ویرگول
ورودثبت نام
sedghihasan76
sedghihasan76مهندس شدیم دیدیم بر خلاف اون شاعر راه دلش پیدا نکردیم گفتیم چه کاریه خب بنویسیم شاید پیدا شد
sedghihasan76
sedghihasan76
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

مه تاب - قسمت 12 از 12

دو سال و اندی از اون ماجرا میگذره. دو سالی که فک کردن بهش کافیه برام تا اینقدر حالمو خراب کنه که راه رفتن کنار هیچ اتوبانی دیگه آرومم نکنه. که بخوام سرمو بکوبم به در و دیوارای اطرافم تا صداهای تو سرم کمتر بشن.

دیدن هر آدمی بعد ۲ سال خیلی سخته. دیگه دیدن مهتاب جای خود داره. ولی باید این سختیو به جون میخریدم. باید میدونست بهم چی گذشته.

مثل همیشه، رأس ساعت ۱۰ پارک. این چیزی بود که به آیدا گفته بود که آیدا به سامان بگه و سامان به گوش من برسونه. چه زنجیره ی طولانی برای اینکه بخوای بفهمی یکی زنده اس یا مرده.

ساعت ۱۰ روی نیمکت همیشگی بعد از ۲ سال. از دور اومدنش رو تماشا کردم. از همون فاصله هم معلوم بود خیلی لاغر شده. از همون اول که کنارم رو نیمکت نشست کبودیای پشت دستش بدجور خودشونو نشون میدادن. چند دیقه ی اول هیچ حرفی بینمون رد و بدل نشد. حتی عینک دودی بزرگ رو چشماشو در نیاورده بود. زود بود برای عصبی بودن ولی دست خودم نبود.

- میدونی چیه؟ الان که فکرشو میکنم نباید میومدم. برای آدمی که نمیدونه بعد رفتنش زندگیم چجوری روز به روز نابود شده نباید وقتمو بیشتر حروم کنم.

+ هنوزم این اخلاقو داری که فک میکنی که فقط تویی که سختی کشیدی؟

- آدما وقتی سختی میکشن حرف میزنن. آدما وقتی یه مشکلی دارن...این حرفا تکراریه.

عینکشو دراورد ولی نگاهش نکردم.

- تو دو سال پیش این حرفارو بی جواب گذاشتی، الانم همینه. دارم وقتمو...

سرمو که آوردم بالا جملم ناتموم موند. خبری از مژه ها و ابروهاش نبود. استخونای گونه اش بیرون زده بودن. صورتش شده بود اندازه ی صورت یه بچه. یکم بیشتر که قفل موندم رو صورتش دیدم رنگ موهاشم اونی نیست که ۲ سال پیش من میشناختم.

مغزم از تموم حرفایی که تو این ۲ سال آماده کرده بودم خالی شد. سرم داغ شده بود. انگار تموم برگه های دفتر خاطراتمو تو مغزم سوزونده باشن.

+ خیلی سختی کشیدی تو این ۲ سال نه؟ چیشد؟ چرا خشکت زده؟ میتونستی تحمل کنی این قیافمو؟ میتونستی تحمل کنی روز به روز جلوت نابود شم؟ میتونستی ببینی رگ نمونده تو تنم و پشت دستم کبود شده از جای سرم های کوفتی شیمی درمانی؟ حرف بزن دیگه. میتونی بفهمی خسته شدم اینقدی که با کارد میوه خوری افتادم به جون مچ دستم؟

دست و پام میلرزید. ای کاش مرگ دست خود آدم بود تا اون لحظه انتخابش میکردم. صدام میلرزید. به زور بغضمو غورت میدادم.

- از کی فهمیدی؟

+ تابستون ۲ سال پیش.

- چرا به من نگفتی؟

+ میگفتم که چی بشه؟ قیافه ی دو دیقه پیش خودتو بعد دیدن صورتم ندیدی که بفهمی چرا بهت نگفتم.

(علنا داشتم گریه میکردم. وقتی حالمو دید اشک خودشم در اومد.

- الان خوبی؟

+ نمیدونم. دکترا گفتن زیاد نمونده.

گریه امونش نداد. سرشو گذاشت رو شونم و هق هق میکرد.

خیلی سخته هیچ کاری از دستت بر نیاد. خیلی سخته ندونی باید چیکار کنی.

یک ماه بعد از اون روز. خواب بودم. آیدا زنگ زد. صداش میلرزید.

+ حسام. میتونی بیای خونه ی مهتاب اینا؟

این دفعه ولی هیچ پیامکی در کار نبود....

داستاندلنوشتهداستان کوتاهداستانک
۳
۰
sedghihasan76
sedghihasan76
مهندس شدیم دیدیم بر خلاف اون شاعر راه دلش پیدا نکردیم گفتیم چه کاریه خب بنویسیم شاید پیدا شد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید