شب ها

دیدی یکی که میره تو باتلاق تا یه جایی دست و پا میزنه؟ از یه جا به بعد بیخیال میشه و دست از تقلا برمیداره تا آخرین نفساشو بی نفس نفس زدن بکشه.
این حکایت ما آدما نیس؟
خودت نگا کن دیگه. از صبح کله ی سحر که بیدار میشیم هی زور میزنیم که خودمونو، فکر و ذکرمونو مشغول کنیم.
که یوقت مغزه وقت نکنه بره تو اون پستو مستوهای انباری خودش، یه آلبوم کهنه پر از خاطره های سیاه و سفید دراره و مث پتک، تک تکشونو بکوبونه تو سرمون‌!
که فکرمون وقت نداشته باشه بشینه زیر و رو کنه گرد و خاکای نشسته رو روزای قبلیمونو که بخواد بفهمه بالاخره چیشد که رفت و نیست. چیشد که پاییز امسال مث پاییز سالای قبل نیس برامون؟! چیشده که پاییز امسال میسوزونه سرماش؟! انگاری زمستون باشه و مام با یه لا پیرهن راه افتاده باشیم تو خیابونا دنبال اونی که باید باشه ولی نیستش...
نه که حالمون خوب باشه ها، نه...مشغول میکنیم خودمونو که حال معمولیمون خراب نشه. وگرنه به قول اون یارو، حال خوب مال مرده هاس، زنده ها بالاخره یه گیر و گرفتی دارن دیگه!
حالا همین وسط که داری خودتو مشغول میکنی شب میشه. یعنی همه چی خوبه ها، این شب نمیدونم چی داره. لامصب وقتی میاد انگار سپاه روم بهت حمله کرده! این شبی که میگم، همون باتلاقه اس...
نه ، من هیچی یادم نیس...
هیچی یادم...
هیچی...
راستی چرا رفت؟؟؟....
#سنگ_سرد_محور
#بدون_مخاطب