
چهار سال قبل
من از روزای اول با سامان و آیدا رفیق شده بودم. میشد گفت تنها رفیقام همونا بودن.
اون روزا بین بچه های ورودی ۸۶ برق بساط عاشقی به راه بود. به قول گفتنی، اتصالی بین قلباشون زیاد بود.
ولی ما اصلا تو این فکرا نبودیم. خصوصا من. سرمو مینداختم پایین میرفتم سر کلاس کنار آیدا و سامان مینشستم و سنگین ترین خلافم این بود بعد کلاس میرفتیم پارک بغل دانشگاه نیم ساعت مینشستیم رو چمنا استادای اون روزو مسخره میکردیم.
کم کم رفاقتای بینمون بیشتر شد. جوری که واحدامونو یه طوری برداشتیم که ترم ۲ همه ی کلاسامون با هم باشه.
هیچ وقت یادم نمیره. اولین روز ترم ۲ بود. دیر رسیده بودم دانشگاه. استاد اومده بود سر کلاس و داشت از منطق ریاضی حرف میزد. سرمو انداختم پایین که برم کنار اون بچه ها بشنم که دیدم کنارشون جا نیست. همینجوری که داشتم صندلیای اینور و اونورشونو نگاه میکردم متوجه شدم بغل دستی آیدا بهم زل زده. برگشتم و نگاهش کردم. مات مونده بودم روش. اختیار حرکتمو ازم گرفته بود. اینقد تابلو بودم که سرشو انداخت پایین.
- دنبال چیزی هستی مهندس؟
صدای استاد منو از صورتش جدا کرد. دلم میخواست برگردم بهش بگم:
- دنبال چی هستم؟ دنبال اینم بفهمم با چه منطقی میتونی توجیه کنی اینهمه زیبایی چجوری تو یه نفرو؛ که بفهمم خدا موقع کشیدن این نقاشی به چی فک میکرده که اینقد دلبرش کرده. دنبال اینم بدونم چطور دلش اومده این فرشته رو بیاره زمین بین ما آدما؟
رفتم نشستم ته کلاس و بال بال زدم برا تموم شدن حرفای استاد.
کلاس که تموم شد دیدم سامان و آیدا دارم میان طرفم.
سامان تا رسید جلوم با نیش باز گفت:
+ چشات درد نگیره مهندس.
- ها؟ یعنی چی؟
آیدا سریع پرید وسط
+ یعنی چی؟ داشتی میخوردی طرفو.
- زر نزنین جفتتون بابا.
هممون خندیدیم.
- کیه حالا؟
+ دوستمه. تازه انتقالی گرفته اومده اینجا.
- مهمان یعنی یا انتقال دائم؟
یجوری بلند زدن زیر خنده که دیگه خجالت کشیدم ادامه بدم. تو دلم به خودم گفتم : خاک بر سرت. آدم اینقد بی جنبه و تابلو؟
اما دست خودم نبود. ماه بود. میتابید. دیوونه هام که عاشق مهتاب.ای