ویرگول
ورودثبت نام
sedghihasan76
sedghihasan76مهندس شدیم دیدیم بر خلاف اون شاعر راه دلش پیدا نکردیم گفتیم چه کاریه خب بنویسیم شاید پیدا شد
sedghihasan76
sedghihasan76
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

مه تاب - قسمت 8 از 12

من و مهتابم مث بقیه ی آدما فکر میکردیم قراره داستانمون با بقیه فرق کنه. مث خیلیا دوس داشتیم شیرین و فرهاد روزگار خودمون باشیم. منتهی نه از اون شیرین و فرهادایی که تهش تلخیه. میخواستیم یجوری که جور باشه با دلمون بنویسیم داستان خودمونو.

یکی از مهمترین اشتراکامون این بود که جفتمون میگفتیم با اولی که شروع شد تا تهش با هم ادامه اش میدیم. اگه قراره تا ته این جاده رو نریم دیگه چه کاریه عاشقی کردن؟! چه کاریه هم نفس بودن؟!

این اتفاق رو جمع چهار نفرمونم تأثیر گذاشت و صمیمیته بیشتر شد. دقیقا بر عکس چیزی که فکر میکردیم. اینم دلیلش این بود که جفتمون میدونستیم اگه سامانی برای من و آیدایی برای مهتاب نبود دیگه اتفاقی بین من و مهتاب نمیفتاد.

وقت دو نفره هامون جدا بود از اون قرار هر روز بعد کلاسا با بچه ها تو پارک بغل دانشگاه. اون جمع و اون قرار یجورایی مقدس شده بود برامون.

تو همه ی روزایی که با هم میگذروندیم شیرین ترینش اون روزایی بود که میدید حالم خوش نیست می نشست جلوم و اینقد ادا اطوار در میارد که حالم بهتر شه‌. لامصب دوای دردمو میدونست. یجوری میخندید که میگفتم گور پدر همه ی بدبختیای دنیا...

حتی اگه بزرگترین غصه ی دنیا تو دل کوچیکش بود به روی خودش نمیاورد وقتی میدید حال من خرابه و با این کارش بیشتر دیوونش میشدم. مث این میمونه زیر آب یکی آخرین هوایی که تو سینشه رو با تنفس دهن به دهن بده به تو که حتی اگه شده اندازه ی یه نفس بیشتر از اون زندگی کنی.

وقتایی که حال دلش بد بود ولی میدید من روالم هیچی ازم نمیخواست جز یه چیز. فقط بهم میگفت:

+ میشه برام شعر بگی؟

این جمله وقتی با اون نگاهش قاطی میشد هیتلرو شاعر میکرد چه برسه به من.

وقتی این حرفو بهم میزد می نشوندمش جلو خودم و یک ساعت تمام زل میزدم تو چشماش. چون چشمه ی شعرم همون دو تا تیله ی سیاه بودن که حاضر بودم کل زندگیمو بدم تا اونا برا من باشن...

شعرشو که مینوشتم و وقت خوندنش میشد سرشو میذاشت رو شونم و چشماشو میبست.

مث بقیه روزای بدم داشتیم. روزایی که دلم بگیره از کاراش. از حرفاش. ولی خوب بلد بود خرم کنه. خوب میدونست وقتایی که ازش ناراحتم فقط با یه حسام گفتنش همه چیو یادم میره. فقط لازم بود با اون لحن همیشگیش صدام کنه تا از اخم و عصبانیت کم کم تبدیل شم به هر هر و قهقهه.

نزدیکای عید ۸۸ بود. جمعه دم دمای ظهر بود با صدای زنگ گوشی از خواب پریدم. آیدا بود. صداش میلرزید. فهمیدم داره گریه میکنه

- حسام...

+ آیدا؟...چیشده؟

- میتونی بیای خونه ی مهتاب اینا؟

داستاندلنوشتهداستان کوتاهداستانک
۲
۲
sedghihasan76
sedghihasan76
مهندس شدیم دیدیم بر خلاف اون شاعر راه دلش پیدا نکردیم گفتیم چه کاریه خب بنویسیم شاید پیدا شد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید