اومدین؟
ستاره ولی سرد و خشک جواب داد: نه مهمون داشتیم حوصله خونه رو نداشتم.
سفارشش را گفت؛ همان قهوه و کیک همیشگی.
برایش آورد و سرش را پایین انداخت که تا برود پی کارش.
+آقا رضا. ستاره صدایش زد و وقت نداد برای بفرمایید گفتن رضا و ادامه داد: میشه یه لحظه بشینی؟
در همان گنگی پس از شنیدن اسمش از دهان ستاره بود که نشست.
- جانم، بفرمایید.
+دوسش ندارم. چیکار کنم؟
تازه دوزاری رضا افتاد که مهمان کیست.
به من من افتاد...
-برای همین امروز کافه اید؟
سر ستاره پایین بود و آرام آرام اشک میریخت. خواستنی تر از همیشه بود در نظر رضا.
گوشی ستاره زنگ خورد.
+الو؟بله؟
کسی پشت گوشی جیغ میکشید.
+گفته بودم که نمیام. الان رفتن؟ خیله خب میام دیگه.
وسط مکالمه رضا از جایش بلند شده بود و رفته بود.
ستاره باز صدایش کرد: آقا رضا، میشه حساب منو بیارین برام؟
برگه را به دست ستاره داد و از جلوی چشمش غیب شد.
روی برگه، زیر حساب و کتاب، شیدایی به خط خوش نوشته بود:
کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت/ تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع
#حسن_صدقی
#سنگ_سرد_محور