امنیت

اول- روز- خارجی- وسط روز- شرق تهران

خواهرزاده کلاس ششمی ام وارد ساختمان مادرم می شود. آقایی همزمان با او خودش را می اندازد تو و با او سوار آسانسور می شود. دخترک که قیافه مرد کمی مشکوک به نظرش می رسد از او می پرسد که با کدام طبقه کار دارد. مردک می گوید که برای خریدن تلویزیون دست دوم خانم طبقه سوم آمده است. شک دختر وقتی بیشتر می شود که مردک لپ او را می کشد و احیانا تماس خارج از عرفی هم می گیرد. دختر خود را کنار می کشد:

-"آقا چی کار دارین می کنین؟"

-"نترس عزیزم، من یه دختر به سن تو دارم."

آسانسور در طبقه سوم توقف می کند. دخترک رنگش پریده و زبانش بند آمده است. مرد چشمش که به مادرم می افتد، پیاده نمی شود و به طبقه چهارم می رود.

دخترک وقتی حالش جا می آید ماجرا را برای مادرم تعریف می کند. تا مادرم دست به کار شود و در راهرو سرک بکشد، مردک سوار ماشینش شده و رفته است.

دوم- شب یکی از اعیاد مذهبی، پسر 16-15 ساله ام با خواهر زاده ام که یکی دو سال از او کوچکتر است، با هم بیرون بودند. تفریحات کاملا سالم در شرق تهران. من منتظر هر دو در منزل مادرم نشسته بودم. از ساعت مقرر برگشتنشان گذشته بود. تلفن همراه هیچکدام جواب نمی داد. دلم شور افتاده بود. داشتم از در بیرون می رفتم بلکه در کوچه پیدایشان کنم که یک باره پسره زنگ زد:

"بابا یه دقه میای میدان فلان، ما دعوامون شده تو کلانتری هستیم."

"دعوا چیه؟ با کی؟ چه جوری؟ کجا؟"

نفهمیدم چطوری خودم را به محل مذکور که فلکه و پارکی در شرق تهران است، رساندم. میدان غلغله بود. دو سه تا بنز و ون نیروی انتظامی با ماموران مربوطه دور میدان حاضر به یراق ایستاده بودند. در کیوسک نگهبانی نسبتا بزرگ پلیس در وسط پارک، سبیل تا سبیل سرباز و درجه دار رده پایین نشسته یا ایستاده بودند. استوار فرمانده با شکم ورقلمبیده پشت میز نشسته بود. این دو تا بچه هم با یک بچه دیگر هم سن و سالشان گوشه ای کز کرده بودند. سرخ و خیس عرق. معلوم شد که پسرک سوم بازمانده گروه شری بوده که به دلیلی با بچه ما و خواهرزاده مان سرشاخ شده اند و سر پسر ما را زخمی کرده و فرار کرده اند و حالا ما باید رضایت بدهیم تا این ولد چموش را ول کنند.

بعد از شنیدن ماجرا از پسرم و یکی از گروهبانها به سرکاراستوار رو کردم و گفتم:

- "تکلیف چیه جناب سرهنگ؟"

- -"شنیدین دیگه. اگه شکایت دارین که باید بره دادسرا ....."

- "یه سوال سرکار، ببخشید جسارتا وقتی این بچه ها تو سر و کله هم می زدند، شما و این همه مامور اینجا چی کار می کردین؟"

سرکاراستوار در حالی که شیرینی های عید مربوطه را یکی یکی از توی جعبه سرازیر خندق بلا می کرد، فرمود:

-"ما؟ هیچی. شکر خدا می کردیم."

-"ده اگه بهتون بگن یه نصفه تار موی یه خانم اون سر تهرون بیرون افتاده، همه تون عین لشگر سلم و تور هردودکشان می ریزین اونجا. اون وقت جلوی چشم خودتون این دو تا بچه را زدند و شما شکر خدا می کردین؟"

قسمت با نمک ماجرا آنجا بود که وقتی با عصبانیت گوش دو تا پسر را گرفتم و از کیوسک پلیس بیرون زدم، یک باره پسر خواهرم ناپدید شد. کمی این طرف و آن طرف میدان را گشتم تا یک گوشه پیدایش کردم. پرسیدم:

-"کجا رفتی تو؟"

-"دایی شما مث که می ترسی ازین مامورا. دارم زنگ می زنم پسر عمه ام (18-17 ساله) با بچه های مشیریه هماهنگ کنه، با موتور بیان اینجا بریم حال اینا رو (مهاجمان) بگیریم. می شناسم همه شون رو."

-"عه؟ پسر عمه تون قیصر خان از کی تا حالا می خواد کار پلیس رو انجام بده؟"

-"می تونه دایی. تو بسیج محلشونه. شوکرم داره..."

آن شب ما طیب خان و حسین ممد آقا (از گنده لاتهای قدیم تهرون) را به هر کلکی بود از مهلکه دور کردیم ولی شاید باورتون نشه که راستی راستی پسر عمه هه با موتور و شوکر نیم ساعت بعد به محل رسیده بوده و چون موفق به شناسایی سوژه نشده به مقرش مراجه کرده است.