ویرگول
ورودثبت نام
sedghihasan76
sedghihasan76مهندس شدیم دیدیم بر خلاف اون شاعر راه دلش پیدا نکردیم گفتیم چه کاریه خب بنویسیم شاید پیدا شد
sedghihasan76
sedghihasan76
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

مه تاب - قسمت 9 از 12

+ میتونی بیای خونه ی مهتاب اینا؟

تا چند دیقه فقط این جمله با صدای گریه دار آیدا تو سرم میپیچید. وقتی به خودم اومدم دیدم تو ماشینم و دارم میرم سمت خونشون. آیدا که دیده بود بقیه ی حرفاشو نشنیدم بقیه ی حرفاشو برام با پیامک فرستاد.

+ خواهر مهتاب دیشب که خوابید صبح بیدار نشده. حال مهتاب خوب نیست. از صبح نه یه قطره اشک ریخته نه یه کلمه حرف زده. میترسم دق کنه...

اول پیامشو که خوندم یکم آروم شدم و وقتی رسیدم به آخراش باز حالم خراب شد.

سامان دم در بود و داشت سیگار میکشید. منو که دید اومد سمتم.

+ کجایی مرد حسابی؟ این دختره داغون شده از صبح...

آروم در زدم و رفتم تو حیاط. رو ایوون نشسته بود. آیدا هم کنارش بود و دستشو انداخته بود رو شونش و آروم اشک میریخت. هیچ حسی تو صورتش نبود. اولین بار بود اینجوری میدیدمش.

چشماش به در خیره بودن. انگار منتظر بود یکی از در بیاد تو بگه کات و این فیلم مسخره تموم شه.

به زور آیدا رو پاش وایساد و رفتیم بهشت زهرا برای تشییع جنازه و دفنش. با همون وضع برگشت خونه.

هوا تاریک شده بود ولی هنوز یک کلمه هم حرف نزده بود. یه قطره اشکم از چشمش در نیومده بود. صورتش زرد شده بود‌. نگرانش بودم. همونجوری رو ایوون نشسته بود خیره به در‌. چند بار دستمو جلو صورتش تکون دادم ولی حالتش عوض نمیشد.

بجز ما سه نفر که تو حیاط پیش مهتاب نشسته بودیم، همه رفته بودن جز یه تعداد خیلی کمی که تو خونه بودن.

پدرش ما سه تا رو میشناخت و میدونست بهترین دوستای مهتابیم. با منم یه بار خصوصی در مورد برنامم و فکرایی که با مهتاب در مورد آیندمون داریم صحبت کرده بود. اومد تعارف کرد که بریم تو برای شام ولی بچه ها گفتن که باید برن. ولی من نمیتونستم با این حال مهتابو ول کنم. از پدرش اجازه گرفتم که رو ایوون پیشش بشینم چند دیقه.

نشستم کنارش. هیچی نمیگفتم. بعضی وقتا نباید هیچی بگی. بعضی وقتا تنها چیزی که آدما میخوان فقط بودنته. حس میکردم باید کنارش باشم حتی اگه اون لحظه نفهمه پیشش نشستم.

دو ساعتی گذشته بود. داشت خوابم میگرفت. شنیدم زیر لب گفت:

+ میشه برام شعر بگی؟

بهش نگفتم که نه قلم دارم نه کاغذ. گوشیمم شارژ تموم کرده بود. هیچی نگفتم .شروع کردم هرچی به ذهنم میرسید رو به زبون آوردم.

-امشب برای رفتنت در دل عزا دارم ولی//

من همسفر من همدمت ای بی وفا تنها روی؟

دیدم شونه هاش داره میلرزه. صدامو بغض برداشته بود.

-ای نازنین ای مهربان اینجا پس از تو بی کسم//

عطرت رسد بر شامه ام یعنی مرا هم میبری؟

صدای هق هقش بلند شده بود.

اینقدر گریه کرد که از حال رفت و همونجا رو ایوون دراز کشید و خوابید. میترسیدم باباشو صدا کنم بیدار شه. کاپشنمو دراوردم انداختم رو تنش و بدون خداحافظی از خونوادش رفتم...

داستاندلنوشتهداستان کوتاهداستانک
۳
۰
sedghihasan76
sedghihasan76
مهندس شدیم دیدیم بر خلاف اون شاعر راه دلش پیدا نکردیم گفتیم چه کاریه خب بنویسیم شاید پیدا شد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید