خوب که نگاه میکنم، میبینم درست است، رنج برای زندگیست، چطور میتوانیم از درد بگریزیم، در حالی که رنج و درد برای زندگان است.
تخمِ توهمِ نبودن رنج را در کودکی بر مغز حاصل خیز ما کاشتند، درست همان زمانی که، زمین خوردیم و گفتند هیچی نیست، هیچی نشد! باید میگذاشتند باور کنیم با صورت زمین خورده ایم، باید میگذاشتند با تمام وجود گریه کنیم، نباید حواسمان را با چرخ و فلک پرت میکردند.
ما باور نکردیم که رنج بخشی از زندگی ست، ما تصور کردیم که هر دردی با یک اسباب بازی التیام می یابد.
مادران و پدران ما هم بی تقصیرند، میخواستند ما را از رنج و درد دور کنند، بی آنکه بدانند راه دوری از آنها، کتمان نیست، رو به رو شدن با آنها است.
آخر مگر زندگی بدون رنج می شود؟

فروردین ۱۴۰۱ - هادی پور - گیلان.