
سامان که قطع کرد تا چند دیقه رو به سقف خیره افتاده بودم. تنها چیزی که به ذهنم میرسید این بود که آیدا بهش گفته باشه همه چیزو. وگرنه دلیلی نداشت با گندکاری ظهر بخواد بازم منو ببینه.
کلاس صبح که تموم شد دیدم سامان و آیدا مث برق در رفتن از کلاس و مهتاب جلوم وایساده بود.
+ ساعت ۱۲ پارک باش.
چشماش کافی بود برای اینکه اجازه ی هر مخالفتیو ازم بگیره.
ترس نبود ولی یه چیزی یقمو گرفته بود که باعث شد یک ساعت زودتر اونجا باشم. مهتاب سر ساعت اومد. از دور که دیدمش معلوم بود عصبانیه.
نشستیم و سلام و احوال پرسی از طرف من بود و جوابای سرد مهتاب بود که ماجرا رو جدی تر میکرد هر لحظه.
بعد چند دیقه سکوت از تو کیفش یه دفتر دراورد و گرفت طرفم. لازم نبود بهم بگه. خودم از دستش گرفتم. داشتم نگاش میکردم که گفت:
+ جلدش قرار نیس برات بخونه داخلشو. باز کن بخون. بلندم بخون.
- کجاشو بخونم
+ فرق نداره. هرجاشو دوس داری.
همینجوری یه صفحه رو باز کردم.
"۱۰ فروردین - روز شصتم
۱۵ روزه ندیدمش. این طولانی ترین دوریم ازش بوده. البته اگه اون ۱۹ سال قبلی زندگیمو به حساب نیاری. ای کاش اینقد جرئتشو داشتم بهش بگم دوسش دارم. گند بگیرن هرچی حس یه طرفه اس. گند بگیرن به هرچی بلاتکلیفیه.
همش پیش خودم میگفتم عید بشه یه مدت نبینمش از سرم میفته. الان اینقد دارم از دوریش اذیت میشم که مطمئنم اگه همین الان ببینمش میپرم تو بغلش بدون اینکه مهم باشه اونم منو میخواد یا نه. من ... "
ادامه ندادم و دفترو بستم. میشد با راه های ساده تری بهم بفهمونه که یکی دیگه رو دوس داره. اعصابم از دستش خرد شده بود.
+ صفحه ی آخرو بخون.
- به من چه؟ با این مسخره بازیا میخوای چیو ثابت کنی؟
+ باشه پس خودم میخونم.
"۶ تیر - روز هشتاد و نهم
امروز ظهر وقتی دیدم بهم بی محلی میکنه و حتی نگاهمم نمیکنه از خودم بدم اومد. اینکه سرش داد کشیدم و با اون وضع از پیشش رفتم در اصل داشتم حرصی که از خودم داشتمو خالی میکردم.
ولی وای به حالش اگه حرفای آیدا درست بوده باشه. وای به حالش اگه همین حسو اونم داشته و زبون باز نکرده باشه. وای به حالش اگه این حس خوبو اینهمه مدت از جفتمون دریغ کرده باشه..."
از وسطای متن بود که حس کردم نفسم بالا نمیاد. مث گچ دیوار شده بودم.
وقتی دید حالمو فهمید تمام حرفای آیدا عین حقیقت بوده. اعصابش خردتر شد.
پا شد که بره...
هرچی زور داشتم ریختم تو گلوم که صدام در بیاد
- مهتاب...میشه نری!؟...