
یه ساعتی بود بغل اتوبان راه میرفتم. عادت کرده بودم...دیگه بوی دود و صدای ماشینا و بوقاشون حالمو بهم نمیزد. سر و صداهای تو سرم خیلی بیشتر از صدای آدما بود...
مدام یه صدایی تو سرم تکرار میشه؛
مرا چشمیست خون افشان
ز دست آن کمان ابرو...
این کنار اتوبان راه رفتن توصیه ی دکتره. به اصرار خونواده ماهی یه بار پول بی زبونم رو خرج میکنم که بهم بگه برو کنار اتوبان راه برو. بعدشم از اتاق که رفتم بیرون به پدر و مادرم بگه افسرده شده و باید با دنیای بیرون بیشتر ارتباط داشته باشه...
هیچ پدر مادری نباید جنون بچشو ببینه. هیچ پدر مادری نباید ببینه بچش تو خونه اس ولی ماهی یه بارم نمیخنده. اون بیچاره ها که گناهی ندارن. دو ساله وضع همینه...
چند وقتیه از خونه زدم بیرون و با تنها دوستم ، سامان، یه اتاق اجاره کردیم که کمتر مایه عذابشون باشم.
صدای بوق یه ماشین نوار مرور بدبختی هامو پاره کرد.
به خودم زحمت ندادم سرمو بیارم بالا.
آخه بین اینهمه آدم کی منو میشناخت که برام بوق بوق کنه؟!
بازم صدای بوق...
ایندفعه لابلای صدای بوق یه صدای آشنایی از داخل ماشین صدام میزد...
+ حسام؟ حسام تویی؟
سرم رو بالا آوردم.
آیدا بود. دوست مهتاب...
#حسن_صدقی