همیشه وقتایی که آقاجون تنها میومد تو حیاط بشینه دنبالش راه میفتادم میرفتم کنارش مینشستم. درسته که خلوتشو خراب میکردم، ولی می ارزید. بس که شیرین حرف میزد.
مینشستم پا حرفاش. از قدیم برام میگفت. از بچگیاش شروع میکرد، میرسید به جوونیاش و خاطره هاش با عزیز جون خدا بیامرز که چند وقت دیگه سالگردش بود. کسی بعد فوت عزیز جون، خنده رو لب آقا جون ندیده بود.
اون موقعا من بچه بودم. سر در نمیاوردم ۶۰ سال عاشقی یعنی چی.
سر شبی دوتایی تو حیاط نشسته بودیم به حرف زدن. یهو یادم اومد ظهر از ته انباری یه آلبوم پره عکس پیدا کردم که هیچ کدومو نمیشناختم.
رفتم آوردم براش و شروع کرد دونه دونه در مورد عکسا حرف زدن. همینجوری رفت جلو تا رسید صفحه آخر آلبوم.
تو صفحه آخر آلبوم عکس یه دختر بود که موهاش مث آبشار رو شونه هاش ریخته بود و آدم میخواس رو همون کاغذ عکس غرق بشه تو چشماش.
آقاجون هیچی نمیگفت. فقط دیدم داره میخنده.
فردا صبحش با صدای قرآن و گریه های آدم بزرگا از خواب بیدار شدم.
هیچکس جز من ندید.
همه میگفتن، آقا جون بعد عزیز جون نخندید...
#حسن_صدقی
