
دوشنبه بود و پاییز و هوا بارانی. بوی خاک نم خورده عجیب دلبری میکرد.
بعد از کلاس طبق عادت همیشگی مستقیم به کافه رفت. معمولا دوشنبه ها گوشه ای میشست به حافظ خوانی تا طایر قدسی ز درش باز درآید.
متوجه نگاه سعیدی شد که به وی زل زده بود. بالا را که نگاه کرد دید جمع آمده اما تاریک است. ستاره نبود در میانشان.
جای تعجب نداشت که جمع را ندیده بود. آخر وقتی ستاره می آمد بی آنکه بداند و بخواهد میفهمید که بوی یار در کافه پیچیده. آن جمع برایش خلاصه در یک حضور بود؛ ستاره...که نبود...
منتظر ماند تا شاید برسد. حتی وقتی از میز همیشگی گفتند آقا رضا منو را می آوری برامان به روی خودش نیاورد و سعیدی مجبور شد خودش سفارش آن ها را بگیرد. رضا برود سر میزی که ستاره در آن نیست چه ببیند؟ شب بی ستاره و ابری نگاه کردن دارد؟
رفتند و رضا ماند و خماری هفته ای که قرار بود با افیون یاد ستاره بگذراند.
کافه را دم غروب ترک کرد. رفت که پرسه بزند در خیابان تا کمی آرام شود. پاکتی تمام شد. از ترس پاکت دوم به خوابگاه رفت و پتو را تا سر بالا کشید تا مثلا بخوابد... کو تا خوابش ببرد. مدام به این فکر میکرد چه بهانه ای بیاورد که سعیدی را مجاب کند دیگر به کافه نرود. در همین فکر و خیال ها که بود دید صبح شده...
کرخت و به حال مردی که از روی فیل افتاده باشد از جا بلند شد. برنامه ی همیشگی، از دانشگاه به کافه رفت... اما خب رفت که خداحافظی کند... گوشه ای نشست گفت بگذار این دم آخری بغض ساز را خالی کنم و بروم...
نشست به ساز زدن که زنگوله ی بالای در کافه صدا کرد... نیاز به بالا آوردن سر نداشت... چشمش به چشم سعیدی افتاد که نیشش تا بناگوش باز بود. منتظر نماند تا صدایش کند. خودش رفت کنار میز...
#حسن_صدقی
#سنگ_سرد_محور