رؤیا

از بچگی تنها چیزی که ازش مطمئن بودم این بود که بزرگ میشم.شاید تنها وعده ای بوده که هیچوقت به عملی شدنش شک نداشتم.
یادمه اون موقعا خودمو تصور میکردم پشت رول یه هواپیما که داره برا خودش آزادانه پرواز میکنه؛ بدون اینکه مسافری توش باشه یا وظیفه اش بمبارون جایی باشه.
اون موقعا آرزو داشتم خلبان بشم ولی چون از همون بچگی ماجرای خز نبودن برام تعریف شده بود به هیچ کسی در مورد این آرزوم چیزی نگفتم.حتی خونواده ام!
چون اینقد همه میگفتن دوس دارن خلبان بشن دیگه از مد افتاده بود و نمیخواستم مث بقیه باشم.
شاید این یکی از اولین اشتباهای زندگیم بوده! باید یاد میگرفتم گاهی اوقات اینکه داد بزنی منم یکی مث شمام بهت کمک میکنه راحت تر ارتباط برقرار کنی با اطرافت!
ازون سالا خیلی میگذره.از بچگیم منظورمه.دیگه اون پسر بچه ی پرانرژی قدیم نیستم که روزی ۸ ساعت تو کوچه با رفیقاش فوتبال بازی میکرد.خیلی کم انرژی تر ، خیلی آروم تر!
به قول یکی همه ی ما یه روز رفتیم تو کوچه و با دوستامون بازی کردیم بدون اینکه بدونیم این آخرین دفعه اس...
گذشت و شدم یه آدم خسته که روزاشو بی هیچ جذابیتی تکرار میکنه؛ تکرار میکنه؛ تکرار میکنه.
خسته ام...میخوام حالا حالاها بخوابم...
#سنگ_سرد_محور