
پامو که از ماشین گذاشتم بیرون گریه ام گرفت.
نمیدونم از نم بارون رو لباسم بود یا از نم چشام. انگار وزنم دو تن شده بود.
پاهام رو زمین کشیده میشد. مث معتادی که یه روز دیرتر از موعدش جنس به دستش برسه، تا مغز استخونم تیر میکشید...
بدون اینکه حتی یه لحظه سرمو بیارم بالا راهمو میرفتم. از چشمای آدما میترسیدم. از اون روزی که تو چشمای مهتاب دیدم که دیگه همه چی تمومه از چشمای آدما میترسم. همش حس میکنم میخوان با چشماشون یه چیزی بگن که بفهمونن بهم همه چی تمومه. برا همینه از شلوغی فراری ام...
مثل تموم راه رفتنای بی هدفم این دفعه هم از پارک رسالت سر در آوردم.
میدونستم دارم خودمو گول میزنم. چه بی هدف راه رفتنیه که همیشه به اینجا ختم میشه؟
من نیاز داشتم اینجا باشم. که جنون از فکرم پاک نکنه تموم روزایی که اینجا داشتمو.
آدمیزاد به خاطره زندس. چه خوب چه بد. خوباش نفس میشه برات که بتونی وسط اینهمه کثافت زندگی کنی و بداش مث نمک رو زخمه...درد داره ولی بیدار نگهت میداره...
مث بقیه ی کارای بی هدفم ، بی هدف رفتم نشستم رو همون نیمکت همیشگی. بی هدف همون فیلم همیشگی رو تو ذهنم شروع کردم و سریع رسیدم به سکانس آخر...
+ من تصمیممو گرفتم...این کارات فقط جفتمونو اذیت میکنه...
صداش بغض داشت ولی نه از اون بغضا که بخواد خرم کنه... یه چیزی داشت عذابش میداد...که نمیدونستم چیه و همین باعث میشد نتونم دستشو بگیرم و آرومش کنم...
- تصمیم؟ تصمیم چی؟ مگه تا اینجا بدون هم تصمیم گرفتیم که تو نشستی فکراتو کردی و تصمیم گرفتی؟ بعد یه ماه که جواب منو نمیدادی اومدی این حرفارو به من میگی؟
+ خدافظ...
یادش بخیر...اون روزم بارون میومد و دو تن وزنم بود...