
آیدا نزدیک ترین دوست مهتاب بود. همون جایگاه سامان برای من رو اون برای مهتاب داشت.
بدون اینکه به روی خودم بیارم که دیدن یه صورت آشنا بین اینهمه غریبه چقد شیرینه رفتم کنار ماشینش.
گفت: بیا بشین دیگه.
- نه ممنون دارم قدم میزنم.
+خیس خالی شدی تو بارون...
به خودم که اومدم دیدم راست میگه. اصن نفهمیدم از کی بارون شروع شده. سر تا پام خیس بود. دیگه بهونه ای به ذهنم نرسید و مجبور شدم بشینم.
بعد گفتن حرفای کلیشه ای جفتمون ساکت شدیم. فقط صدای قطره های بارون و برف پاک کن بود که اون خفه خون مرگ بینمون رو زنده نگه داشته بود.
جفتمون میدونستیم تو فکر من چی داره رژه میره ولی آیدا خبر داشت که اونقد مغرور هستم که زبون باز نکنم. که هی مهتاب مهتاب نکنم جلوش و اصن به روی خودم نیارم که کارم به مطب روانپزشک کشیده...
خیلی آروم گفت: حسام، حیف نبود؟
بدون اینکه نگاهش کنم گفتم اینو از من نباید بپرسی.
+همه سراغتونو میگیرن. هی میپرسن چی شدن اینا؟
- همه جای من نبودن بدونن چی کشیدم. ادامه نده آیدا...
بازم سکوت. ازون سکوت هایی که آدم حالش بهم میخوره جزئی ازش باشه...
+یعنی دوس نداری بدونی کجاس؟
-نه. برام مهم نیست...
+چرا اینجوری شدی؟ تو همونی بودی که...
نذاشتم حرفشو کامل کنه...
- مگه اون براش مهمه من کجام و چی میکشم؟
- مگه اون براش مهمه که من تو این یک سال چی به روزم اومده؟
- مگه مهتاب میدونه من مرده ام یا زنده؟
صدام لحظه به لحظه داشت بلندتر میشد ولی نمیتونستم کنترلش کنم. انگار ده سال بود که تمرین همچین لحظه ای رو میکردم...
از یه جا به بعد صدای "آروم باش" گفتنای آیدا رو نمیشنیدم...
- مگه مهتاب....
به خودم که اومدم دیدم دارم با مشت رو داشبورد میکوبم...
- بزن کنار آیدا...
+ آروم باش تروخدا بزار منم حرف بزنم.
- تروخدا بزن کنار.........