
خیلی وقت نبود که به تهران آمده بود. ترم چهار دانشگاه بود و در این دو سالی که گذرانده بود تن به هر کاری داده بود تا گلیم خودش را از آب بکشد بیرون. از پخش و چسباندن تراکت گرفته تا منشی گری.
اهل ماندن و ثبات نبود. از همان بچگی همین بود. به قول مادربزرگ جانش، هر سوراخی میدید میخواست انگشتی به آن ببرد.
این آخری ها ولی پا بند کافه ای شده بود. پا بند که نه، دلش بند کافه بود.
دلش میتپید برای ساعت های شلوغی کافه، برای میزی که هفته ای یک بار مهمان جمعی بود که یک نفرشان رضا را پابند کافه کرده بود.
اسمش ستاره بود. این را رضا از حرف هایشان فهمیده بود.
دوشنبه ها بعد از کلاسش سریع به کافه میرفت تا خودش سفارش آن میز را برساند. که اگر شده نگاهی سرسری به ستاره بی اندازد و خوراک فکر و خیال هفته اش جور شود.
سعیدی، مدیر کافه، مرد دنیا دیده ای بود و قبل انقلاب عکاسی میکرد. بو برده بود که رضا با آن میز داستان ها دارد. مدام زیر گوش رضا میخواند که آدم باید حرف دلش را بزند. حرف که سر دل بماند هناق میشود.
اما رضا در دنیای خیال خود، خوش زندگی میکرد. هر روز موهای ستاره را میبافت و شب ها برایش ساز میزد. سازی که هر روز در کافه سوزش بلند بود جز دوشنبه ها که وقت دلبری اش بود.
دوشنبه ها ناکوک بود و بدخلق...
#حسن_صدقی
#سنگ_سرد_محور